Things fall apart so that other things can fall together....
Photobucket
Laatste artikelen

Om één uur worden we opgehaald bij het hostel en worden we naar de haven van Longyearbyen gebracht. Het steekt wel even dat ik daar de rib-boot voor elf personen zie liggen die we in eerste instantie hadden geboekt maar waarvan de tocht gecanseld is vanwege te weinig deelnemers. In plaats daarvan lopen wij naar de Catamaran Aurora Explorer. 

We boffen met het weer! Het zonnetje schijnt heerlijk. Wel is het ontzettend koud aan boord omdat deze boot heel veel vaart maakt. Op sommige momenten neemt hij gelukkig wat gas terug, wanneer er walvissen te zien en wanneer we de gletsjer naderen.

Walvissen spotten!

En dan komen we aan bij de Nordenskjold gletsjer. Hier worden we toch wel even stil van, wat is dit adembenemend mooi!

De ijsschotsen in het water vind ik ook indrukwekkend... Hier merk je pas goed dat je je in het poolgebied bevindt.

En dan gaan we aan land bij Pyramiden, de verlaten mijnstad waar ik al eerder een reportage van had gezien. Floortje Dessing heeft er in haar programma 'Floortje naar het einde van de wereld' uitgebreid verslag van gedaan en ik was meteen onder de indruk. Voor wie het leuk vindt om de aflevering te bekijken klik dan hier.

Pyramiden sprak meteen tot mijn verbeelding, een spookstad met een bijzondere geschiedenis. Ooit was Pyramiden met zo'n 1000 inwoners de grootste plaats op Spitsbergen. Een Russische nederzetting waar de mensen leefden van de mijnbouw. Op 29 augustus 1996 om 10.22 uur stortte een vliegtuig neer op Spitsbergen waarbij alle inzittenden om het leven kwamen. Alle mensen waren afkomstig uit Pyramiden en Barentszburg. De inkomsten van de  mijnbouw op Pyramiden waren toen al aan het teruglopen en dit ongeluk heeft mede bijgedragen dat de nederzetting twee jaar later gesloten werd.

Er is van alles achtergebleven op Pyramiden. Scholen met boeken en schriftjes op tafel, verdorde planten in potten...het geeft een trieste aanblik.

Op Pyramiden worden we rondgeleid door Dennis ( Of Deniz?) uit Siberië. Natuurlijk hadden wij gehoopt dat we door Aleksandr zouden worden rondgeleid maar dat is helaas niet zo. Dennis blijkt ook erg aardig. Hij vertelt meteen dat er een ijsbeeralarm is op Pyramiden dus dat er een extra man mee gaat met geweer. Twee gewapende mannen moeten ons beschermen bij een eventuele ontmoeting. Natuurlijk kunnen wij daar alleen maar op hopen! Er zijn hier 3000 tot 5000 ijsberen op dit eiland en natuurlijk willen we er dan wel graag eentje zien... :-)

Een paar jaar geleden is het een ijsbeer op Pyramiden trouwens gelukt om het hotel binnen te klimmen door een raam wat hij even daarvoor wist open te breken. Ook in het museum heeft hij toen flink huisgehouden en we zagen daar inderdaad de opgezette dieren die flink gehavend zijn. 

Ik had ons hotel in Longyearbyen al geboekt voordat ik naar excursies had gekeken maar anders had ik er misschien wel over nagedacht om een nachtje op Pyramiden te overnachten. Dat was best leuk geweest denk ik, zeker omdat Dennis op mijn vraag of we de school mochten bekijken antwoordde dat hij mij de school graag zou laten zien als wij in het hotel zouden verblijven. Nu was er geen tijd voor maar hij gaf ook in de avond nog rondleidingen aan gasten.

Er staat ook een flat in Pyramiden waar vroeger veel jonge gezinnen woonden. Nu zijn de ramen van de flat ingenomen door broedende vogels. Men zegt dat het nu soms net lijkt of je de kleine kinderen nog hoort huilen wanneer je de krijsende vogels hoort...

In verschillende gebouwen mogen we ook naar binnen en krijgen daar wat vrije tijd om op eigen houtje rond te lopen. We zien een zwembad, de keuken en kantine, het theater, de bioscoop enz. Ik speel een paar deuntjes op de piano en Luuk laat zich van zijn sportieve kant zien.

Na afloop van de rondleiding drink ik nog een wodka in de bar van het hotel. Niet echt mijn idee van een lekker drankje maar het hoort er natuurlijk bij...

Daarna lopen we naar de boot en varen we terug naar Longyearbyen. Het is zeven uur als we terug zijn en we besluiten een hapje te eten bij het Thaise restaurant. Ook Floortje Dessing heeft bij dit restaurant gegeten en we hadden ons thuis dus al voorgenomen om daar ook een keer een hapje te eten.

Er zijn veel Thaise vrouwen in Longyearbyen. Dit komt omdat veel Noorse mannen die op Spitsbergen wonen naar Thailand zijn gereisd om een Thaise vrouw te trouwen. Vrij logisch dus dat je hier inmiddels ook terecht kan voor een Thaise maaltijd. Nu vind ik het extra leuk om hier Thais te gaan eten omdat Ewout op dit moment in Thailand zit. Er staat in Longyearbyen trouwens een wegwijzer met daarop de afstand tussen Bangkok en Longyearbyen. We zijn op dit moment maar liefst 8378 km van elkaar verwijderd!

Taste of Thai is geen sfeervol restaurant. Het doet meer denken aan een cafetaria. Maar het eten smaakt prima en we worden vriendelijk geholpen.

Die avond maak ik rond een uur of twaalf onderstaande foto's. De eerste foto is gemaakt vanuit ons slaapkamerraam en de tweede is het uitzicht op de berg vanuit de WC op de gang. Het laat goed zien dat er echt geen verschil is tussen de dag en de nacht. Het gaat hier zelfs niet schemeren.  

Reacties

Die ochtend staan we netjes om 9.00 uur klaar voor de deur van het hostel. We worden daar opgehaald voor een fjordsafari met open boot. Een excursie waar we al heel lang naar uitkijken en waar ik mij erg op verheug. Eerst zullen we ons in drijfpakken moeten hijsen waarna we met een rib-boot via de Nordenskiöld  gletsjer naar  de verlaten mijnstad Pyramiden zullen varen. Drie uur heen en drie uur terug en ik ben benieuwd hoe wij dit gaan ervaren in zo'n klein bootje.

We zien heel wat mensen vertrekken voor een excursie maar voor ons is er om half tien nog niemand. We lopen naar binnen en vragen aan de receptie of zij soms iets weten van de fjordsafari. Hier krijgen we te horen dat er gebeld is door Svalbardbooking dat de excursie niet door gaat wegens te weinig deelnemers. Ze hebben ons gisteravond een email verstuurd. Hier kan ik zo boos om worden! Waarom mail je pas de avond ervoor? Het is toch al veel eerder duidelijk dat je je boot niet vol krijgt? Van het hostel zelf trouwens ook niet erg netjes dat ze niet even naar buiten lopen om te melden dat we voor niets staan te wachten.

We zijn diep teleurgesteld maar hebben nog een probleem. Pyramiden is echt iets dat je niet mag missen als je Spitsbergen bezoekt en voor de overige dagen zitten we al vol wat excursies betreft. Bovendien zijn alle dagexcursies al begonnen dus iets anders boeken lukt ook niet meer. Het enige wat we kunnen doen is de snelle catamaran naar Pyramiden pakken die middag. Voor €170 per persoon met een grote boot! Ik was de excursie wel tegengekomen maar had daarover gezegd dat ik die zelf nooit zou boeken. Nu moest ik wel...  Even slikken ook om weer even zo'n bedrag te pinnen terwijl ik maar weer moest zien wanneer ik de €290 die ik had overgemaakt aan Svalbardbooking terug zou krijgen.

Ineens hebben we een ochtend vrij. Wel weten we meteen wat we gaan doen. We gaan proberen bij de verlaten mijn te komen die in de buurt van het hotel op een berg ligt.

Nog wel grappig om te vertellen... In alle hotels, musea, de kerk en bij sommige restaurants in longyearbyen mag je niet op je schoenen naar binnen. Het is dus handig om sloffen mee te nemen in je tas als je niet op je sokken wil lopen. Alleen de eerste dag nemen wij zelf slippers mee maar de andere keren loop ik op mijn sokken en Luuk leent een paar slippers die in de bak bij de ingang liggen. Het heeft wel wat huiselijks om iedereen op sloffen en sokken rond te zien lopen! 

We lopen naar buiten en zien daar 'onze' rendieren weer....

Ik denk dat sommige mensen het misschien een kale bedoening vinden maar wat vind ik deze omgeving prachtig. Ik blijf foto's maken! 

En daar ligt hij dan...de mijn waar we naar toe willen klimmen! We weten dat het niet slim is zonder gids. Officieel mag je deze klim niet eens beginnen zonder geladen geweer. De kans dat je een ijsbeer tegen komt is klein maar wel aanwezig. Later sprak ik een Nederlandse campingeigenaresse die zei dat wat wij hebben gedaan totaal onverantwoord was. Toen ik opmerkte dat de mijn op zo'n steil stuk van de berg lag dat die beer daar waarschijnlijk toch niet zou komen vertelde ze dat ijsberen hele goede klimmers zijn. Eén keer zag ze een ijsbeer een loodrechte helling opklimmen. Ze vertelde dat ze het nooit geloofd zou hebben als ze het niet met eigen ogen had gezien.

Daar ligt de mijn...

Even ingezoomd!

Het is een zware klim. Omdat we met de rib boot zouden gaan en daar speciale laarzen voor zouden krijgen hebben we nu gewoon onze gympen aan getrokken in plaats van onze stevige wandelschoenen. Dat valt niet mee op de steile helling met losse stenen. Bepaalde stukken klimmen we echt op handen en voeten. Het laatste stuk kunnen we gelukkig gebruik maken van een touw dat iemand daar ooit heeft vast gemaakt.

Wat is het geweldig om rond te lopen in die oude mijn! Best spannend ook want we hopen maar dat we niet door de vloer zakken of dat er iets instort. Later spreken we een vrouw die ons vertelt dat Duitsers deze mijn in de oorlog in brand hebben gestoken en dat de brand binnen in de berg ruim twintig jaar heeft gewoed. Ze vertelde over de beelden die ze als kind op TV zag van rookwolken die uit de berg kwamen. Gelukkig is de houten stellage aan de buitenkant van de berg bewaard gebleven.  

Tussen de middag lunchen we in het hostel. Daarna wachten we buiten in het zonnetje tot we opgehaald worden door de bus die ons naar de haven gaat brengen voor onze trip met de catamaran Aurora Explorer van Longyearbyen naar Pyramiden.  

En weer schiet ik wat plaatjes. Hier twee foto's van de omgeving rondom Coal Miners Cabins. Zo kun je goed zien hoe afgelegen ons hostel ligt.

Reacties

Om tien uur worden wij bij het hostel opgehaald door onze gids Patricia. Bij een ander hotel halen we nog een Noorse familie op, een vader, een moeder, twee dochters en een schoonzoon. Gezellige mensen die het geen probleem vinden als Patricia alleen maar Engels praat deze dag. We rijden naar het kantoor van Svalbard Villmarkssenter in het centrum van Longyearbyen waar we allemaal een speciaal pak aan trekken en stevige warme laarzen. Voor de kou maar ook als bescherming voor onze kleding. Daarna rijden we door naar de honden. Alle honden in Longyearbyen verblijven in kennels. Het is hier verboden om een hond thuis te houden dus ook de honden van particulieren verblijven hier buiten de stad in een kennel.

We krijgen eerst wat algemene informatie van Patricia. Wat een leuke meid is dat! Ze is hier blijven hangen toen ze een wereldreis aan het maken was. Ze begon met meehelpen met de honden tegen kost en inwoning maar inmiddels werkt ze hier alweer bijna een jaar. Ze is niet van plan hier nog jaren te blijven want ze heeft toch nog meer landen op de planning staan en bovendien begint haar familie te klagen hoe lang ze nu nog weg blijft.

Dan maken we kennis met de honden. De honden blijven blaffen wanneer we de kennel betreden.... Ze zijn zo enthousiast en willen allemaal wel mee!   

Eerst worden er net zo veel kettingen neergelegd als dat er karretjes zijn. In dit geval vier want we rijden per tweetal. Daarna zoekt Patricia de honden bij elkaar en mogen wij ze aan de kettingen vast maken. Dit gebeurt zeker niet willekeurig! De honden moeten goed met elkaar overweg kunnen en de leiders moeten vooraan. Hier en daar wisselt ze alsnog een hond om die ruzie maakt met de hond ernaast. Eén hond die dat blijft doen mag terug de kennel in. Natuurlijk is die het daar helemaal niet mee eens dus die blijft nog een tijd piepen omdat hij het uitje aan zijn neus voorbij ziet gaan..

Als de honden in de juiste volgorde staan opgesteld brengen we ze naar buiten naar de slee. Luuk en ik krijgen vijf honden in onze span waarvan drie broertjes en zusjes van 13 maanden oud die nog in training zijn. Ze zijn heel erg enthousiast en wild en doen waar ze zelf zin in hebben. Dacht ik van te voren nog dat de honden gewoon hun rondje zouden lopen bleek dit niet zo te zijn. Het is heel erg belangrijk dat je goed stuurt en remt want de honden rennen gewoon het water in als ze dorst hebben. Ik twijfel inmiddels een beetje of ik wel de juiste beslissing heb genomen om zelf de kar te gaan besturen. Het pad waar we zo meteen moeten wegrijden begint meteen met een scherpe bocht langs het water. Gelukkig wil Luuk wel beginnen met rijden.

Het valt trouwens al niet mee om de honden in bedwang te houden want nu ze de vrijheid hebben geroken kunnen ze niet meer wachten! Twee mannen die langlopen blijven geamuseerd staan kijken en wachten zelfs totdat we vertrokken zijn.

Zoals afgesproken begint Luuk en uiteindelijk rijdt hij bijna heel de tijd. Ik heb wel een stuk gereden maar vind het echt heel eng. Het gaat erg hard, vaak zitten er kuilen in de weg of is er een wegversmalling door wegwerkzaamheden, er rijdt nog ander verkeer en soms passeren we zelfs een bus. Soms stopt een hond halverwege omdat hij moet poepen maar de anderen rennen op dat moment gewoon door waardoor de poep zo ongeveer om je oren vliegt of de ene hond wil gewoon ineens een andere route nemen waardoor je alle remmen bij moet zetten om niet uit de bocht te vliegen.

Wij rijden achteraan. Luuk vindt dat maar niets, zeker omdat we toevallig de snelste honden hebben! Soms houden we even een stukje in waardoor we erna er even flink de vaart in kunnen zetten. Als Luuk rijdt voel ik mij best redelijk veilig en geniet erg van het uitzicht. Luuk vindt het alleen maar leuk dat hij bijna de hele weg mag rijden.

Als er wat is moeten we blijven staan en onze arm omhoogsteken. Patricia houdt iedereen in de gaten en komt op zo'n moment dan even langs. Eén keer geven wij een seintje omdat er een hond met zijn poot heel raar in het tuigje zit gehaakt en hij een beetje scheef loopt. Het scheef lopen blijkt normaal voor deze hond en het tuigje wordt door Patricia weer goed gedraaid. Een andere keer wisselt Patricia zelf twee honden om omdat er een hond die achter loopt de leiding neemt en een hond vooraan juist niet.

Onderweg maken we regelmatig een stop om de honden te laten drinken. En natuurlijk maken we op zo'n moment meteen even wat foto's. Er moet steeds iemand op de 'slee' blijven staan en de remmen ingedrukt houden. Ook leggen we op zo'n moment twee houtblokken voor de achterwielen wat de kans verkleind dat de honden er met de kar vandoor kunnen gaan.

We stoppen ook even bij een oude mijn

Als we terug zijn bij de kennel mogen we de honden weer uit hun tuigjes halen en even met ze knuffelen. Wat zijn ze ontzettend lief, het lijkt wel of ze ons willen bedanken voor de fijne rit!  

Eén hond heeft een paar weken eerder drie puppy's gekregen. Helaas heeft maar één puppy het overleefd. De moeder is nu extra voorzichtig met haar enig overgebleven kind. Nog niemand heeft de pup vast gepakt om die reden maar nu wil Patricia het toch gaan proberen. Het is de bedoeling dat de pup gaat wennen aan mensen en de moeder moet het vertrouwen krijgen dat haar pup bij haar terug komt. We mogen de pup om beurten even vast houden en al houdt de moeder ons goed in de gaten ze is er vrij rustig onder. Patricia had van tervoren gezegd dat als de moeder of pup er onrustig van werd ze het 'kraambezoek' meteen zou afblazen maar het ging dus helemaal goed.

Inmiddels is het al vrij laat geworden en Patricia vraagt ongerust of we niet in de knoop komen met een eventuele middagexcursie. Gelukkig heeft niemand iets geboekt voor de middag en dus bakt Patricia twee keer een flinke stapel pannenkoekjes en krijgen we warme siroop te drinken. Het is duidelijk dat Patricia erg geniet van ons bezoek en wij hangen aan haar lippen als ze vertelt. De excursie zou drie uur duren maar we zijn er al ruim vijf uur.

Patricia laat ons een soort iglo zien die de honden in de winter kunnen meetrekken waardoor je onderweg tijdens een pauze ook even beschut kan zitten.

Hierna is het dan echt tijd om terug te gaan. Eerst rijden we weer even langs het kantoor van Villmarkcenter waar we de kleding terugbrengen en onze schoenen weer omwisselen. Dan wordt de Noorse familie afgezet en nemen wij het besluit daar ook uit te stappen. We willen nog even het centrum in dus dat is handiger. We winkelen nog wat en daarna lopen we bij Kroa binnen om te vragen of ze plaats hebben.

Het is nog vroeg maar voor die avond hebben we nog een wandeling geboekt en daar moeten we op tijd voor terug zijn. Kroa zit trouwens zelfs nu al aardig vol en de vrouw vertelt dat vanaf zeven uur ook alles alweer gereserveerd is. We hadden gehoord van Finn dat dit een erg populair restaurant was, vooral onder de locals en dat geloven we meteen.

Maar we boffen dus dat er nog een plekje vrij is en we eten echt overheerlijk!

Om zeven uur worden we bij ons hostel opgehaald door Sigmund van Spitsbergentravel voor de avondwandeling naar de Plateau Mountain. Dit bleek een grote vergissing! Ik plaats de link erbij maar dit is dus vooral bedoeld om te zien waar je NIET moet boeken! Ik had al geen goed gevoel toen we Sigmund voor het eerst zagen. Een verlegen schuchtere jongen die ik normaal gesproken niet ouder had geschat dan 16. Maar omdat hij auto reed moet hij minimaal 18 zijn geweest.

Sigmund rijdt naar de voet van de Plateau berg en parkeert daar de auto. Nergens is een pad te zien en Sigmund loopt voor ons uit de steile berg met losse stenen op. Op een gegeven moment laat hij ons zien dat hij zijn geweer laadt voor onze veiligheid. Voor als we een beer tegenkomen... Ik ben niet erg onder de indruk ;-)

Het is echt niet te doen. Zelf glijdt Sigmund ook een aantal keer uit en als ik op een stuk niet boven kom moet Luuk mij omhoog trekken. Sigmund heeft echt geen idee wat hij moet doen. Net wanneer we het opgeven en terug lopen komen er twee jongens naar beneden, een geoefende wandelaar met gids. De gids vraagt verbaasd wat wij op dit stuk van de helling doen. Ik vertel dat Sigmund een gids is en hij ons het uitzicht vanaf de Plateau berg zou laten zien. De jongen kijkt Sigmund aan en vraagt met duidelijke verbazing in zijn stem:' Ben jij de gids?' Sigmund antwoordt met ja en meteen vraagt de andere gids voor welke organisatie Sigmund dan werkt. Hij vertelt dat hij van Spitsbergentravel is.

Dan komt de vraag hoe vaak Sigmund deze berg al op is geweest. Stotterend antwoordt hij dat hij dat al een paar keer heeft gedaan. Terwijl toen ik hem een paar minuten eerder bijna boos had gevraagd of hij deze route al vaker had gelopen omdat ik niet geloofde dat dit het juiste pad was hij had gezegd dat hij hier al heel vaak met mensen was geweest en dat het voor iedereen te doen was. Jaja dit was natuurlijk niet zo.... De andere gids vertelt Sigmund dat hij aan de zijkant omhoog had moeten gaan, daar was hijzelf ook geweest die middag met een groep toeristen. Maar goed, daar hebben wij niets meer aan. Inmiddels heeft het ook geen nut meer om nog op een andere plek aan de wandeling te beginnen en bovendien zijn we inmiddels uitgeput van de gevaarlijke klim.

Wat trouwens nog wel grappig is... Op de berg vinden wij een vogel, precies op het moment dat we de andere wandelaars tegenkomen. Wij beginnen net aan de terugweg en op de heenweg hadden we de vogel niet zien liggen. Het is een bijzondere vogel om te zien. De wandelaar pakt de vogel op en voelt dat hij nog warm is. Die is vast net in een kabel gevlogen en heeft daardoor zijn nek gebroken. Hij overlegt even met de gids, zou de vogel eetbaar zijn? Volgens de gids wel, En dus neemt de wandelaar de vogel mee. Bizar toch? Ik moet er niet aan denken om zo'n vogel mee te nemen en thuis uit elkaar te plukken als maaltijd... :-)  

Omdat de wandeling is afgeblazen stelt Sigmund voor om nog wat meer van het eiland te laten zien. Op zich vind ik dat wel een goed idee en zo rijden we wat rond. Alleen blijkt dan dat we dezelfde route rijden als met de taxi en dat wij beter op de hoogte zijn  van de bezienswaardigheden dan Sigmund zelf. Op een gegeven moment rijden we langs de oude mijn 5 die we die ochtend al hebben gezien. Volgens Sigmund is dat een nog werkende mijn en is het kolenmijn 3. Wij moeten hem verbeteren... Al snel zegt hij dat hij wel verder wil rijden maar dat hij de weg verder ook niet weet omdat hij zelf geen auto heeft. Dit is het busje van zijn baas en zelf doet hij alles op de fiets en komt dan nooit zo ver.

Ik zeg hem dat ik alleen de kerk nog even wil zien zodat we daar de andere dag niet meer naar toe hoeven lopen en dat hij ons daarna maar gewoon naar het hostel terug moet brengen. De kerk is leuk om te zien! Voor Sigmund is het voor het eerst dat hij er binnen stapt dus we hebben hem  nog even wat cultuur bij gebracht.

De Svalbardkirke is de meest noordelijke kerk ter wereld. Het kleine oude kerkhof is trouwens ook bijzonder. Het is al zo'n tachtig jaar geleden dat daar voor het laatst iemand begraven werd. Men ontdekte dat door de permafrost de lichamen niet tot ontbinding overgingen en op ten duur naar boven werden gewerkt. Inmiddels wordt niemand dus meer begraven op Spitsbergen. Wanneer je daar overlijdt wordt je naar het vaste land teruggebracht.    

Eenmaal terug in het hostel namen we nog even een afzakkertje. Ik bestelde een rode wijn en die was zo lekker! Grappig toen Rebecca deze foto zag zei ze 'Mam, daar sta je zo mooi op!' Terwijl ik aan mijn gezicht kan zien hoe ontzettend moe ik ben. Maar ik herinner mij ook nog het moment van de foto. Natuurlijk hadden we net een mislukte wandeling achter de rug maar ik voelde mij op dat moment zo ontzettend gelukkig! Bijzondere mensen ontmoet (nee dan heb ik het niet over Sigmund), de geweldige ervaring van ons hondenavontuur en gewoon heel het sfeertje op Spitsbergen. Dat is gewoon niet uit te leggen aan mensen die er nog niet geweest zijn.

Als ons glas leeg is lopen we naar onze kamer. Even nog wat appjes versturen en dan lekker slapen. De andere dag staat er weer vroeg een excursie gepland. Met een klein open bootje voor elf personen varen we dan naar de verlaten stad Pyramiden, de excursie waar ik het meest naar uitkijk sinds ik deze reis heb geboekt!

Hier nog een filmpje van ons avontuur met de hondenslee

Reacties

Het is al over drieën als we landen op het vliegveld van longyearbyen op het eiland Spitsbergen. Wat een gekke gewaarwording dat het helemaal licht is als we aankomen. Ook de temperatuur is een heel verschil. Zijn we vertrokken vanuit Oslo met 26 graden is het hier nu maar een graad of zes.

Als we onze koffers van de bagageband hebben gehaald lopen we naar buiten. Daar staat al een bus klaar die langs alle hotels rijdt. Deze bus rijdt na elke vlucht die op het vliegveld aankomt en is uiteraard een stuk goedkoper dan een taxi. Prima geregeld dus! Het is leuk dat we nu alvast een rondje maken over een deel van het eiland. Wij worden als laatste afgezet want wij zitten echt in het meest afgelegen hostel in Longyearbyen.

Wij verblijven in Coal Miners Cabins . Vroeger sliepen er mijnwerkers en inmiddels is het een hostel geworden. De bus stopt bij het hoofdgebouw, bij de receptie en het restaurant. Hier halen we onze kamersleutel en krijgen we te horen in welk gebouw wij onze kamer kunnen vinden. Het hostel bestaat namelijk uit meerdere gebouwen.

We moeten een klein stukje lopen naar ons gebouw. De kamer ziet er prima uit, net zoals de badkamer en de WC's op de gang. Vooral door het daglicht hebben wij helemaal niet het gevoel dat we al moeten slapen maar aangezien het al over vieren is en we om half tien al aan het ontbijt willen zitten moeten we toch echt meteen ons bed in. Gelukkig lukt het om een paar uurtjes te slapen.

Om half tien lopen we weer naar het hoofdgebouw voor het ontbijt. Het is niet heel uitgebreid maar wat er is smaakt goed. Zelf gebakken brood, kaas, worst en jam en wat yoghurt en ontbijtgranen. Om tien uur worden we voor de deur opgehaald door Finn. Deze excursie heb ik in Nederland geboekt. Met een taxi bus worden  we twee uur lang het eiland rond gereden en ondertussen vertelt Finn honderduit over alles wat we zien onderweg maar ook over het leven hier in Longyearbyen.

Finn is één van de weinige mensen die hier al jarenlang woont. De meeste mensen verblijven maar een paar jaar op dit eiland en zijn werkzaam in de mijnbouw, de toeristenbranche of ze zijn op Svalbard voor onderzoek. Ouderen zijn er ook vrijwel niet op het eiland. Er zijn geen sociale voorzieningen hier en wie dus niet in zijn eigen levensonderhoud kan voorzien gaat terug naar het vaste land.

We rijden langs het ziekenhuis waarvan opvalt dat het ontzettend klein is. Nu is dat ook wel logisch legt Finn uit want iedereen die echt ziek is wordt overgevlogen naar Trömso. Alleen wanneer er geen vliegtuig gaat vanwege hevige sneeuwval en er een spoedoperatie moet plaats vinden gebeurt dat hier. Ook zwangere vrouwen moeten drie weken voordat ze zijn uitgerekend naar het vaste land om daar te bevallen. Dit lukt natuurlijk niet altijd want er zijn baby's die eerder komen en er zijn ook een aantal tweelingen geboren in Longyearbyen.

Natuurlijk maken Luuk en ik ook even een selfie bij het bord 'Pas op ijsberen' Er leven meer ijsberen dan mensen op het eiland en dus is de kans best aanwezig dat je er eentje ziet. De schattingen lopen erg uiteen, van 3000 tot 5000 ijsberen. Je mag hier dan ook niet op pad zonder geweer. Nu hebben wij natuurlijk geen wapenvergunning en dus moeten wij altijd zorgen dat er iemand bij is die wel een wapen draagt. En dus is de enige manier om echt iets van het eiland te zien om een excursie te boeken.

Finn heeft 3 maanden eerder een ijsbeer ontmoet tijdens deze sightseeing, toen stond de beer midden op de weg. Vandaag helaas niet... :-) Finn vertelt: de grootste beer is 3,5 meter groot en 900 kilo zwaar. Indrukwekkend!

Hij vertelt ons ook wat de zwarte nummerborden betekenen die we hier overal zien. Het was ons inderdaad opgevallen dat die er anders uitzagen dan in Oslo. Auto's met deze nummerborden mogen alleen op Svalbard rijden en daar hoeft geen belasting over betaald te worden omdat alle wegen hier worden gezien als privéterrein. Alcohol wordt in Svalbard trouwens ook Taxfree verkocht, een positief punt in vergelijking met het vaste land van Noorwegen. ;-)

Luuk bij het Satelliet station op Svalbard

Natuurlijk maken we ook een stop bij de Wereldzadenbank. Hier liggen op 120 meter diepte zaden van vrijwel alle gewassen ter wereld opgeslagen. Er kunnen ruim 4,5 miljoen zaden in bewaard worden. De zaden worden verpakt en bewaard onder het nulpunt zodat de zaden 2000 tot 20.000 jaar bewaard kunnen blijven. Wanneer er een ramp plaats vindt kunnen er zaden uit de kluis worden gehaald om zo de landbouw weer op te bouwen.

Er is weinig groen te vinden op Svalbard maar dat maakt zo'n bloemetje dat trots tussen de stenen uit torent extra speciaal...

Het was echt een geweldige excursie en een aanrader voor een eerste kennismaking met Longyearbyen. We laten ons weer afzetten bij het hostel. We hebben er even over nagedacht om ons af te laten zetten in het centrum maar vinden het eigenlijk ook wel fijn om nog even naar de kamer te gaan. Het is pas twaalf uur dus we hebben nog een hele dag voor ons. Even relaxen en wat appjes versturen.

Daarna lopen we naar het centrum. Dit is nog een aardige wandeling. We weten dat we helemaal aan de rand zitten maar hebben verschillende ervaringen van mensen gelezen die varieerde van 'lekker dichtbij' tot een 'pokke eind lopen' dus we laten het maar over ons heenkomen. Uiteindelijk lopen we er toch ruim een half uur over.

We beginnen met een lunch bij Svalbar Pub. We kiezen voor een kipsandwich en ik ben toe aan koffie, de korte nacht zorgt even voor een kleine dip.

Daarna winkelen we wat. We kopen alvast wat kleine souvenirtjes maar kijken vooral onze ogen uit naar de mooie outdoorspullen en kleding die ze hier verkopen.

Wat een bizar gezicht al die snowscooters overal! Bijna ieder gezin met twee kinderen heeft minstens vier snowscooters voor de deur en overal zie je snowscooters met karretjes & kinderzitjes erachter om de kleintjes naar school te brengen. Het is nu natuurlijk een paar maanden sneeuwvrij maar het grootste gedeelte van het jaar ligt hier sneeuw.

En dan de school van Longyearbyen. Lijkt mij best leuk om hier een tijdje te mogen werken...

Natuurlijk bezoeken we ook het Svalbard museum. Een klein museum maar ontzettend interessant. Ook veel Nederlandse geschiedenis uiteraard! Spitsbergen is immers in de 16e eeuw ontdekt door Willem Barentsz die het eiland zijn naam heeft gegeven maar natuurlijk is er ook veel informatie te vinden over de Nederlandse walvisvaarders.

Na het museum lopen we nog even naar de supermarkt. Een grote winkel en het is zo leuk om rond te kijken! Het blijft apart om iedereen hier rond te zien lopen of fietsen met een vuurwapen. In de supermarkt mag het geweer niet de winkel in maar moet het opgeborgen worden in een kluisje. Ook bij de bank zit een sticker op de deur met 'verboden voor vuurwapens.'

Voordat we teruglopen naar het hostel drinken we nog wat bij Kroa, een restaurant waar we ook zeker nog een keer willen eten omdat dit volgens Finn het beste restaurant van Longyearbyen is. Alle locals komen hier eten als ze wat te vieren hebben. Nu is het nog wat te vroeg om te eten en dus bestellen we alleen een warme chocomel en een Poolbiertje. Fijn om hier weer een goedkoop biertje of wijntje te kunnen bestellen!

Daarna lopen we terug naar het hostel. Het plan is om nog even naar de hotelkamer te gaan en later wat te eten in het restaurant van het hostel. Helaas blijkt Luuk ineens niet lekker. Niet handig om dan uiteten te gaan maar op de kamer hebben we verder ook niets. Broodjes of iets dergelijks verkopen ze niet. We besluiten dan toch maar weer terug te lopen naar de supermarkt om daar wat brood, crackers en fruit te kopen.

Weer ruim een uur heen en terug en dan blijkt op zaterdag de supermarkt een uur eerder dicht te zijn. Voor niets heen en weer gewandeld dus... Wel komen we op de terugweg rendieren tegen, bijna in onze 'achtertuin'. Een beeld dat hier heel gewoon is maar voor ons heel bijzonder!

Uiteindelijk eten we dan toch maar bij ons hostel. Heel gezellig en zeer betaalbaar. Luuk kiest voor een salade die er gelukkig toch nog goed ingaat en ik ga voor de Spareribs. Die avond willen we eigenlijk vroeg naar bed maar het is toch alweer bijna half twaalf als we gaan slapen. Het is zo raar dat het klaarlichte dag blijft.. Het leven gaat hier ook 24 uur door. Mensen vertrekken ook midden in de nacht nog voor een wandeling.

In de WC raak ik trouwens nog met een man in gesprek. Hij is zijn handen aan het wassen die verschrikkelijk vuil zijn dus ik maak daar een opmerking over en vraag wat hij gedaan heeft. Hij vertelt dat hij een sledetocht heeft gemaakt op de troll-cart. Nu had zijn troll-cart kapotte remmen en ze waren nog net overeind gebleven. Eén hond had helaas minder geluk en lag eronder. Zijn poot bleek gebroken en hij moest meteen worden afgemaakt. Het meisje dat de hondentocht begeleidde was natuurlijk helemaal overstuur en de man was duidelijk ook erg ontdaan. Hij was duidelijk blij dat hij even zijn verhaal kwijt kon.

Ik ben zelf ook een beetje van slag. De andere dag gaan Luuk en ik met de hondenslee/troll-cart op pad!Ik heb ervoor gekozen deze cart zelf te gaan besturen maar ineens weet ik niet meer of ik wel de juiste keuze heb gemaakt...

Die avond eten we in ons hostel Coal Miners Cabins

Reacties

Eerst pakken we onze koffers voor Spitsbergen in. Alle zomerkleding laten we achter in Oslo. Als alles klaar staat hebben we nog tijd genoeg om iets leuks te ondernemen die dag. We willen graag de wandeling maken waar het meisje van de touristoffice het over had gehad. Het is een wandeling die loopt langs de rivier de Akerselva. Deze rivier begint in de buurt van het centraal station en loopt helemaal door tot Maridalsvannet, de grootste drinkwatervoorziening van Oslo.

We twijfelen even of we op de tram zullen stappen naar het centraal station omdat het een eind lopen is en we vanaf daar nog een flinke wandeling moeten maken. Maar omdat we geen Oslopas meer hebben en we er nog niet precies achter zijn waar we OV kaarten kunnen kopen besluiten we toch maar te voet te gaan.

Als we langs de Oslo Cathedral lopen blijkt alles afgezet te zijn en overal staat politie. Wij denken aan een begrafenis van een belangrijk persoon maar achteraf bleek het voor de herdenkingsdienst van alle overledenen van de aanslag op het eiland Utøya. Op het moment dat wij langs liepen kwam net koning Harald aan bij de kerk. Het is die dag precies vijf jaar geleden dat Breivik 77 mensen van het leven beroofde.

We lopen met behulp van een kaart naar het beginpunt van de wandeling. We lopen door achterbuurten en komen zelfs nog midden in een vechtpartij terecht tussen een winkeldief en een beveiliger. Al bijna een uur aan het lopen en nog niets gezien van een rivier... Maar uiteindelijk komen we dan toch aan bij het beginpunt van de wandeling. En wat een mooie wandeling is het! De ene keer lopen we langs huizen en oude fabriekspanden en het andere moment lopen we door mooie natuur en genieten we van prachtige watervallen. Een hele afwisselende route.

 Een wandeling die goed te doen is zonder kaart, gewoon een kwestie van de rivier volgen...

dwars door de stad...

langs oude bijzondere gebouwen...

en door prachtige natuur met indrukwekkende watervallen!

Helaas moeten we vanwege wegafzettingen in het park steeds een omweg maken waardoor de route twee keer zo lang wordt! Op een gegeven moment moeten we de beslissing nemen de wandeling af te breken. Eind van de middag moeten we richting vliegveld en we gaan het anders niet halen. Heel erg jammer maar we willen de wandeling een andere keer oppakken en afmaken. We eten onze meegebrachte broodjes op en zoeken dan een bushalte op. We pakken de bus naar het centraal vanaf waar we nog een half uurtje moeten lopen naar ons appartement.

We lopen opnieuw langs de Cathedral waar het nu weer rustig is. Alleen de vele bloemen, ballonnen en kaarsjes binnen en buiten herinneren nog aan de herdenking van die ochtend...

Daarna koop ik in de supermarkt een ijskoud biertje dat ik thuis opdrink. €4 voor een halve liter, een stuk goedkoper dan op een terrasje! Wijn of sterke drank kan je trouwens niet in de supermarkt kopen. Daar moet je voor naar een Vinmonopolet, een zogenoemde Staatswinkel. Vroeger in Zweden moesten we het bier trouwens ook gewoon in de staatswinkel kopen dus het valt nog mee.

Om 17.45 uur lopen we naar Nationaltheatret waar we kaartjes kopen voor de Flytoget. We kopen toch maar weer één ticket (al weten we inmiddels dat je vanaf 17 jaar al moet betalen) in de hoop dat er weer niet op ID kaarten wordt gecontroleerd. Je moet toch ergens op besparen in dit dure land! ;-)

Op het vliegveld kunnen we meteen inchecken en onze bagage droppen. Daar kan Schiphol nog wat van leren! Half acht zijn we al door de douane. Super snel en dus ook weer een uur te vroeg. Nog drie uur voordat we vertrekken. Tenminste, dat dachten we... Al snel zien we op een bord dat ook deze vlucht vertraagd is. 23.30 uur ipv 22.30 uur! Wat balen we hiervan... Voor de andere dag hebben we al vroeg een excursie gepland dus dat wordt weer een kort nachtje! Maar goed we kunnen er weinig aan doen. Uiteindelijk is het al over twaalven voordat we de lucht ingaan.

Even een hapje eten...

Alweer vertraging!

In de rij voor het boarden komen we nog in gesprek met Ella, een Nederlandse vrouw die in haar eentje een wildlifekamp heeft geboekt. Ze hoopt een paar medereisgenoten te ontmoeten wanneer ze ons ziet maar we kunnen haar niet blij maken. Ik ben op een gegeven moment dat kamp wel tegengekomen en dat leek mij ook best wel leuk maar ik had ons hostel toen al geboekt. Voor de komende paar dagen heeft ze een hotel geboekt maar daarna gaat haar avontuur beginnen. We wensen haar veel plezier en succes en misschien een tot ziens, ergens in Longyearbyen.

Daar gaan we dan eindelijk!

Zo bijzonder om naar het licht te vliegen....

Al weet je het van te voren het blijft een vreemde gewaarwording... Het is drie uur `s nachts als de landing wordt ingezet maar buiten lijkt het klaarlichte dag. We hebben een beetje het gevoel dat de nieuwe dag al begonnen is en het blijft een raar idee dat we straks in het hostel meteen ons bed op moeten zoeken.

 

Reacties

Voor vandaag hebben ze regen voorspeld maar het blijkt opnieuw een prachtig zonnige dag te zijn met een temperatuur rond de 26 graden. Om 9.30 uur gaan we de deur uit en lopen naar het Akershus. Wat heerlijk dat Luuk Oslo al bijna op zijn duimpje kent! Zijn kaart heeft hij al bijna niet meer nodig, hij loopt zo overal heen.

Het Akerhus is een kasteel dat in de 13e eeuw is gebouwd om Oslo te beschermen. Met onze Oslopas kunnen we dit kasteel gratis bezichtigen. Er is geen speciale rondleiding op het moment dat wij er zijn maar dat vinden we juist wel fijn. We dwalen heerlijk met zijn tweetjes rond en bekijken op ons gemak het prachtige gebouw.

Het Akerhus is nog steeds militair gebied maar wel dagelijks geopend voor publiek.

 Heerlijk om met z'n tweetjes rond te dwalen in dit oude kasteel...

Daarna lopen we naar station National theater en stappen daar op de metro. Een lange rit tegen de berg op en voor het grootste deel bovengronds dus we kunnen lekker naar buiten kijken. We stappen uit bij Holmenkollen waar de bekende gelijknamige Skischans ligt. Er worden wedstrijden gehouden sinds 1892 en natuurlijk is Holmenkollen bekend van de Olympische Winterspelen van 1952.

We beginnen met koffie en lopen dan door naar het Skimuseum. Wel leuk om even door heen te lopen maar sowieso handig om te bezoeken omdat je vanaf daar de lift naar boven kan pakken zodat je van het mooie uitzicht kan genieten vanaf de skischans. Hier staan we wel bijna een uur voor in de rij.

Als je boven staat is het bijna niet te geloven dat mensen daar echt op de ski's naar beneden gaan en het kunnen navertellen... We gaan ook nog in een simulator (met korting via de Oslopas) waar het net lijkt of je zelf de sprong maakt. Heel bizar! Wat wel grappig was, buiten de cabine wordt een filmpje getoond van de mensen die op dat moment in de simulator zitten. Toen Luuk en ik naar binnen gingen waren we de enige twee maar toen we naar buiten kwamen stond er een hele groep Japanners naar het scherm te turen. Die hebben kunnen genieten van onze verschrikte gezichten en zich natuurlijk rot gelachen! Ze kochten wel meteen zelf ook een kaartje. Ik raad de simulator echt aan als je de Skischans een keer bezoekt.

Je kan trouwens ook met een Zipline de afdaling van de skischans maken. Op zich had ik dit best leuk gevonden maar de prijs van €73 p.p. hield mij een beetje tegen. Misschien dat ik het wel gedaan had als we al niet zo veel dure excursies hadden geboekt voor Spitsbergen. Op zich was het wel grappig geweest omdat Ewout en de kinderen op diezelfde dag gingen ziplinen in Thailand.

Op weg naar Holmenkollen 

De bekende Skischans bij Holmenkollen

Met de lift kun je naar boven

Voordat we weer op de metro stappen willen we nog ergens een broodje eten. Op de heenweg hebben we het Scandic Hotel gezien en we hopen daar een broodje te kunnen eten op het terras. Er liggen geen menukaarten op tafel en ook binnen kunnen we nergens prijzen ontdekken. Ook zien we niemand van het personeel. Niet achter de hoteldesk en niet achter de bar in het restaurant. Het is uitgestorven! We lopen dan maar weer naar buiten, net als de mensen die ongeveer tegelijkertijd met ons naar binnen liepen.

Met de metro gaan we weer naar National Theater en vanaf daar lopen we naar Mac Donald. Daar gaan we natuurlijk weer in de 'verkeerde' rij staan waardoor we om 16.10 uur pas aan onze lunch zitten. Daarna lopen we terug naar ons appartement. Weer ben ik uitgevloerd na deze fijne maar vermoeiende dag... Ik merk sowieso dat ik nog wel snel moe ben. Voor onze vakantie was ik geveld door een zware griep en dat voel ik nog wel. We besluiten even een uurtje op bed te gaan liggen. Maar wat een herrie weer! Er is dag en nacht geluid in onze staat. Geen probleem hoor! Ik houd van de levendigheid van de stad. Het appartement ligt in het centrum en er wonen veel studenten hier. Ze zijn ook de straten aan het vernieuwen en veel appartementen aan het renoveren. Veel graafwagens en veel polities die wagens weg komen slepen. Dronken jonge mensen (oké die zijn er toch in Oslo ;-) ) die hand in hand zingend voorbij komen.

Wat ik al zei, ik houd er van maar om te slapen is het wat lastiger... Wel lig ik even lekker een beetje een beetje te dommelen terwijl Luuk wat spelletjes speelt op de Ipad. Om 19.15 uur lopen we naar Deilig Sushi, een Thais afhaalrestaurant in de straat. Govert had deze tip gegeven omdat je er voor weinig geld eten kan halen. Wel had hij gewaarschuwd dat je er maar heel weinig rijst bij kreeg dus dat kookte hij er altijd zelf nog bij. Het klopte wat de rijst betreft, dat was maar een handje vol. Helaas zoeken we alles af naar de rijst die we gekocht dachten te hebben bij de Kiwi maar we kunnen het niet vinden. Blijkbaar hebben we dat toch niet gekocht. Maar het is nu niet heel erg, eigenlijk zit ik nog vol van de late lunch bij Mac Donalds.

We kozen rode Spicy Curry met beef. Erg lekker! Je kan er trouwens ook hele voordelige Sushi halen maar daar houdt luuk helaas niet van. Afhalen is hier in Oslo niet duurder dan zelf koken want verse groenten en vlees zijn in de supermarkt ook best prijzig.

`s Avonds kijken we weer een aflevering van White Collar voordat we gaan slapen. Morgen mogen we onze koffers weer pakken voor Spitsbergen!

 

Reacties

Na het ontbijt wandelen we naar Oslo Centraal waar de tourist info zit. Het blijkt ontzettend druk. Gelukkig geeft een Chinees stel hun nummertje aan ons nadat zij besluiten niet langer te wachten. Zo zijn we toch nog redelijk snel aan de beurt! Ik koop twee Oslo passen en achteraf heb ik een beetje spijt dat we Luuk's echte leeftijd hebben opgegeven. Vanaf 17 heb je een volwassenpas en dat scheelt aanzienlijk in prijs! Maar goed, we moeten maar lekker veel gaan ondernemen om zo veel mogelijk uit de pas te halen!

Ook vragen we naar wandelingen en krijgen een boekje waar wat wandelingen instaan. Echte wandelroutes hebben we volgens het meisje niet nodig omdat alle wandelingen goed staan aangegeven. Later zullen we horen (en ervaren) dat een echte wandelkaart toch wel handig is in de bossen rondom Oslo. Je kan aardig dwalen als je niet uitkijkt...

wandeling naar Oslo Centraal

Met onze Oslo passen op zak lopen we richting veerboot. Net als het OV zijn de veerboten gratis met de Oslo pas en we willen graag overvaren naar het eiland Bygdoy waar veel musea te vinden zijn. Op de boot is het erg druk en dus vinden we alleen binnen nog een plekje. Jammer met dit mooie weer! Het is vandaag heel warm en een graad of 26.

We beginnen eerst bij het Norske Folkemuseum. Dat is zo gaaf!!! We lopen echt uren rond door dit grote openluchtmuseum. Je wandelt door de hele Noorse geschiedenis en ziet gebouwen uit verschillende tijden. Het doel is om te laten zien hoe men in  de afgelopen 600 jaar leefde en dat is goed gelukt. Overal kun je even door een raampje gluren of even naar binnen lopen.

De staafkerk gebouwd rond 1200 is ook een indrukwekkend gebouw!

Dit huis vinden wij ook erg leuk maar ik moet zelfs bukken om naar binnen te gaan...

Luuk vraag ik om een foto bij de oude benzinepomp en vervolgens zitten zijn handen onder de benzine. Stinken! Gelukkig vinden we een nog oudere waterpomp waar hij het ergste mee kan afspoelen.

Het volksdansen is ook erg leuk!

Nog even een 'selfie zonder stick' in de haven van Bygdoy

Het volgende museum dat we bezoeken is het Fram museum dat gewijd is aan de Noorse Poolexpedities en dat al in 1939 is opgericht. Natuurlijk helemaal in ons straatje omdat wij al snel ook op een soort 'Poolexpeditie' gaan. We zien de boot waar onder andere Amundsen één van zijn expedities mee maakte. Er was ook een gave film te zien over deze expedities.

Luuk op De Fram (1893), een schip dat op diverse ontdekkingsreizen naar de poolstreken is gebruikt.

Als laatste bezoeken we het Vikingschip Museum. Geweldig die oude boten uit de 9e eeuw! Niet te geloven dat de Vikingen daar in gevaren hebben en dat ze na al die tijd nog zo goed bewaard zijn gebleven.

Op de boot terug vinden we wel een mooi plaatsje op het achterdek. Lekker genieten in het zonnetje!

Terug op de boulevard heeft Luuk wel trek in een ijsje dus nemen we plaats op de trappen waar het flink druk is. Iedereen geniet van het mooie weer.

Zelf heb ik meer trek in een biertje en dus lopen we daarna door naar Beer Palace waar we plaats nemen op het terras. Ze hebben heel veel verschillende biersoorten maar grappig genoeg is nu het Amundsenbier in de aanbieding! Ik krijg een proefglaasje van de barvrouw maar mijn keus had ik natuurlijk al gemaakt. ;-) Ik betaal omgerekend 9 euro voor deze aanbieding. Maar goed, dat weet je als je in Noorwegen alcohol besteld, je betaalt de hoofdprijs. Het Amundsenbiertje lijkt wat smaak een beetje op La Chouffe. Erg lekker!

Het is nog een beetje vroeg om te eten dus lopen we nog even terug naar ons appartement. Die avond willen we graag een hapje buiten de deur eten en dan het liefst ergens waar we korting krijgen met onze Oslopas. Onze eerste keuze is het Hardrockcafé waar we 20% korting krijgen op het eten.

Rond een uur of zes lopen we terug naar het centrum. Op het terras van het hardrockcafé is geen plek meer en binnen willen we niet zitten nu. We lopen door maar daar zien we niet echt iets leuks en dus lopen we op goed geluk nog even terug. Op dat moment komt er net een plek vrij op het terras en kunnen we plaats nemen.

Luuk kiest voor de hamburger en ik ga voor de Nachos. Heerlijk! Ik neem er een glas wijn bij. Ook nu betaal ik €9 maar daarvoor krijg ik wel een groot vol glas wijn en een groot glas ijskoud water. In Nederland betaal ik misschien de helft voor de wijn maar daar zit dan vaak maar een bodempje in en bestel ik al snel nog een tweede glas. Oké dronken zal je in Oslo niet snel worden maar op deze manier vind ik het nog wel te doen.

Thuis eten we de andere helft van de Ben&Jerry's. Weer lekker op bed met onze Netflix serie! Meer dan één aflevering haal ik niet want ik val inmiddels om van de slaap. Ik schrijf nog wel even mijn dagboek bij maar daarna ga ik meteen slapen.

Reacties

Eerst slapen we een beetje uit zoals we ons voorgenomen hadden. We lagen er laat in vannacht en we hebben geen haast aangezien we alles bij elkaar bijna twee weken in Oslo zijn. Wel zijn we veel wakker doordat het raam open staat en blijkt dat ons appartement aan een drukke straat ligt. Om 9.50 uur maar opgestaan om te douchen en de spullen uit te pakken. Van thuis heb ik koffie, thee en ontbijtkoek meegenomen dus daar ontbijten we vast mee. Rond een uur of twaalf lopen we naar de Kiwi, een mooie supermarkt in de buurt.  Leuk altijd zo'n buitenlandse supermarkt met nieuwe producten... We zijn bijna een uur binnen geweest!

Luuk wil graag smeerkaas maar die kunnen we niet vinden. Wel heel veel tubes en bakjes met bijvoorbeeld zalm en kaviaar, dat kende ik nog wel van vroeger in Zweden. Het brood is even wennen. Dat kies je eerst uit en moet je dan zelf snijden. We worden geholpen door een aardige jongen die even later bij de kassa zit. Hij heeft zich vast afgevraagd wat wij allemaal gedaan hebben al die tijd dat we binnen zijn geweest! :-)

We brengen de boodschappen thuis en lopen dan door naar de boulevard. Erg mooi om te zien en met veel leuke winkels en eet-en drinktentjes. Het is erg bewolkt maar wel warm dus we klagen niet! Alleen op de foto's ziet het er wat somber uit.

Daarna kijken we op de kaart waar het Vigeland park precies ligt. Het blijkt wel een stukje lopen maar dat vinden we geen probleem, we wandelen graag. Het Vigeland Park overtreft al onze verwachtingen. Je komt echt ogen te kort...

Vigeland is een beeldenpark in het Frognerpark. Er staan 212 stenen en bronzen beelden die allen tussen 1907 en 1942 zijn gemaakt door de Noorse beeldhouwer Gustav Vigeland. Dit mag je echt niet overslaan als je Oslo bezoekt. Je kan je er uren vermaken en het is helemaal gratis.

Ik heb mijn selfiestick meegenomen dus die moet natuurlijk wel even gebruikt worden!

We krijgen er maar niet genoeg van. Elk beeld willen we van dichtbij bekijken. Ze zijn zo prachtig, alle beelden vertellen een verhaal. Maar we moeten ook erg lachen om de mensen om ons heen. Een aantal mensen lopen net als wij alle beelden langs maar de meeste mensen lopen met hun mobiel rond op zoek naar Pokémons. Natuurlijk ken ik de nieuwe hype al wel maar ik had het nog niet op deze grote schaal gezien! Blijkbaar is het Vigeland park één grote Pokémon hotspot.

Met onderstaande baby moet Luuk even op de foto! Het verhaal erbij? Toen Luuk een baby was bezochten mijn ouders het Vigelandpark en maakten een foto bij deze baby omdat zij vonden dat het beeld een sterkte gelijkenis vertoonde met Luuk wanneer hij boos was.

Als je goed kijkt heeft het handje van het beeld nog de originele bronskleur terwijl de rest bedekt is door een groene oxidelaag. Dit komt omdat echt iedereen die langs loopt het handje even vast pakt. 

Daarna lopen we terug naar ons appartement. Ik merk dat ik ondertussen zware benen heb gekregen van al dat lopen, we hebben best wat kilometertjes gemaakt inmiddels. Gelukkig hebben we makkelijk eten in huis gehaald en dat maken we gezellig samen klaar. Kippenpoten in een braadzak die we zo in de oven kunnen schuiven, maiskolf met botersaus en gebakken aardappeltjes.

De Ben & Jerry's die we gehaald hebben eten we lekker op liggend op bed met onze favoriete serie 'White Collar'. We kunnen gewoon Netflix kijken op de ipad. Via de Noorse Netflix dan natuurlijk. Ook bespreken we even wat we allemaal willen doen en zien in Oslo. Morgen gaan we sowieso  even Oslo passen regelen zodat we musea en bezienswaardigheden goedkoper of met een flinke korting kunnen bezichtigen.

Reacties

Veel te vroeg zijn we die maandag op het vliegveld. Onze vlucht gaat om 21.30 uur maar het advies door de extra veiligheidsmaatregelen is om er drie uur van te voren te zijn. Mijn ouders brengen ons weg en met elkaar eten we gezellig een pizza bij Per Tutti, een Italiaan op Schiphol. Uiteindelijk blijkt dat we pas twee uur van te voren kunnen inchecken bij Norwegian Airlines. Maar als er dan op het moment dat de balie eindelijk opengaat een drukke chaotische rij staat wordt het personeel toch ineens zenuwachtig. Wat een chaos bij de incheckbalies! We zijn blij dat we uiteindelijk binnen die twee uur onze koffers kwijt zijn. Dan is het tijd om door de douane te gaan en dus ook om afscheid te nemen van mijn ouders.

Als we door de douane zijn zien we meteen dat onze vlucht is vertraagd. De nieuwe tijd staat op 22.10 uur. Niet te geloven...ik heb echt altijd vertraging! Uiteindelijk gaan we pas om 22.30 uur de lucht in. Op zich valt een uurtje vertraging wel mee natuurlijk maar we hopen straks in Oslo nog wel de laatste trein te halen! 

Norwegian Airlines heeft wel Wifi! Dat heb ik nog niet eerder meegemaakt tijdens een vlucht. Leuk dat we dus onderweg wat foto's en berichtjes kunnen versturen naar het thuisfront.

Om 00.15 uur komen we aan op Oslo Gardermoen. Gelukkig gaat het snel bij de bagageband en lopen we daarna vlug naar de trein. Het is wel even zoeken bij welke automaat we het kaartje voor de Flytoget kunnen kopen maar gelukkig komt er al snel een man bij die ons op weg helpt. Volgens hem hoef ik maar 1 kaartje te kopen omdat Luuk gratis is. Ik koop één kaartje maar ben er toch een beetje zenuwachtig over. Zou dit wel kloppen? Ik heb het later opgezocht maar kinderen tot zestien jaar zijn gratis. Als we ons hadden moeten legitimeren hadden we dus wel een probleem gehad. Maar we zijn niet gecontroleerd en hebben dus wel een hoop geld uitgespaard.

Om 00.50 uur vertrekt de Flytoget. Wat een geweldige trein is dat!! Heel veel zitruimte en plek voor bagage en binnen een klein half uur zijn we al op National Theater waar we er uit moeten voor het appartement. Het is nog wel een stukje lopen maar we hebben een kaart. Als we uit het station lopen vraagt een taxichauffeur waar we naar toe moeten. Ik geef aan dat we gaan lopen maar de man blijft behulpzaam en wijst ons de weg. Helaas stuurt hij ons de hele andere kant op. Expres? Het duurt even voordat we erachter zijn dat we verkeerd lopen maar als Luuk dan toch de kaart open vouwt is het hem al snel duidelijk hoe we moeten lopen. Luuk blijkt echt een geweldige kaartlezer! De hele vakantie brengt hij mij snel van A naar B met één korte blik op de kaart. Hij vindt sowieso al snel zijn weg in Oslo...

Rond 1.45 uur komen we aan bij het appartement. Wat een boffers zijn wij dat we ruim tweeënhalve week gebruik mogen maken van het appartement van Govert! In het centrum van Oslo en dus bijna alles op loopafstand. We maken de bedden op en ik app nog even met Ewout. Het is bij hem in Thailand vijf uur later dus hij maakt zich alweer klaar om aan het ontbijt te gaan.

En dan is het voor Luuk en mij tijd om naar bed te gaan. Voor morgen hebben we geen heftige plannen. Eerst lekker uitslapen en dan op ontdekkingstocht door Oslo...

Reacties

En dan ben je ineens maanden verder en ligt mijn blog helemaal stil. Nu Ewout in mijn leven is kom ik niet meer aan bloggen toe. Ik zou niet anders willen natuurlijk maar het is wel een beetje jammer van al mijn leuke foto's en de verhalen die ik te vertellen heb. Vooral omdat ik al de blogs in albums wil afdrukken als mooie herinnering voor later.

Daarom doe ik nog een poging om mijn blog nieuw leven in te blazen. Ik zal niet alles meer opschrijven maar de hoogtepunten ga ik toch proberen. Eén van die hoogtepunten is alweer even geleden: het 50e verjaardagsfeestje van mijn lieve vriendin Astrid!

Ewout zat toen al in Thailand dus hij kon helaas niet mee. Marco ging wel en hij was zo lief om mij thuis op te halen en na afloop weer thuis te brengen. Astrid vierde haar feest samen met haar moeder die 75 werd. Een boerenfeestje in een scoutinghuis in Numansdorp. Bij aankomst werden we door Astrid's dochter Romee op de foto gezet in een schilderijlijst...

Met Marco

Met de Partygirls...

en natuurlijk één samen met Astrid!

Het was een geweldig feestje! Er werd gedanst, gezongen, gelachen... Natuurlijk hadden de Partygirls weer een act voorbereid waar we ons speciaal voor in glitter & glamourkleding hesen. Miranda en Hedwig hadden een geweldig lied gemaakt op het nummer 'Schatje mag ik je foto' van de gebroeders Ko. De titel werd dan natuurlijk 'Astrid maak eens een foto' omdat Astrid altijd in de weer is met haar selfiestick.

Omdat we de muziek van de CD gebruikten en de originele tekst daar nog te horen was kreeg ik de microfoon in mijn handen gedrukt met de vraag erbovenuit te zingen met de tekst voor Astrid. Protesteren hielp niet dus ik besloot het te doen. Nu had ik niet heel goed geoefend (wist ik veel dat ik voor moest zingen!) en omdat ik probeerde boven de muziek uit te komen zong ik ook nog eens vrij hard. Erg zuiver was het dus niet. Marco zei na afloop dan ook 'Jeetje jij kan echt niet zingen Kit!'
En bedankt haha...

Daarna was het tijd voor de barbecue!

En het bleef nog lang gezellig...

Natuurlijk staat onze act ook op film!


Reacties
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen op deze website!
Contact opnemen kan via onderstaande button

Welkom !

Welkom op mijn blog. Bloggen doe ik al sinds Januari 2004. Eerst een lange tijd bij weblog ,daarna een tijdje op mijn  eigen site en sinds September 2006 op Punt.nl. Veel lees en kijk plezier !    

 

Wie zijn wij?    

 

Kitty Juf op een basisschool (peuters & kleuters),student Pedagogiek, gek op mijn kinderen, mijn vriend Ewout, Sushi & tapas,feestjes en festivals, reizen, wandelen, internet en schrijven.  

 

Rebecca 3e jaars student aan de Universiteit van Amsterdam, gek op Jeffrey, hockey & pianospelen en op stap gaan.  

 

Luuk 6e klas gymnasium, gek op hockey,de playstation, school en spelletjes doen.  

Categorieën
Link naar mijn reisblog

reacties
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl