Things fall apart so that other things can fall together....

Na onze laatste nacht op de boot hebben we uiteraard eerst nog even uitgebreid ontbeten. Wat zouden wij die wafels met vruchten, de Engelse ontbijtjes, de heerlijke zalm en de lekkere verse broodjes en croissantjes gaan missen thuis. Om elf uur moesten we uitchecken en deze tijd had ik dus ook doorgegeven aan mijn ouders die ons op kwamen halen. Ineens schoot het door mijn hoofd dat ik niet wist of het elf uur Nederlandse tijd of Engelse tijd was.

Bij navraag bleek het Engelse tijd te zijn en mijn ouders moesten dus nog een uur wachten. Gelukkig konden ze plaats nemen op het terras van het restaurant waar ze ook hadden gedineerd toen ze ons uit zagen varen. Nu konden ze in het zonnetje genieten van een kop koffie. Saskia en ik deden hetzelfde op dek 11 bij het zwembad. Vanaf dit dek konden we mijn ouders zien op het terras dus we hebben nog even naar elkaar gezwaaid.

Het uitchecken ging al net zo vlot als het inchecken. Nadat we de laatste rekening hadden betaald bij de receptie liepen we de loopplank af en stapten we in de pendelbus die al klaar stond. Na een paar meter stapten we weer uit en liepen naar de hal waar onze koffers al stonden te wachten. Wat een heerlijk relaxte manier van reizen.

Luuk en ik namen afscheid van Saskia. ( Van John en de meiden hadden we dat op de boot al gedaan want zij waren al eerder uitgecheckt) Altijd lastig om na zo'n heerlijke vakantie gedag te moeten zeggen. We hadden het best nog een weekje uitgehouden met elkaar op de MSC Opera.... Wel vond ik het uiteraard fijn om mijn ouders weer te zien en natuurlijk kon ik niet wachten om Rebecca thuis om de nek te vliegen. Gelukkig hadden we nog net één dag met elkaar om bij te kletsen voordat zij met haar vriendinnen richting Spanje ging.

Die avond kwam Gerard langs om de reisverhalen van Luuk en mij  te horen en tegelijk om zijn dochter een goede reis te wensen. We bestelden pizza's en ook mijn ouders bleven gezellig eten. Met dit etentje komt er meteen een eind aan mijn reisverslag. Best jammer eigenlijk...  Zo'n verslag is altijd een hoop werk maar ik geniet er zo van. Ik beleef echt heel de reis opnieuw op deze manier. Een luxe toch om zo'n heerlijke reis twee keer te kunnen maken ? ;-)

Het zit erop. Van te voren was ik heel erg benieuwd hoe ik het leven op een cruiseschip zou ervaren. Ik had verwacht dat ik mij er thuis zou voelen maar dat het zo heerlijk zou zijn had ik niet durven dromen. Of ik volgend jaar weer een cruise ga maken ? Geen idee... We hadden nu erg veel geluk met deze fantastisch mooie aanbieding maar financieel zal het niet altijd haalbaar zijn. Mijn liefde voor Engeland is aangewakkerd door mijn bezoek aan Southampton en ik zou graag nog eens per bus, trein en boot Engeland en Ierland doorkruisen, dus dat is ook nog een idee voor volgend jaar.

Maar voor iedereen die dit leest en die nog twijfelt om een cruise te gaan maken zeg ik : doen !! Het is de ideale manier van reizen. Er wordt overal voor gezorgd, je komt op de meest fantastische plaatsen en daarnaast is er genoeg tijd om te ontspannen.
De tips die ik zou willen meegeven zijn :

  • Lees je nieuwsbrief iedere dag zodat je geen belangrijke informatie mist !
  • Boek als het mogelijk is het all inclusive  drankenpakket erbij. ( Heerlijk dat wij niet op prijzen hoefden te letten !)
  • Verdiep je van te voren in de plaatsen die het schip aandoet zodat je niet per se een dure excursie hoeft te boeken maar de steden op eigen houtje kan bezoeken.
  • Neem je kinderen (t/m 17 jaar) mee, ze reizen bijna gratis...
  • Kies voor de tweede Dinerzitting zodat je na een excursie nog heerlijk kan relaxen voordat je je weer om moet kleden voor het diner.
  • Voor de dames : neem genoeg (Gala)jurken mee !
  • Boek een buitenhut (of balkonhut) ! Daglicht en uitzicht is echt wel heel fijn !

 

 

 


Reacties

Die ochtend gebruikten we het ontbijt in La Caravella. Daarna liepen we naar restaurant L'Approdo waar de Engelse douane iedereen aan boord controleerde. Je moest je paspoort of ID kaart in de aanslag houden en daar wierpen ze een korte blik op. Dat ging vlot, dit keer ook geen probleem met de andere achternaam van Luuk. Zou wat zijn, nog even op de laatste dag ;-)

Na een korte wandeling stonden we al snel in het centrum. We dronken koffie bij de Starbucks. De koffie smaakte nergens naar maar er was Wifi ! Even whatsappen met het thuisfront voordat we Southampton ingingen.

Ik had in Londen mijn hart al verloren aan Engeland maar na Southampton is die liefde nog meer gegroeid. Wat een heerlijk land en wat een geweldige mensen. En wat is Southampton gaaf !!! Eén en al cultuur en geschiedenis... Southampton, de grootste havenstad van Engeland, ooit de vertrekplaats van de Titanic en de stad waar Jane Austen veel vakanties doorbracht en uiteindelijk een paar jaar woonde.

Heerlijk dat je nergens naar op zoek hoefde te gaan. We hadden een kaart maar die bleek helemaal niet nodig. De route over en langs de oude stadsmuren en langs andere belangrijke bezienswaardigheden was duidelijk aangegeven via bordjes en door bronzen plaquettes die in de straat waren verwerkt.

De middeleeuwse poort Bargate, op de grens tussen het historische centrum en de trendy winkelstraat

We maakten een wandeling over en langs de oude stadsmuur

Op een gegeven moment hebben we ons weer opgesplitst. John en de meiden gingen winkelen. Southampton heeft een centrum met heel veel winkels en een prachtig groot winkelcentrum, West Quay. Saskia, Luuk en ik maakten de historische wandeling langs alle bezienswaardigheden af.

Natuurlijk mag een telefooncelfoto ook dit keer niet ontbreken...

Luuk in de tuin behorende bij het naastgelegen Woolhouse

De Duke of Wellington, een oude pub waarvan de fundering en kelder dateert uit 1220.
Een gebouw dat meerdere keren is verwoest en weer opgebouwd. Er schijnt een aardig spook te huizen dat lege glazen bijvult.  

Eén van de mooie tuinen binnen de stadsmuur

Handig die wandelroute die je langs alle belangrijke bezienswaardigheden leidt...

Maar het bezoek aan de St Michael Church heeft de grootste indruk achter gelaten. Meteen toen we de kerk binnenstapten kwam er een vrouw naar ons toegelopen met de vraag of we soms uit Nederland kwamen. De vrouw bleek een vrijwilligster te zijn die in de kerk was om toeristen van informatie te voorzien. Trots overhandigde ze ons een informatiebrief in het Nederlands : 'Een wandeling door de kerk van St Michael.' In de brief werden alle bezienswaardigheden uit de kerk uitgebreid beschreven.

Toen we de kerk bekeken hadden kwam de vrouw weer naar ons toe. Ze begon ons te vertellen over de geschiedenis van de kerk. Als de muren van deze kerk konden spreken zouden ze heel veel te vertellen hebben begon ze haar verhaal. De meeste indruk maakte het verhaal over de vroege ochtend van 4 oktober 1338. Het was zondag en de meeste inwoners van Southampton woonde de mis bij in de St Michaels toen de Fransen onverwachts de haven binnen vielen en gebouwen waaronder de overvolle kerk in brand staken. Niemand van de kerkbezoekers heeft die brand overleefd.

Ze vertelde verder over de geschiedenis van oorlogen en dat Frankrijk Engeland veel leed heeft gebracht. Saskia merkte op dat we gister nog in Frankrijk waren en dat we nog steeds niet gecharmeerd waren van de Fransen en dat we Engeland veel leuker vonden. De vrouw moest lachen. Bovendien begreep ze meteen dat wij van het grote cruiseschip kwamen dat in de haven lag en waar zij op haar beurt weer in geïnteresseerd was.

Toen het gesprek op Richard Lyster kwam die in het naast gelegen Tudor house woonde en die in de St Michaels kerk begraven ligt kwam ze uiteraard ook uit bij de geschiedenis van Henry VIII. Richard Leister was een belangrijke rechter die in de tijd dat Henry VIII regeerde deel nam aan belangrijke processen waaronder de berechting en executie van Bishop Fisher en Sir Thomas More en die van de vrouw van Henry VIII, Anna Boleyn. Luuk liet merken goed op de hoogte te zijn van deze Engelse geschiedenis en vertelde haar dat hij een jaar geleden de Tower had bezocht en daardoor ook veel wist van alles wat zich in de tijd van Henry VIII had afgespeeld. De vrouw vond dat helemaal geweldig en werd nog enthousiaster dan ze al was.

We sloten de dag in Southampton af met wat winkelen. Ik wilde nog wat kopen voor Rebecca en besloot de Primark in te gaan. De Primark in Nederland is leuk maar die in Engeland is geweldig ! Met een leuke blouse liep ik naar de kassa waar ik meteen aan de beurt was (Dat laatste is best bijzonder voor de Primark ;-) ). Buiten kwamen we ook John, Romee en Amy weer tegen. John en Romee liepen alvast naar de boot en Saskia, Luuk, Amy en ik liepen nog even langs wat winkels. We besloten winkelcentrum de West Quay in te lopen en er via de achteruitgang weer uit te gaan. Zo als we verwachten bleek deze route een stuk korter te zijn dus waren we al snel weer bij de boot.

We hadden ons voor deze dag veel te warm aangekleed. Na de koude dag in Frankrijk hadden we het in Engeland niet beter verwacht. Zodra we terug waren op de boot verruilden we onze lange broek voor onze badkleding en namen we plaats op de ligbedden. Het leek ineens een stuk drukker aan boord en misschien was dat ook wel zo. Er was tijdens onze afwezigheid weer een nieuwe groep cruisereizigers aan boord gekomen die hun cruise in Southampton begonnen.

Bij het uitvaren werd een Sail Away Party georganiseerd omdat Southampton voor de MSC Opera eigenlijk het beginpunt van de reis is. Raar idee dat dit voor ons juist het einde van de reis was. Onze laatste middag en avond aan boord, de andere dag zouden we alweer de haven van IJmuiden invaren. 

Sail Away Party

Genieten van de laatste zonnestralen, nog een laatste duik in het zwembad...

Ons laatste avondmaal

Na het eten pakten we onze koffers in en zette ze vast op de gang. Die nacht zouden de koffers worden opgehaald. Daarna zijn Romee, Amy, Luuk, Saskia en ik naar de Cottonclub gelopen voor een drankje. Omdat het thema in de verschillende bars en clubs 'Hollywood' was, hadden Saskia en ik glitterjurken aangetrokken. De dresscode was Casual maar we moesten toch een excuus hebben om de glitterjurken een keer te dragen ? We vielen in ieder geval niet op tussen de leden van het animatieteam die zich voor deze gelegenheid als Hollywoodsterren hadden aangekleed. Toen Amy, Romee en Luuk gingen slapen liepen Saskia en ik naar de disco. We hadden al besloten de laatste avond niet vroeg naar bed te gaan !

In de Cottonclub

Bij de disco bleek het publiek dit keer nogal jong. Veel jongeren op de dansvloer dus besloten Saskia en ik buiten te gaan zitten. Het was nog steeds heerlijk buiten en we genoten van het uitzicht, de schepen op het water, de lichtjes in de verte, de sterren... We raakten in gesprek met een Portugees die in zijn eentje aan het cruisen was. Hij deed dit vaker en ging ook met alle excursies mee. Zo had hij dit keer onder andere Parijs en Londen bezocht en de andere dag zou hij een bezoek brengen aan Amsterdam. Wij vertelden hem dat wij hadden genoten van zijn stad Lissabon.

Een jonge gozer die half mee had geluisterd kwam bij ons staan en vroeg aan mij of ik uit Portugal kwam. Ik antwoordde dat ik uit Holland kwam maar dat 'hij', wijzend op onze gesprekspartner, uit Portugal kwam. Meteen begon de jongen enthousiast te praten over Cristiano Ronaldo. De Portugees reageerde lauwtjes dat hij niet geïnteresseerd was in voetbal. Tja en toen kwam ik met mijn bijdehante opmerking : 'But we have Arjen Robben !' Even dacht ik dat de jongen me te lijf wilde gaan. Hij begon te schreeuwen en te gebaren dat Robben alles verziekt had en dat hij maar op de grond ging liggen. Oeps ja, ik had er even niet aan gedacht dat het niet slim was om over Arjen Robben te beginnen tegenover een Mexicaan !

Er kwam een vriendin van hem bij ons staan die de boel een beetje probeerde te sussen. ' Vergeet het nou maar, het is voorbij.' Aan mij vertelde ze dat hij vreselijk gehuild had na afloop van de wedstrijd. Daarna hebben we nog even over andere dingen gekletst. Toen ik het verhaal de andere dag aan Luuk vertelde kwam hij niet meer bij :-)

 


Reacties

Na het ontbijt stond er een pendelbus klaar om ons naar het centrum van Le Havre te brengen. Bij een groot winkelcentrum stapten we uit. John en de meiden besloten de dag in Le Havre door te brengen en begonnen in het winkelcentrum. Saskia, Luuk en ik wilden Le Havre uit. Ik had gelezen dat Le Havre zelf een nogal onaantrekkelijke stad was en onze eerste indruk bracht ons niet op andere gedachten. We hadden drie plaatsen waar we wel naar toe wilden. Étretat, Rouen of Honfleur. Luuk en ik waren in alle drie de plaatsen al eens geweest tijdens onze vakantie in Normandië in 2007 maar ze waren allen de moeite waard voor een tweede bezoek.

Bij het busstation vroegen we hoe het zat met de bustijden. Het bleek dat Étretat en Rouen meteen afvielen want dat was niet te doen met de bus. Honfleur wel alleen waarschuwde de vrouw achter de balie ons voor de drukte. Er konden ongeveer 60 mensen mee en vol is vol. Ze raadde aan dus zeker niet te gokken op de laatste bus terug omdat we dan het risico zouden lopen niet mee te kunnen en daardoor de boot zouden missen of een peperdure taxi zouden moeten nemen. Verder vertelde ze dat we beter in de bus kaartjes konden kopen. Ook omdat we daar voor Luuk een kindertarief zouden moeten betalen. We waren erg blij dat deze vrouw zo goed Engels sprak en ze er duidelijk plezier in had ons te helpen. Dat zijn we niet gewend in Frankrijk !

Omdat we nog twee uurtjes moesten vol maken voordat de bus vertrok besloten we eerst koffie te drinken op een terras. Daarna liepen we nog even naar het winkelcentrum om de tijd vol te maken.

Een klein half uurtje van te voren liepen we naar de bushalte. Daar stond er voor de bus naar Honfleur inderdaad al een flink aantal mensen. We besloten er bij te staan en er maar het beste van te hopen. In de bus wilde ik kaartjes kopen maar ik had alleen een briefje van €50. De chauffeur bleek geen wisselgeld te hebben en hij wees op het busstation waar ik kaartjes kon kopen. Tja dat ging natuurlijk niet. Als we nu de bus uit zouden gaan waren onze plaatsen weg. Er waren nu al mensen die niet mee konden omdat de bus vol was. Fijn advies van de vrouw van het busstation !! Bovendien bleek later dat we nu veel meer geld kwijt waren omdat we geen retour konden kopen in de bus. En de kinderkorting bleek maar 50 cent ! Achter ons stond een stel waar we eerder bij het station al even mee hadden gekletst. Leuke mensen die ook bij ons op de boot zaten al hadden we ze nog niet eerder hadden gezien.

De man bood aan mijn briefje van vijftig te ruilen voor twee briefjes van twintig zodat we in ieder geval nog met deze bus meekonden. Later zou hij dat tientje dan wel teruggeven. Ik nam het aanbod uiteraard aan maar dacht wel dat ik dat tientje kwijt zou zijn. Niet omdat ik de man niet vertrouwde maar we hadden geen naam of hutnummer en op zo'n schip kwam je elkaar ook niet snel toevallig tegen. In ieder geval waren we blij dat we een plek hadden in de bus. Er brak zelfs nog een heuse ruzie uit toen een deel van een groep niet mee kon. Ook best raar dat midden in het hoogseizoen de bus naar Honfleur maar een paar keer per dag rijdt. En het was nu niet extra druk door ons cruiseschip, de vrouw van het busstation zei dat elke dag de bus overvol was.

De busrit was leuk maar wel opvallend dat hoe dichter we bij Honfleur kwamen hoe meer wolken er aan de lucht kwamen... Ik had Honfleur al eens met regen bezocht en ik had zo gehoopt dat ik het nu met een stralend zonnetje mocht bezoeken.

Toen we uit de bus stapten was er zowaar een beetje zon ! Maar zoals op de foto's te zien pakten de wolken al snel weer samen. Verder was Honfleur nog net zo leuk en schilderachtig als in mijn herinnering. We slenterden wat door de straatjes, bekeken wat winkeltjes en bezochten natuurlijk Sainte-Catherine, de oude kerk uit de 15e eeuw.

Sainte-Catherine

 

Helaas begon het uiteindelijk echt te regenen. En wat kan je dan beter doen dan kerken bezoeken en eten ? Dus na het bezoek aan de Sainte - Catherine namen we plaats op een terras. Luuk heeft het nog steeds over het heerlijke stokbrood met hamburger/tartaar en friet ! 

Helaas moesten we na de laatste hap meteen afrekenen en opschieten, de heerlijke wijn moesten we laten staan. De op een na laatste bus zou bijna vertrekken en het was nog even lopen. Bij het busstation stond een bus te wachten maar dat bleek niet de goede bus. De chauffeur zei dat we de bus aan de andere kant van het busstation moesten pakken. Met een aantal andere Nederlanders die stonden te wachten haasten we ons naar de andere kant maar we zagen nergens iets wat op een bushalte leek. Inmiddels liepen er meer Nederlanders doelloos rond op zoek naar een bushalte.

We besloten maar terug te lopen naar het busstation en binnen bij het loket te vragen vanwaar de bus naar Le Havre vertrok. Inmiddels was de tijd dat de bus zou vertrekken al verstreken dus we waren ook bang dat we door het heen en weer lopen de bus al hadden gemist. De vrouw was verdiept in een computerspelletje en schrok duidelijk een beetje van al die ongeduldige mensen aan het loket. Ze sprak geen woord Engels en had ook geen idee of de bus naar Le Havre al geweest was. Nu was het maar een klein busstation en de halte waar volgens haar de bus zou stoppen vlak voor haar neus. De chauffeur die ons eerder verkeerd had gestuurd stond ook nog te wachten. Weer stapte ik de bus in en zei hem dat hij ons mooi verkeerd had gestuurd. Hij begon terug te praten in het frans en het interesseerde hem geen fluit. Een man in de bus liep naar voren en begon te vertalen. Volgens de chauffeur had hij ons helemaal niet verkeerd gestuurd. Toen ik dat zei tegen de mensen die buiten stonden te wachten reageerden zij ook boos. Er waren er heel wat die in de bus hetzelfde hadden gevraagd en allemaal had hij ze de verkeerde kant op gestuurd.

Eén van de mensen sprak uit dat Frankrijk een leuk land is maar dat er geen fransen zouden moeten wonen en ik kan mij daar alleen maar bij aansluiten. Wat wel heel grappig was is dat we met alle Nederlanders daar wel veel lol hebben gehad. Het schept toch een band al dat zoeken, zeuren en klagen met z'n allen ;-) Uiteindelijk kwam de bus toch nog en pasten we er met zijn allen in.

Bij het busstation in Le Havre besloot Saskia alvast naar de boot te gaan en Luuk en ik gingen nog even de stad in. In Le Havre scheen de zon natuurlijk weer volop. We bekeken wat winkeltjes maar hadden het op een gegeven moment ook wel weer gezien. We merkten bovendien dat we best moe waren dus besloten we weer op de pendelbus richting boot te stappen. Ook in deze bus was het erg gezellig. Ik kwam in gesprek met een stel uit Denhaag die een zoon hadden van dezelfde leeftijd als Luuk. Luuk en de jongen vertrokken samen op de boot meteen richting Gamehal en ik zocht Saskia op en genoot nog even van de zon met een overheerlijke cocktail.

Die avond was er opera in het theater. Ik vond het erg mooi ! Vooral toen het licht uit ging en er een geweldige zanger opkwam terwijl hij een nummer uit de musical 'het spook van de opera.' ten gehore bracht.

Na het theater dronken we een aperitief in de pianobar. Daar was een waanzinnige jazzzangeres aan het zingen. Het was bijna jammer toen het tijd was om te gaan eten... Bijna dan hè want ook het diner was altijd een klein feestje op zich. Ik genoot die avond van een heerlijke grote wienerschnitzel met een bord vol friet. Meestal bestond de maaltijd uit heel exclusieve en chique gerechtjes waar ik uiteraard van genoot maar moet zeggen dat deze 'simpele' maaltijd ook wel eens heerlijk was.

Na het eten wachtte mij nog een verrassing ! Toen we na afloop het restaurant uitliepen stond daar de man uit de bus met een tientje in zijn hand te wachten. In een gesprek hadden we het erover gehad dat wij de tweede diner zitting hadden en blijkbaar had ik ook de naam van het restaurant vermeld. Zo ontzettend lief want hij heeft vast wel even moeten wachten. Ik bedankte hem nog eens hartelijk. Hij heeft er voor gezorgd dat wij die dag een bezoek konden brengen aan Honfleur.

Reacties

Na heerlijk uitgeslapen te hebben en na een ontbijt van het buffet namen we weer plaats op het bovenste dek. Het zonnetje scheen heerlijk en met een heerlijke fruit smoothie konden we lekker bijkomen van de Whiteparty en de disco-after-party van de nacht ervoor. Saskia en ik dan, Luuk luierde gewoon gezellig met ons mee.

We gingen er vanuit dat er een heerlijke lange zonovergoten dag voor ons in het verschiet lag. Helaas...nog voordat we onze fruit smoothie goed en wel ophadden was de zon weg en begon het bovendien te waaien. Lang leve  de gratis handdoekenservice waardoor we het nog een tijdje konden uithouden op onze ligbedden. Al leek het wel een beetje op een sanatorium op die manier ! ;-)

We hebben ook nog een hele tijd op dek 8 gelegen, het dek dat grensde aan de gang waar onze hut was. Daar was het windstil en toen het zonnetje `s middags weer doorkwam was het daar goed toeven.

Rond een uur of zes liepen we naar de kamer om te douchen en om te kleden. Hoe we het steeds voor elkaar kregen weet ik niet maar we kwamen altijd tijd te kort. Kleding uitzoeken, nagels lakken, haren doen... Opruimen kwamen we steeds maar niet aan toe want dan was het alweer tijd om naar het theater te gaan. We voelden ons op een gegeven moment wel een beetje schuldig tegenover Christian die onze kamer een paar keer per dag bijhield. Een bed opmaken terwijl het voor ligt met spullen is niet echt handig natuurlijk... Soms kon hij weinig anders doen dan bijvoorbeeld onze schoenen netjes op een rijtje zetten waar we dan ook wel weer om moesten lachen. Stonden onze ontelbare schoenen en slippers daar netjes op een rij tussen alle neergegooide troep !

We waren ook steeds van alles kwijt ! Echt verschrikkelijk haha...

Maar ook die avond zaten we weer op tijd in het theater !

Na een geweldige show kwam het animatieteam het toneel oplopen. Ze kwamen met het licht uit op en met elkaar vormden ze de woorden 'Thank you' dat oplichtte in het donker. Daarna begon de leuke zanger Juan te zingen, samen met zangeres Maria en kwam ook een deel van het overige personeel van de Opera naar voren. Ze bedankten ons cruisereizigers voor de leuke tijd en het enthousiasme. Wij hadden hierna nog een paar dagen maar voor de mensen die in Le Havre van boord zouden gaan was dit de laatste avond. Ik vond het een kippenvel momentje...

Een kippenvelmomentje...

Ook van het diner hadden ze iets bijzonders gemaakt. Toen het tijd was voor het dessert ging het licht uit en werden de brandende ijstaarten binnen gebracht door de koks. Op dat moment werd er ook champagne voor iedereen ingeschonken. Wat een feest !!

Na het eten zijn we weer even naar de Caruso lounge geweest. Erg gezellig weer ! Daarna niet al te laat naar bed want we wilden weer fris zijn voor ons bezoek aan Frankrijk. De andere dag, 7.00 uur Engelse tijd, zouden we de haven van Le Havre binnenvaren.

Reacties

Vroeg in de ochtend voeren we de haven van Bilbao binnen. Omdat het heerlijk weer was kozen we ervoor om buiten te ontbijten. Van het buffet pakken koste ook wat minder tijd dan bediend worden in restaurant Caravella. Daarna stapten we op de pendelbus die ons naar het centrum bracht. Deze pendelbus waar je op de boot kaarten voor kon kopen reed de hele dag heen en weer tussen de boot en een centrale plek in de stad.

Ik vond het zo leuk dat ik nu ook eens in Bilbao was ! Rebecca heeft tijdens een uitwisseling van het vak Spaans in een gastgezin gezeten in Irun. Het naastgelegen Bilbao heeft ze toen ook bezocht. Van haar had ik al gehoord dat het een erg mooie stad was en ze had niets te veel gezegd.

Net uit de pendelbus, John kijkt even hoe we moeten lopen....

Rebecca had met school ook het Guggenheim museum bezocht. Nu weet ik zeker dat ik dit museum zou waarderen en als ik langer in Bilbao was zou ik zeker binnen stappen maar voor dat moment, zeker met dat mooie weer, wilden we liever iets meer van de stad zien. Wel vond ik het fantastisch dat we om dat imposante gebouw heen zijn gelopen, een knap staaltje architectuur en een museumstuk op zich.

Thuis had ik uiteraard op internet gezocht naar tips voor Bilbao en daar kwam ik uit bij de Artxanda Funicular, een treintje wat tegen de berg opgaat en waar je boven kan genieten van een geweldig uitzicht. Dat leek iedereen wel wat. Maar eerst koffie ! Na de koffie op een terras liepen we in de richting die we dachten dat we op moesten. Op een gegeven moment zagen we wel het treintje maar konden we nergens de ingang ontdekken.

We besloten een man aan te spreken met de vraag hoe we moesten lopen naar de ingang. In het Spaans begon hij ons uitleg te geven maar dat snapten wij natuurlijk niet en hij sprak weer geen Engels. Daarop wenkte de man dat we hem moesten volgen en nam ons mee in tegengestelde richting. Het was duidelijk dat hij een andere kant op moest dan wij maar besloot een omweg te maken om ons de weg te wijzen. Het was echt nog een stukje lopen en de ingang van de Funiculair bleek precies achter het terras te zijn waar we koffie hadden gedronken. Toen we bij de ingang aankwamen bedankten we de man en vervolgde hij zijn weg. Zo ontzettend lief !

Voor twee euro p.p. konden we op en neer naar boven. Van daar hadden we een prachtig uitzicht over de stad Bilbao. Verder was er nog een mooi park boven en je kon er iets drinken maar wij zijn al snel weer naar beneden gegaan. We wilden natuurlijk nog meer zien van de prachtige stad ! 

Het uitzicht

Het volgende plan was de Mercado de la Ribera, de grootste overdekte markt van Spanje. (Volgens de inwoners van Bilbao zelfs de grootste van Europa.)  Zeker voor de meiden die voor souvenirtjes wilden kijken wel erg leuk. Het duurde even voordat we de markthal gevonden hadden maar we genoten erg van alles waar we langs kwamen dus dat was niet echt een probleem. Bilbao is echt een prachtige stad met heel veel mooie bijzondere gebouwen.

Eindelijk waren we dan bij de Mercado de la Ribera. (foto roltrap Saskia ). Hadden wij ons verheugd op een zuidelijke markt vol leuke jurkjes, tassen en zonnebrillen bleken het alleen maar kramen met vis, vlees en groente te zijn. Tja leuk om even snel een blik op te werpen maar niet echt handig voor het shoppen van souvenirtjes. Een tegenvaller dus....

Na de markthal hebben we nog even kort gewinkeld in Bilbao. Luuk kocht nog een mooie beker voor zijn vader en Amy vond nog iets leuks voor haar vriend. Daarna was het helaas alweer tijd om naar de bus te gaan. Wat Luuk betreft mocht de bus er nog wel wat langer over doen. Heerlijk zo'n sightseeing in een bus met airco.

Mooi die vlaggen in de wind ! De vlag van Baskenland, Spanje en van Europa

Of we die ochtend al wisten dat we deze foto gingen maken... Leuk die bijpassende hemdjes ! :-)

Mooi plaatje tijdens het uitvaren...

Het was een warme dag dus ook in de namiddag was het nog heerlijk op de boot. Fijn dat we nog even een paar zonuurtjes konden pakken !

Wel waren we weer op tijd gedoucht en omgekleed voor de show in het theater. Dit keer was het thema Bollywood. Heel indrukwekkend en we hebben echt genoten !

De twee slangenmeisjes waren echt geweldig !


Na het eten, om 23.00 uur, was er een Whiteparty op het Pooldeck. Tijdens de party voer de Opera op halve kracht waardoor het bijna windstil was, daardoor was het prima uit te houden zonder jas. Om 01.00 uur werd het feest verplaatst naar de disco omdat er weer op volle kracht gevaren moest worden. Luuk besloot zijn bed op te zoeken maar Saskia en ik besloten nog even mee te verhuizen naar de disco.

Het werd een heel bijzondere avond. In de bar raakten we aan de praat met een Engelse familie. Eén van hen, Cheryl, bleek ook een juf en uiteindelijk kwam het gesprek op die verschrikkelijke laatste schooldag. De avond heeft veel gedaan. Ondanks dat ik tijdens de reis druk bezig was met vakantie vieren was ik zelf in gedachten doorlopend met Mila bezig. En ineens in een gesprek met een totaal onbekende  kwam alles eruit. De pijn, het schuldgevoel... Cheryl bleek behalve dat ze juf was ook erg veel verstand te hebben van reanimatie en heeft mij verteld hoe klein de kans was dat we Mila hadden kunnen redden. Toevallig mengde ook een kinderverpleegkundige zich in het gesprek. Of het zo moest zijn !

Natuurlijk heeft het gesprek niet al mijn schuldgevoelens weggenomen. Er kunnen honderd mensen zeggen dat ik niet sneller en beter had kunnen reageren maar ik zal de dag nog minstens 1000 keer beleven voordat ik dat zelf helemaal zo kan voelen. Toch weet ik zeker dat deze avond in de disco een eerste stap was op weg naar de verwerking. We hebben nog lang buiten gezeten op het terras bij de disco. Mijn (overigens heerlijke Prosecco) moest ik weggooien van de vader van Cheryl en daarvoor in de plaats werd er dure champagne ingeschonken. We hebben gelachen en gehuild met elkaar. Wat ik al zei, een bijzondere avond...

Het was alweer tegen vijven toen Saskia en ik ons bed opzochten. Gelukkig hadden we de andere dag weer een uitslaapdag. Een volle dag op zee terwijl we van Spanje op weg gingen naar Frankrijk.

 Whiteparty op het Pooldeck

dressed in white

Wat een geweldige party !


Reacties

Nadat we heerlijk een beetje hadden uitgeslapen liepen we naar het buffetrestaurant. Tot half tien kon je in La Caravella ontbijten en daarna kon je terecht in het buffetrestaurant of bij het buitenrestaurant. Nu was het nog niet echt lekker om buiten te zitten dus namen we binnen plaats. In het buffetrestaurant was ongeveer hetzelfde te verkrijgen als dat we normaal van de kaart bestelden en het smaakte net zo goed.

Na het ontbijt dronken we koffie bij de zwembadbar. Jammer dat het erg fris was ! Het zou weinig zwemmen en zonnen worden deze dag maar we vermaakten ons weer met spelletjes, lezen, luieren enz.

 

Zelfs met die kou ging een overheerlijke ijskoffie er nog wel in !

Normaal gesproken gingen we tussen de middag niet in het restaurant eten maar haalden dan een kleine hap in het buffetrestaurant of bij het buitenbuffet maar nu met die kou was het eigenlijk wel heel relaxed om voor de lunch ook lekker uit eten te gaan. En zo namen we plaats in la Caravella voor een heerlijke uitgebreide lunch van vier gangen.

Na de lunch gingen we weer verder met spelletjes doen. Er was trouwens genoeg te doen op de boot ! Er was een talentenjacht, een theatershow voor kinderen, knutselactiviteiten, muziek, lezingen etc. maar wij kozen voor een spelletje Yahtzee. Zelf ben ik op een gegeven moment ook gewoon nog even lekker op bed wat gaan lezen en Luuk is naar de sportschool geweest. Terwijl hij op een fiets zat en over het water uitkeek zag hij ineens twee scholen met dolfijnen voorbij komen. Heel dichtbij ! Jammer dat hij zijn ervaring alleen met een groep Fransen kon delen die op dat moment ook aan het sporten waren in plaats van met ons. Hij was ook even bang dat we hem niet zouden geloven. Natuurlijk geloofden we hem wel ! Er was eerder trouwens ook een walvis gespot.

Die avond was er Flamenco in het theater. Niet echt aan Luuk besteed maar ik vond het erg leuk. Geweldig trouwens dat er elke dag een ander thema is in het theater waardoor het programma heel divers is. De ene keer meer zang en dans, dan weer meer circus... Iedereen komt op deze manier aan z'n trekken. Na het theater dronken we nog een aperitiefje in de pianobar tot het tijd was om naar het restaurant te gaan.

We hebben trouwens nog zo ontzettend gelachen aan tafel... Inmiddels werden we knetter gek van de fotografen overal op het schip. In het begin speelden we het spelletje nog mee en gingen we op de foto maar na een tijdje waren we het zat. Als we zeiden dat we geen zin hadden om op de foto te gaan bleven ze doorzeuren. Ik had één van de eerste dagen al bijna ruzie met een fotograaf gehad. Saskia en John werden een keer als stel aangezien en met een romantische achtergrond op de foto gezet. Zij lagen uiteraard in een deuk en waren erg benieuwd hoe de foto geworden was. Steeds hadden we gekeken maar we hadden 'm nog niet kunnen ontdekken.

En ineens zag ik de foto ! Ik besloot even een foto te maken met mijn camera zodat ik de foto kon laten zien aan Saskia en John. Wat ik niet door had was dat de fotograaf achter mij stond die mij nors toesnauwde dat ik de foto van mijn mobiel moest verwijderen. Ik legde uit dat ik de foto alleen aan mijn vrienden wilde laten zien en liet ook zien dat ik even snel geklikt had en dat de foto niet geschikt was om af te drukken. Hij was niet voor rede vatbaar en ik moest de foto verwijderen. Nu snapte ik op zich zijn punt wel en vond ik het ook wel terecht dat ik de foto moest verwijderen maar de toon kon anders. Het was sowieso een naar mannetje dat altijd ongeduldig werd als iemand niet precies in de positie ging staan die hij had bedacht. Ik heb ook weinig foto's gezien van zijn hand die mooi waren. Bijna iedereen stond er verschrikt of bang op.

Met een tweede fotograaf kreeg ik bijna ruzie toen wij onze foto's bekeken ( gemaakt door zijn norse collega) en hij vroeg wat wij er van vonden. Ik vertelde hem eerlijk dat ik de foto's niet mooi vond en dat mijn foto's mooier waren. Eerlijker, echter... Oké dat vond hij niet leuk om te horen. Ik maakte geen vrienden op deze manier ! ;-)

Toen we het de avond ervoor aan tafel over de norse vervelende fotograaf hadden maakten we het plan om als hij weer langs kwam om foto's te maken we steeds onze ogen dicht zouden doen. We besloten dat alvast even te oefenen...

Deze avond begon Amy aan tafel meteen over de fotograaf. 'Oooh ik kan niet wachten tot hij komt !' begon ze. Ze had zo veel zin in de grap. We wisten niet zeker of de fotograaf zou komen maar het was weer gala avond dus de kans was groot. Ineens waren we rustig aan het eten toen Amy een harde kreet slaakte. 'Jaaaa daar is hij !!!' De fotograaf keek verbaasd onze kant uit waar wij inmiddels geen van allen onze lach meer konden inhouden. Ik zag meteen dat het een fotograaf was die we nog niet eerder hadden gezien. Maar ach, ruzie met een derde fotograaf kon er ook nog wel bij. :-) 

De fotograaf werd lichtelijk gefrustreerd toen we bij elke foto op het moment dat hij klikte onze ogen sloten. 'Please, eyes open !!' riep hij op een gegeven moment uit. En die halfgare foto's stonden de andere dag weer netjes tussen de andere foto's op de fotogallerij haha....

Na het eten zijn Luuk, Saskia, Amy en ik nog even naar de Caruso lounge  geweest. Op een gegeven moment wilden Saskia, Amy en ik dansen en Luuk zou onze plaatsen wel vrij houden. Ineens zag ik een vrouw bij hem staan en zag dat Luuk op de plaatsen wees en naar ons. Duidelijk dat hij haar vertelde dat de plekken bezet waren omdat wij aan het dansen waren. En het volgende moment zag ik haar en haar familie gaan zitten.

Ik besloot mij er maar mee te bemoeien... Toen Luuk mijn vermoeden bevestigde dat ze gewoon maling had aan wat hij zei nam ik plaats naast haar. Er was al niet veel ruimte dus ze moest wel opschuiven waardoor ze nu helemaal klem zat. Ik vroeg haar of ze Engels sprak en ze bleek uit Engeland te komen. Daarna ging ik door met vragen. 'Had ze niet begrepen wat mijn zoon haar vertelde ? Vond ze het niet nodig om naar een kind te luisteren ?' Volgens mij had hij toch duidelijk verteld dat de plaatsen bezet waren. Daarna heb ik haar gevraagd om heel snel een andere plaats te zoeken. Uiteindelijk stond ze op maar niet zonder Luuk een 'Fuck you' toe te roepen. Ze zag er uit als een nette Engelse lady...schijn bedriegt !

De andere dag zaten we per ongeluk naast hen in de pianobar. Ze deden net of ze ons niet zagen. Luuk merkte op dat hij graag naar ze toe was gelopen om te vertellen dat die plaatsen waar zij zaten bezet waren. Was een goede grap geweest maar dat hebben we toch maar niet gedaan. ;-)

 Luuk in de Caruso Lounge

Reacties

Toen we die ochtend wakker werden en naar buiten keken zagen we al het enorme Christusbeeld 'Cristo Rei' aan de overzijde van de Taag. We waren al bijna in de haven van Lissabon waar we die ochtend zouden aanmeren. Toch besloten we nog even op ons gemak te ontbijten. We hadden heel de dag en na een goed ontbijt konden we er wat langer tegenaan. Het ontbijt op de boot was voor Luuk de maaltijd waar hij het meest van genoot. Sowieso het Engelse ontbijt maar ook de eieren met alles er op en er aan en de heerlijke wafels. Het was ook overheerlijk allemaal...

Na het ontbijt liepen we snel de loopplank af, klaar voor onze dag in Lissabon ! Weer lagen we midden in het centrum maar we moesten wel even kijken hoe we moesten lopen. Eerst liepen we op goed geluk maar een stukje. Ons doel was tram 28 zoeken. Omdat Lissabon op een heuvel ligt is het handig om de tram omhoog te pakken en dan naar beneden te lopen. Verder is het natuurlijk gewoon super leuk om in zo'n klassieke tweeassige tram te zitten.

We hadden al even gelopen door wat straatjes met voornamelijk woonhuizen en besloten toch maar een kaart te kopen. Na een paar keer gevraagd te hebben waar we de tram het beste konden pakken kwamen we er uiteindelijk.

We hoefden maar even te wachten op de tram en we hadden zowaar een zitplek ! Toen we later opnieuw probeerden de tram te pakken was die overvol en ook het tramhokje barste uit zijn voegen. De tram bleek een behoorlijk populair vervoermiddel onder toeristen ! Ik vond het in ieder geval erg leuk. In de tram raakten we aan de praat met een jong stel uit Nederland die hun strandvakantie onderbraken voor een dagje Lissabon. Van hen hoorden we dat ze deze dag speciaal hadden uitgekozen omdat het die dag niet al te warm zou worden. Een graad of 26. Wij hadden geen keuze voor ons bezoek en hadden dus gewoon erg veel geluk. Het was heerlijk weer maar niet te warm gelukkig.

Wat een prachtige stad is Lissabon ! Ik wil hier echt nog een keer terugkomen. Al hadden we hier een hele dag de tijd, het was te kort. We hebben genoten. Veel gezien maar ook heerlijk relaxed genoten van een kopje koffie, een beetje gewinkeld. Zo gelachen in een winkeltje waar Saskia een armband kocht die gemaakt was van kurk, waar Portugal bekend om staat.

We maakten een praatje met de man en natuurlijk wilde hij weten waar we vandaan kwamen en hoe lang we in Lissabon zouden blijven. Toen hij hoorde dat we met het cruiseschip waren was hij meteen geïnteresseerd. Ja hij had de boot al zien liggen en volgens hem was het maar eng. 'Denk aan de Titanic !' merkte hij op. Saskia draaide de nieuw gekochte armband rond om haar pols en sprak ernstig. 'Als deze armband over honderd jaar gevonden wordt op de zeebodem dan denk je aan mij !' De man schoot in de lach en ik kwam ook echt niet meer bij. :-)

Standbeeld uit 1775 van de toenmalige koning Jozef

Paleisplein Praca do Comercio

Wat wel een sluier over deze dag wierp was dat het de dag was dat Mila begraven werd. Al had ik de zaterdag voor vertrek al afscheid van haar genomen het voelde toch ontzettend rot dat ik er juist deze dag niet bij kon zijn. Ik wist dat Rebecca wel ging maar ik had de exacte tijd niet in mijn hoofd opgeslagen. En toen kwamen we langs de kathedraal van Lissabon. Daar brandde ik een kaarsje voor Mila en had ik tijd om even in alle rust bij haar stil te staan. Later bleek dat dit precies het moment was dat iedereen thuis afscheid van haar nam. Een bijzonder moment.

Kathedraal van Lissabon

Even uitrusten in de schaduw met een koel drankje en wifi

Het uitzicht op de boot vanaf het terras

Saskia, Luuk en ik zijn nog naar een uitkijkpunt gelopen. Het was even klimmen maar het uitzicht was geweldig ! Vanaf hier hadden we ook goed zicht op Castelo de Sao Jorge, het kasteel dat we graag wilden bezoeken maar helaas was de weg die we moesten volgen afgesloten. We kwamen er niet goed achter of het hele kasteel op dat moment niet te bezoeken was of dat alleen een deel was afgesloten en we er misschien vanaf de andere kant wel hadden kunnen komen. Als we meer tijd hadden gehad hadden we dat nog wel uitgezocht maar een dag is natuurlijk zo om en dan moet je keuzes maken.

Vanaf het uitkijkpunt

We hadden ook graag met de elevador de Santa Justa naar het hoger gelegen Carmoplein gegaan maar helaas stond hier een mega lange rij. Buiten het hoogseizoen is zo'n attractie beter te bezoeken denk ik. Maar we hebben de bijzondere lift gezien en Saskia, Luuk en ik zijn zelf later nog naar het Carmoplein gelopen om het gelijknamige klooster te bezoeken.

Groepsfoto op het Rossioplein 

Na het bezoek aan het Rossioplein splitsten we weer op. John en de meiden wilden wat winkelen en een ritje maken met een tuctuc en Saskia, Luuk en ik wilden graag het Carmoklooster bezoeken. Daar hebben we geen spijt van ! Al staat er nog maar een deel overeind het was nog steeds een indrukwekkend bouwsel.

Het Carmoklooster werd in 1389 gesticht door de Portugese ridder Nuno Alvares Pereira voor de Karmelieten. Op 1 november 1755 werden het klooster en de kerk voor een groot deel verwoest tijdens de aardbeving in Lissabon. Het gebouw is tegenwoordig een archeologisch museum en hoofdkwartier van de Guarda Republicana.

Onderstaande foto heb ik gemaakt in een spiegel terwijl Saskia van mij een foto maakt, een grappig effect...

 

En daarna was het tijd om terug naar de boot te gaan... Het bleek nog een aardig stukje lopen dus we moesten er de vaart inzetten. Het enige nadeel van een cruise, als je te laat bent vaart de boot gewoon weg. Wachten doen ze echt niet op je ! Terug pakten we meteen de goede weg naar de boot. Als we die ochtend eerst een stukje langs het water hadden gelopen in plaats  van zomaar het eerste de beste straatje in te gaan hadden we geen kaart nodig gehad en waren we meteen al op het paleisplein uitgekomen. Het was eigenlijk best simpel !

 Het uitvaren met de Opera was steeds opnieuw een belevenis. Altijd hoorde je uit de luidsprekers een bekend Operanummer gevolgd door de scheepstoeter. Ik kreeg er gewoon kippenvel van zo mooi vond ik dat. Maar het uitvaren in Lissabon sloeg alles. De stad Lissabon was prachtig om te zien vanaf het water en het was heel bijzonder om nu echt onder de 'Ponte 25 de Abril' door te varen. Even leek het of het niet zou gaan passen maar dat was uiteraard gezichtsbedrog, de brug is met 70 meter hoog genoeg.

Bij het passeren van het Christusbeeld klonk opnieuw een aantal keer de scheepstoeter. Dit was uit respect voor alle slachtoffers van de MH17. Veel van de personeelsleden van de Opera afkomstig uit Maleisië hadden een paar dagen eerder dezelfde route afgelegd dus voor hen kwam het helemaal erg dichtbij. Zelf had ik doordat ik alleen met Mila bezig was verder weinig van de ramp meegekregen. Het enige was een sms van Rebecca op het moment dat het net gebeurd was toen ik nog in shock op school was en later wat regels in het AD. Beelden had ik er verder nog niet echt van gezien. Heel raar maar bij het horen van dit saluut drong het besef van deze verschrikkelijke gebeurtenis pas echt tot mij door. Of het nu pas binnen kwam...

 

Die avond was er een one man show in het theater. Wat was die man geweldig ! Van het begin tot het eind hebben we gelachen om hem en zijn buikspreekpop. Maar helemaal top was het toen hij drie willekeurige mensen in het publiek aanwees om mee te doen. Zij moesten hun mond bewegen wanneer hij hen in de hand kneep en dan voorzag hij ze van tekst. Zo komisch !

Daarna konden we weer aanschuiven voor het diner. Wederom overheerlijk en we werden weer voortreffelijk verzorgd door onze vaste obers Jayson en Zainul.

 

Die avond kwamen we tot de ontdekking dat er nog een super leuke bar was op het schip, de Caruso Lounge. Grappig dat we die eerder nog niet ontdekt hadden. Een geweldige ruimte met heerlijke banken en stoelen en een gezellige dansvloer. Er bleek carnaval te zijn. Omdat op het personeel na uiteraard niemand zijn verkleedkleren had meegenomen op cruise lagen er voor iedereen maskers en hoedjes klaar. Natuurlijk heb ik meegedaan met de polonaise, daar ben ik gek op ! :-) Gezelligheid kent geen tijd en dus was het ineens laat. Gelukkig konden we de andere dag uitslapen want dan zaten we weer een dag op zee...

Reacties

Vroeg in de ochtend kwamen we aan in Vigo, Spanje. Na een heerlijk ontbijt liepen we de boot af. De bootterminal lag in het centrum van Vigo dus dat was handig. In de haven stonden allemaal mensen die excursies regelden en we hebben een vrouw haar verhaal laten doen. Duur was het niet maar het was niet echt wat we zochten. Ze zou ons sowieso naar een Aquarium brengen en dat vond ik echt zonde van mijn tijd. De anderen gelukkig ook. Daar ben ik in Monaco ooit ingetrapt en dat gebeurt mij geen tweede keer meer. Niet dat ik een aquarium niet mooi vind maar als ik vissen wil zien ga ik wel naar Blijdorp of Scheveningen.

We liepen de VVV in om te vragen waar de tourbussen stopten en dat bleek meteen aan de overkant te zijn. Gelukkig hoefden we niet lang te wachten voordat de tourbus vertrok. Het was geen hop-on hop-off bus maar zo konden we wel heel de stad bezichtigen en daarna een keuze maken wat we verder nog wilden zien. Leuk was ook dat iedereen oortjes kreeg die je kon aansluiten op een ingebouwde audiotour bij je zitplaats. Zo kregen we te horen waar we langs reden en leerden op die manier iets van de geschiedenis van Vigo en de streek Galicië.

.

 We hadden onderweg niet iets gezien waar we per se naar terug wilden maar wilden wel graag even wandelen door die leuke typisch Spaanse straatjes. Luuk kocht alvast een souvenir voor opa en oma, een wijnfleshouder.

Romee slaagde nog voor een hele leuke tas. John en Saskia hebben echt hun best gedaan met afdingen !

 Wat ik zo leuk vond waren de sinaasappelboompjes door de hele stad !

John en de meiden gingen iets eerder terug naar de boot, Saskia, Luuk en ik maakten nog een extra rondje.

Ik vond Vigo een lief Spaans plaatsje maar echte bezienswaardigheden zijn we niet tegen gekomen en de kerk die we in wilden was dicht. Niet heel erg maar het viel ons wel op. Voor ons was het bezoek lang genoeg al geloof ik zeker dat in de directe omgeving van Vigo genoeg te doen is. Santiago de Compostela bijvoorbeeld en het strand waar we langs reden met de bus zag er ook prachtig uit.

Terug aan boord vonden Luuk en ik het wel tijd voor een late lunch. Leuk dat er in het buffetrestaurant rekening werd gehouden met het feit dat we in Spanje waren aangemeerd. Ik kon dus genieten van een heerlijke Paella ! Maar ook de gegrilde beenham en de meloen ging er goed in.

Die avond was het Italiaanse avond aan boord van de Opera. Een beetje verwarrend omdat we ons in Spaanse wateren bevonden maar ook weer niet heel vreemd aangezien de Opera onder de Italiaanse vlag vaart. Het kledingadvies voor deze avond was dan ook groen, wit of rood. John, Amy en Romee hadden hun best gedaan en waren met elkaar gekleed in de kleuren van de Italiaanse vlag. Luuk, Saskia en ik waren allerdrie in rood. Tja als ik alle kledingadviezen had geweten voordat ik mijn koffer inpakte had ik er wat meer mijn best op kunnen doen.

De show in het Teatro Dell'Opera was ook geheel in het thema. Saskia en ik vielen bijna in katzwijm toen we de Italiaanse zanger Juan zagen. Wat een lekker ding ! We waren niet de enige aan het gegiechel te horen en de gezichten van de vrouwen om ons heen spraken boekdelen haha... Juan kon trouwens ook nog eens echt goed zingen, een leuke bijkomstigheid !

 Van het diner hadden ze ook weer erg veel werk gemaakt. Er was gedekt in de Italiaanse kleuren en het personeel maakte er weer een waar feest van. Op een gegeven moment kwamen de obers met Tiramisu binnen terwijl wij met onze servetten mochten zwaaien (zie filmpje). Erg leuk !

 Er zijn ook foto's aan tafel gemaakt door een professionele fotograaf. Wij werden er gek van... Vanaf het moment dat we op de boot stapten werden we overal gefotografeerd. Die foto's kon je vervolgens voor veel te veel geld kopen. Op zich snap ik het idee erachter wel maar waarom twintig euro voor een foto vragen ? Als je ze voor vijf euro per stuk verkoopt worden er meer afgenomen en verdien je er ook meer op. De foto's waren vaak niet eens echt mooi maar als herinnering had ik er normaal gesproken wel één of meer gekocht.

Op de Italiaanse avond kwam er een fotograaf bij ons aan tafel en maakte niet één foto van ons allemaal maar per koppel van twee. Een paar dagen later hoorden we dat je deze foto's gratis kreeg. We besloten die op te halen. Inmiddels waren er bakken vol met foto's en was het zoeken nog een aardige klus op zich. Voor het eten hadden we de foto van Amy en mij gevonden en die kreeg ik mee. Na het eten zouden we de andere foto's wel opzoeken. Uiteindelijk hebben we na het diner ook de andere foto's gevonden. Alleen bleek toen ineens dat je maar één foto per hut mocht meenemen. 'Per ongeluk' zijn er toen toch twee foto's in mijn fotomapje terecht gekomen. Wat een muggenzifters daar...

Weer maakten we het niet laat die avond want de andere dag zouden we alweer vroeg aankomen in Lissabon. Wel namen we nog een afzakkertje in de pianobar voordat we richting hut vertrokken.

 De Tiramisu wordt binnen gebracht....

Reacties

Op de derde cruisedag zaten we een hele dag op zee. We boften want het was heerlijk weer ! Na het ontbijt dronken we koffie op het pooldeck. De ochtendgymnastiek sloeg ik maar even over. Er was altijd heel veel te doen bij het zwembad. Er werden danslessen gegeven, er waren wedstrijdjes, bingo enz. Ik vond het meestal wel leuk om naar te kijken maar soms werd je wel een beetje gek van de herrie. En dan met name van de schreeuwstem van het meisje dat altijd alles aan elkaar praatte. Niemand snapte dat zij daar ooit voor aangenomen was.

Maar het heerlijke van zo'n grote boot was dat je ook gemakkelijk de rust op kon zoeken. Op het bovenste dek hoorde je helemaal niets dus dat werd onze favoriete plek. Oké je moest twee kleine trappetjes af naar de bar en het zwembad maar dat hadden we er graag voor over. En soms was die drukte ook gewoon vreselijk gezellig en leuk ! 

Wat ook erg leuk was dat er een vaste plek was waar je spellen kon huren. De spellen kon je gratis een dagje lenen en ze hadden van alles. Wij leenden Rummikub en Scrabble. Grappig was dat het natuurlijk een Engelse versie was van de Scrabble waardoor de letterwaardes heel anders waren. Zo kreeg je voor de Z 10 punten en een y maar 4. Ook leuk was dat een vrouw van het animatieteam zich geïnteresseerd bij ons voegde om mee te kijken. Snel werd haar duidelijk dat de woorden op tafel er wel heel vreemd uitzagen en Saskia legde snel uit dat het 'Dutch' was.

Als Nederlanders waren we sowieso in de minderheid op de boot. De groep die op de Opera het sterkst was vertegenwoordigd waren de Engelsen. Verder was er een grote groep Portugezen en de rest van de passagiers kwam echt overal vandaan. Van de Bahama's, uit Brazilië, Mexico, Nederland, Duitsland etc.

En wat hebben we toch genoten van de lekkere ligbedden en de overheerlijke fruit smoothies !

Ik besef dat het pooldek er op de foto uitziet als een mierennest maar toch hebben we geen moment last gehad van de drukte. Op het terras was meestal wel een plek te vinden en ook de zwembaden waren niet overvol. De bubbelbaden wel, maar waar is dat niet zo... Het enige dat je minder snel vond was een ligbed naast het zwembad. Dit kwam vooral omdat mensen de bedden vaak reserveerden om dan gewoon niet meer terug te komen. Nu mocht je niet langer dan 30 minuten bij je handdoek weg dus als je echt graag wilde had je de mogelijkheid te klokken en de handdoeken na een half uur te verwijderen maar wij lagen net zo lief een verdieping hoger op het tussendek of zelfs helemaal op het bovendek waar het heerlijk rustig was.

Op het tussendek

En toen hadden we wel zin in een bubbelbad... John maakte een foto van ons met de waterdichte telefoon van Saskia. Toen de foto gemaakt was riep hij : 'Vangen !' en gooide de telefoon naar Saskia die miste. Wat denk ik ook de bedoeling was van John ;-) Je had de verschrikte gezichten moeten zien toen de mobiel in het water plopte ! Er waren een paar mensen die het meteen doorhadden maar de meesten waren echt verbijsterd.  Jeetje wat heb ik gelachen !

Even daarna hebben we nog meer gelachen. Er zaten twee Italiaanse (denk ik) vrouwen in het bubbelbad die er al heel lang zaten. Steeds als er iemand bij kwam keken ze chagrijnig en begonnen ze overduidelijk te klagen tegen elkaar. Het was duidelijk dat ze vonden dat zij het meest recht hadden op het bad omdat ze er eerder inzaten. En toen stapte John nadat hij de foto had gemaakt ook nog eens in het bad erbij ! Je had de gezichten van de vrouwen moeten zien. Als blikken konden doden....

Verder hebben we in het bad nog heel gezellig gekletst met een man uit België. Hij maakte ook nog een leuke groepsfoto van ons maar die bleek er achteraf niet op te staan. Jammer !

En dit was echt het ultieme cruisemoment ! In de namiddag, de warme zonnestralen op mijn huid en een een heerlijke koude Mojito, met uitzicht over de oneindige zee....

John, Romee en Luuk waren al eerder naar beneden gegaan en Saskia, Amy en ik bleven nog iets langer. Daarna moesten we nog even naar de receptie om de rummikub in te leveren omdat we dat eerder vergeten waren. We pakten de lift maar bleken aan de andere kant van het schip te staan. Voor de receptie moesten we door een aantal bars en lounges heen. Geen probleem op zich, alleen liepen we ineens tussen allemaal prachtig uitgedoste  dames en heren ! In alle gelegenheden stonden dames in Gala en heren in kostuum en allemaal hadden ze een glas Prosecco in de hand. We waren ons ineens erg bewust van hoe we er bij liepen... Saskia en ik in strandtenue met natte haren en Amy zelfs alleen in bikini en handdoek. Oepsss...weer de nieuwsbrief niet gelezen anders hadden we geweten dat er een Gala Cocktail was van 18.00-18.45 en een ontmoeting met de kapitein. Hoe ging dat verhaaltje van die ezel en die steen ook alweer ?

Tja de ontmoeting met de kapitein hebben we dus gemist. Amy vond die ontmoeting sowieso al niets want wie moest op dat moment die boot besturen dan ?! ;-) Na een snelle douche staken wij ons ook in galakleding. Tijd voor een fotoshoot ! 

Het eten was die avond weer voortreffelijk !

Leuk al die spiegels op het schip !

 

 Na het eten dronken we weer koffie in de koffiebar en namen we nog een afzakkertje in de Pianobar. Verder besloten we niet al te laat te gaan slapen want de andere dag zouden we rond 8.00 uur al aanmeren in Vigo (Spanje). Uiteraard wilden we dan wel fit zijn !

Reacties

Die nacht heb ik sinds dagen weer geslapen. Na de heftige gebeurtenis voor vertrek was dat al een paar dagen niet gelukt. Nu in dat heerlijke bed met het lichte getril van de scheepsmotor sliep ik al heel wat beter. Misschien ook wel omdat ik in een totaal andere omgeving was waardoor het allemaal iets verder weg leek, al bleef het uiteraard doorlopend in mijn gedachten.

Met John en de meiden hadden we de andere dag afgesproken in het restaurant voor het ontbijt. Ook nu konden we weer kiezen van een uitgebreide kaart. Zalm, eieren op heel veel verschillende manieren, wafels met vruchten enz. En tot Luuk's grote verrassing kon hij ook English breakfast bestellen. Heerlijk om de dag zo te beginnen !

Toen we na het ontbijt naar de koffiebar liepen zagen we een gigantische rij staan. We vroegen ons even kort af waar die rij voor was maar we vulden in dat het wel een rij zou zijn voor het boeken van een excursie ofzo en die zouden wij toch niet gaan doen. Helaas bleek later dat het de rij was voor de kaarten van de reddingsboten. Toen we daar achter kwamen was de rij weg maar zaten we inmiddels in reddingsboot Q. Dit betekende dat wij twee uur later van boord zouden gaan dan reddingsboot A. Met die reddingsboten zouden we naar Guernsey worden gebracht omdat de Opera te groot is om daar aan te meren. Jammer dus van onze tijd op Guernsey ! Een goede tip als je op cruise gaat is dus :'Lees elke dag de nieuwsbrief die in je hut ligt goed door dan mis je geen belangrijke informatie !'

Omdat we `s middags pas in Guernsey aankwamen hadden we de ochtend nog om heerlijk te relaxen op het Pooldeck. John had bingokaarten gekocht. Leuk zo met elkaar maar helaas geen tweede cruise verdiend.

Waar we ook van genoten waren de overheerlijke fruitsmoothies !

Eindelijk was het dan zover, het was onze beurt om de reddingsboten in te gaan... Op weg naar Guernsey !

Wat een prachtig eiland is Guernsey ! Jammer dat we hier niet meer tijd hadden... Van mijn ouders die ooit een vakantie op Guernsey en Jersey hebben doorgebracht had ik wat tips gekregen. Een aanrader was het bijvoorbeeld om de bus te pakken op Guernsey en dan een rondje over het eiland te rijden en om bij de highlights uit te stappen maar helaas was hier de tijd te kort voor. John, Romee en Amy wilden een paar boodschapjes doen en de wifi opzoeken en dus besloten Saskia, Luuk en ik er apart op uit te gaan. We wilden sowieso naar het kasteel lopen en proberen zo veel mogelijk te zien. Snel wandelend zijn we op weg gegaan en hebben gelukkig toch nog het een en ander kunnen bekijken.

We zagen Castle Cornet al liggen maar het bleek nog een aardig stukje lopen....

Vanaf de pier bij Castle Cornet konden we de Opera mooi fotograferen. Wat een prachtig schip !

Castle Cornet

 

Leuk die gele telefooncellen op Guernsey ! Saskia maakte deze mooie foto van Luuk en mij...

Er was ook nog een allerliefst kerkje wat we bezichtigd hebben.

En gelukkig konden we nog even sfeer proeven in de gezellige winkelstraatjes...

Toen we terug kwamen bleken John, Amy en Romee al in de rij te staan voor de reddingsboten. Nu ging het niet op nummer maar kon je gewoon in de rij aansluiten. Stiekem zijn we bij hen aangesloten. Ik houd helemaal niet van voorpiepen maar in dit geval vond ik dat we wel wat mochten smokkelen. Op naar de cocktails ! :-)

Terug aan boord zijn we nog lang op het pooldeck blijven hangen. Dit keer sloegen we de theatervoorstelling over omdat we veel te veel genoten van de laatste zonnestralen. Daarna maakten we ons weer klaar voor het diner. De dresscode was informal deze avond. Wat was het eten weer overheerlijk !

John besloot na het eten een gokje te wagen in het Casino. Jammer dat Luuk en Romee weg werden gestuurd... Helaas, regels zijn regels. Oja later pas gelezen dat het streng verboden is om foto's te maken in het Casino. ;-)

 

Reacties
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen in deze categorie!
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen op deze website!
Contact opnemen kan via onderstaande button

Welkom !

Welkom op mijn blog. Bloggen doe ik al sinds Januari 2004. Eerst een lange tijd bij weblog ,daarna een tijdje op mijn  eigen site en sinds September 2006 op Punt.nl. Veel lees en kijk plezier !    

 

Wie zijn wij?    

 

Kitty Juf op een basisschool,student Pedagogiek, gek op mijn kinderen, mijn vriend Ewout, Sushi & tapas,feestjes en festivals, reizen, wandelen, internet en schrijven.  

 

Rebecca 3e jaars student aan de Universiteit van Amsterdam, gek op Jeffrey, hockey & pianospelen en op stap gaan.  

 

Luuk 6e klas gymnasium, gek op hockey,de playstation, school en spelletjes doen.  

Categorieën
Link naar mijn reisblog

reacties
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl