Things fall apart so that other things can fall together....

De andere dag ontbeten we weer buiten de deur. Dit keer bij Gorki Park een Russisch restaurant in onze straat. Een aanrader wat het ontbijt betreft, betaalbaar en lekker!

Daarna liepen we naar het appartement om onze koffers te halen, onze laatste reisdag was aangebroken. Die middag om 16.36 uur ging onze trein terug naar Nederland maar tot die tijd hadden we nog even de tijd om van Berlijn te genieten. We hebben de Hackescher Markt bezocht en ook weer wat gewinkeld. Wel jammer dat het opnieuw zo ontzettend heet was!  

We hebben het heerlijk gehad in Berlijn maar als stad zelf vind ik het niet geweldig. Natuurlijk moet je een keer in Berlijn geweest zijn voor de geschiedenis van de tweede wereldoorlog en de koude oorlog en de deling van Duitsland maar de stad zelf waar veel mensen zo lyrisch over zijn deed mij niet veel. Ik zag gewoon een grote stad met weinig mooie gebouwen. De wijk Mitte waar wij met ons appartement zaten was erg leuk maar in elke stad kun je wel leuke straten vinden met gezellige terrassen, daarvoor hoef je niet speciaal naar Berlijn. Ik wil nog een keer terug om wat musea te bezoeken wat er nu niet van gekomen is maar de liefde voor de stad die veel mensen hebben deel ik niet.

Marjan en ik hebben nog even nieuwe zonnebrillen gescoord....

Ruim op tijd haalden we onze koffers uit de kluis op de Alexander Platz en pakten we de metro naar Berlin Hauptbahnhof. Helaas bleek de trein dit keer ook weer een flinke vertraging te hebben.

Weer waren onze gereserveerde plaatsen minder goed dan de plekken die nog over waren. Goed geregeld weer door de treinreiswinkel pfff... Gelukkig voor ons konden we snel plaats nemen bij de niet gereserveerde zitplaatsen met tafeltjes want daarna werd het snel drukker. De jongens hebben weer veel gekaart en Marjan en ik doken in onze leesboeken. Ook dit keer was er geen restauratievoertuig. Nu hadden wij eten en drinken meegenomen maar ik vind het toch slecht voor een internationale trein. Er waren wel wat drankjes te koop in de trein maar wat jonge interrailers klaagden een half uur na vertrek al dat het bier op was.

Verder liep de vertraging ook steeds meer op zonder dat er uitleg werd gegeven waarom dat was. Op meerdere plekken stonden we veel te lang stil. Ik begon het toch een beetje spannend te vinden... Om 22.29 uur was de verwachte aankomsttijd geweest op Deventer en vanaf daar moesten we nog doorreizen naar Vlaardingen. Nu we halverwege de reis al op vijf kwartier vertraging zaten was de kans groot dat we dat niet meer zouden halen. Nu konden we natuurlijk wel bij Marjan overnachten maar als je vakantie er dan toch op zit dan wil je ook gewoon meteen naar huis. Veel Nederlanders raakten op dat moment met elkaar aan de praat want iedereen vroeg zich natuurlijk af hoe ze nou thuis moesten komen.

Bij de grens nam Nederlands personeel het over van hun Duitse collega's en meteen kregen we door de intercom te horen dat ze bij iedereen zouden langs komen om te horen waar we woonden en een persoonlijk reisplan door te spreken. Iedereen zou gegarandeerd thuiskomen en als dat niet zou lukken zou er een hotel worden geregeld. Op zich heel fijn maar wel jammer dat dit bij de grens pas werd meegedeeld en dat er door de Duitse collega's niet één keer iets is omgeroepen.

Marjan Luuk en Jonno besloten uit te stappen bij Almelo waar Marc, de vriend van Marjan, hen zou oppikken. Luuk en ik kregen het advies niet bij Deventer uit te stappen maar te blijven zitten tot Amersfoort en daar op de trein te stappen naar Rotterdam. Toen we op Amersfoort stonden te wachten op de trein naar Rotterdam kregen we het advies van iemand van het NS personeel om op de trein richting Gouda te stappen en daar over te stappen op Rotterdam. Een extra overstap die volgens mij ook niet veel nut heeft gehad maar met een paar andere mensen toch het advies maar opgevolgd.

Zo kwam ik ook in gesprek met een vader en zoon die terugkwamen van hun vakantie in Denemarken. Nu alleen nog te doen via Berlijn terwijl ik vroeger met een rechtstreekse trein van Schiedam naar Kopenhagen reisde. Best jammer dat er zo veel treinen worden afgeschaft. De man vertelde ook over zijn reis met de Trans Mongolië Express naar China. En ik vond onze interrailreis al zo'n avontuur ;-)

Om 00.42 uur kwamen we aan in Vlaardingen. Mijn ouders haalden ons op en zetten ons thuis af. Natuurlijk hadden we ook lopend naar huis kunnen gaan maar ze stonden erop om ons op te halen. We dronken nog gezellig een wijntje en mijn moeder had broodjes en lekker beleg gehaald wat er ook best in ging! We hebben nog een hele tijd gezellig gezeten en onze vakantieverhalen verteld. Gelukkig zijn mijn ouders net zulke nachtbrakers als ik :-)

Reacties

De avond ervoor hadden Marjan en ik in de buurt rondgekeken of er ergens een bakker of supermarkt te vinden was waar we broodjes konden kopen voor het ontbijt maar meer dan een 24 uurs winkel waar ze drank, chips en een paar belegde broodjes verkochten zagen we niet. En dus liepen we die ochtend naar een eettentje en namen plaats op het terras. Eerst in de schaduw maar later verhuisden we toch naar een tafel in het zonnetje. Om weer wat later naar binnen te verhuizen toen de wespen afkwamen op de jam en honing die op tafel stond. Het meisje van de bediening leek onze verhuizingen minder fijn te vinden maar toen ik haar uitlegde dat we erg veel last hadden van de wespen begreep ze het wel.   

Daarna pakten we de metro naar het centrum. Echt geweldig dat we hier net als in München een dagkaart konden kopen voor vijf personen dat in prijs gelijk was met drie dagkaarten. Verder vonden we de metro zelf nog net zo onoverzichtelijk als de dag ervoor.

Bij de brug over de Spree zagen we dat je een rondvaart van een uur kon maken. Dit leek ons wel wat voor een eerste kennismaking met Berlijn. Het was die dag 37 graden. Iets wat we inmiddels wel gewend waren maar het leek wel of het hier in Berlijn veel warmer was dan in de andere steden die we hadden bezocht. Veel benauwder ook en we hadden allemaal voor het eerst echt last van de warmte.

De rondvaart zelf viel wat tegen, een paar mooie gebouwen maar niet heel bijzonder. Toch hadden we geen spijt want het was heerlijk op het water!

Indrukwekkend vond ik het Holocaustmonument in de buurt van de Brandenburger Tor, wat in 2005 is geopend om de joodse bevolking die in de tweede wereldoorlog is omgekomen te herdenken. Het monument bestaat uit een groot aantal betonnen blokken waar je tussendoor kunt lopen. In totaal bestaat het monument uit 2700 betonblokken verspreid over een oppervlakte van 19.000 m² wat bijna net zo groot is als drie voetbalvelden. 

Toen wij aankwamen was een gids net aan het uitleggen wat de ontwerper mogelijk bedoeld heeft met het monument. De ongelijke blokken die naar het midden steeds dichter op elkaar zijn geplaatst geven een claustrofobisch gevoel wanneer je er door heen loopt en je kan zelfs een beetje gedesoriënteerd raken. Als je er door heen zie je ook niet wat er om de hoek gebeurd, je hebt geen idee waar je aan toe bent. Net zoals dat de Joden in de concentratiekampen niet wisten waar ze aan toe waren. Natuurlijk komt het gevoel dat het monument je geeft niet in de buurt van de verschrikkelijkheden die zij hebben doorgemaakt maar het idee er achter vind ik mooi.

Na het monument liepen we door naar de Brandenburger Tor, één van de belangrijkste bezienswaardigheden van Berlijn en dus iets wat we niet mochten overslaan. De oorspronkelijke Brandenburger Tor is in 1788 gebouwd maar in de tweede wereldoorlog ernstig verwoest en in 1957 weer opgebouwd. Op 13 augustus 1961 werd de Berlijnse muur gebouwd. De Brandenburger Tor werd ingesloten en ( alhoewel op Oost - Berlijns grondgebied) kwam in 'niemandsland' te liggen. De Brandenburger Tor was op dat moment dus ook niet meer bereikbaar, niet via west- en niet via Oost-Berlijn. Slechts enkele DDR soldaten die de grensposten bewaakten hadden toegang tot de Brandenburger Tor.

Op 22 december 1989 werd, anderhalve maand na de val van de Berlijnse muur, de poort weer geopend. Een belangrijk moment in de Duitse geschiedenis. De Brandenburger Tor wordt ook wel gezien als de Duitse eenwording en vele feestdagen worden hier groots gevierd.

Onder de Brandenburger Tor konden we even in de schaduw zitten...

De lunch gebruikten we dit keer bij een Turks eethuis want we hadden allemaal wel trek in een broodje kebab of Turkse pizza.

Checkpoint Charlie was ons volgende doel. Midden in de stad, volgebouwd met grote winkels en met twee ingehuurde 'grenswachters' die tegen betaling met je op de foto gingen gaf het natuurlijk niet het gevoel weer die de voormalige controlepost vroeger zal hebben gegeven.

Ooit was Checkpoint Charlie de enige doorgang voor buitenlanders die met de auto of bus naar Oost-Berlijn reisden. Alleen buitenlanders die niet uit West-Berlijn, West-Duitsland of de geallieerde landen kwamen mochten de grenspost passeren. Het checkpoint stond precies op de grensovergang tussen de Amerikaanse en de Russische sector. Na de val van de muur in 1989 werd Checkpoint Charlie opgeheven en niet veel later met de grond gelijk gemaakt. In het jaar 2000 is er een replica van de controlepost op dezelfde plek gezet.

Waar ik wel een beklemmend gevoel van kreeg was bij het monument met de gedenkkruizen van alle mensen die de vlucht van Oost naar West niet hebben overleefd. Het precieze aantal is nooit vastgesteld maar de justitie in Berlijn meent dat er 267 personen bij de muur zijn omgekomen. Of ze werden dood geschoten of ze liepen in de verboden grenszone op een mijn. Niet te geloven dat terwijl wij in vrede leefden zo dichtbij mensen de dood vonden in hun vlucht naar vrijheid. En dat nog maar zo kort geleden...

Hierna liepen we verder en kwamen we langs Asisi's panorama 'die Mauer'. Er stonden wat jongeren folders uit te delen en toen ik een folder aanpakte zei de jongen dat we over vijf minuten naar binnen mochten tegen betaling van wat we er zelf voor wilden geven. Dat vonden we wel wat! Normaal gesproken was de entree €10 p.p. en dat vonden we te veel. Wij betaalden een euro per persoon maar er waren mensen die vijf cent gaven om binnen te komen. Wat een geluk dat we net op dat moment hier langs kwamen want alleen op maandag vanaf 16.00 uur is het 'Zahl was Du kannst'.  Iets om te onthouden als je toevallig eens op een maandag in Berlijn bent!

We hadden er niet veel van verwacht maar waren echt onder de indruk. De kunstenaar Yadegar Asisi heeft het leven naast de Berlijnse muur op een gemiddelde novemberdag geportretteerd op een levensgroot doek. 60x 15 meter is het panoramaschilderwerk en het laat het levensechte uitzicht zien vanuit West-naar Oost-Berlijn op een punt nabij Moritzplatz. Behalve dat er ontzettend veel te zien is waren er ook licht en geluidseffecten zodat je je zelf echt even achter de muur waande. Kippenvel kreeg ik van de teksten op de muur zoals 'Mami hol mir her raus'.  

In de hal naast de Panoramaruimte waren allemaal foto's te zien en de bijbehorende verhalen te lezen. Familie en vrienden die jarenlang gescheiden hebben moeten leven en die elkaar na de val van de muur weer in de armen konden sluiten. Veel van hen dan want er waren natuurlijk ook mensen die elkaar nooit meer hebben terug gezien.

De jongens wilden ook nog even naar de Alexanderplatz om te shoppen. Jonno was er met school geweest en wist dat er een warenhuis 'Galeria Kaufhof' zat met een grote sportafdeling en Luuk wilde nog graag een Arsenal shirt kopen. Inderdaad verkochten ze het shirt wat hij wilde hebben en gelukkig voor een leuk prijsje. Marjan en ik kochten allebei nog een paar slippers die in de aanbieding waren.

Maar we waren nog niet uitgeshopt, er zat ook nog een grote Primark op de Alexanderplatz en de jongens wilden daar ook wel even kijken. Grappig genoeg krijg ik Luuk thuis niet mee uit winkelen ( Heeft hij van zijn moeder want ik houd er ook niet van!) maar zo met Luke en Jonno vond hij het best leuk en heeft hij nog heel wat leuke shirts gescoord.

Van shoppen krijg je dorst! En dus namen we na het winkelen plaats in de biergarten van Alexanderplatz.

Nog even een foto van de mannen met hun aankopen, voor de portiekdeur van ons appartement.

Die avond hebben we weer bij La Cantina gegeten. Het was én dichtbij, én lekker, én goedkoop en....ze hadden lekkere wijn! Na het eten gingen de jongens terug naar het appartement en dronken Marjan en ik nog een kop koffie. En omdat we eigenlijk wel goed zaten zo en we in het appartement geen balkon en geen wijn hadden bestelden we nog maar een kannetje wijn en bleven nog een tijdje op het terras zitten. Heerlijk! Nog even genieten van ons laatste avondje Berlijn.

Reacties

En ons avontuur in Praag zat er helaas weer op... Ik wil zeker nog een keer terug want wat is Praag een geweldige stad! Ook heerlijk dat we geen bus hoefden te pakken maar zo naar het station konden wandelen waar de trein naar Berlijn om 12.30 uur zou vertrekken. Het duurde lang voordat bekend was van welk perron we moesten vertrekken en dus hebben we een hele tijd in de grote hal gestaan waar we net als heel veel andere mensen het bord in de gaten moesten houden. Helaas had onze trein ook nog wat vertraging al zijn we dat inmiddels wel gewend.

 

Ook op het perron hebben we nog een tijdje moeten wachten.

En toen de trein dan eindelijk kwam moest de trein nog uitgebreid geïnspecteerd worden door de politie. Bovendien stond bij elke ingang een zwaar bewapende agent. We zijn er niet achter gekomen waarvoor dit alles was maar wij dachten dat dit misschien uit voorzorg was zodat er geen vluchtelingen illegaal mee zouden reizen naar Duitsland. Alhoewel wij vervolgens niet zijn gecontroleerd toen we instapten. Het zou natuurlijk ook kunnen dat er werd gecontroleerd of er geen verdachte pakketjes waren achtergelaten in de trein.

Het eerste wat we tegen kwamen bij onze aankomst in Berlijn waren twee mannen die duidelijk hun roes lagen uit te slapen waren op een weinig comfortabele manier. Het zag er grappig uit maar het is natuurlijk verschrikkelijk triest.

Durhat, de eigenaar van het appartement dat we in Berlijn hadden gehuurd had doorgegeven dat we het beste de metro konden pakken en bij metrohalte Rosenthaler Platz uit moesten stappen. Het duurde even voordat we erachter waren welke lijn we moesten nemen. Ten opzichte van Londen en Parijs vonden we de metro in Berlijn erg onoverzichtelijk. Het was niet duidelijk aangegeven, er lagen geen metrokaartjes (al zijn die er vast wel) en een informatiebalie hebben we ook niet kunnen vinden. Maar uiteindelijk waren we er achter dat we bij Brandenburger Tor konden overstappen naar Rosenthaler Platz.

Inderdaad lag de metrohalte vlakbij het appartementencomplex. Op de binnenplaats  van dit complex hingen sleutelkastjes waar we een code moesten intoetsen bij het kastje waarvan we het nummer hadden doorgekregen. Een mooi systeem want zo konden we op elk willekeurig moment aankomen en onze sleutel uit het kastje halen.

De jongens ploften op de grote bank en kwamen er niet meer van af. Marjan en ik wilden eerst wat gaan drinken maar we kregen ze niet meer mee. Ze dronken wel uit de kraan, ook prima natuurlijk! 

Marjan en ik wilden geen kraanwater maar wijn! We liepen het appartement uit en overal waar we keken waren gezellige barretjes en restaurantjes met terrassen. Wat een geweldige wijk is Mitte! We liepen langs een terras met een heerlijke lounchebank waar helemaal niemand zat. Omdat op de meeste terrassen wel genoeg mensen zaten vonden we dat wat verdacht. Waarschijnlijk is het hier gewoon erg duur was onze conclusie... We keken elkaar aan en besloten dat die bank gewoon te aantrekkelijk was en dat één duur glaasje wijn dan maar moest kunnen. Het was inderdaad duur maar we hebben er van genoten. 

Daarna liepen we nog even terug naar het appartement. Het appartement was prachtig trouwens!  Ruim, heel modern en van alle gemakken voorzien.

We bespraken met de jongens wat ze die avond wilden doen. Eventueel konden we naar het centrum en daar dan meteen een hapje eten. Maar ze gaven aan eigenlijk best moe te zijn en liever in de buurt een hapje te gaan eten. En dat was prima natuurlijk! In onze buurt zaten genoeg restaurantjes en de andere dag zouden we dan wel de rest van Berlijn gaan ontdekken.

Omdat we wel trek hadden in pizza stapten we bij La Cantina binnen. Er was nog plek op het terras maar omdat het toch wat frisjes werd kozen we ervoor binnen plaats te nemen. Wat een aangename verrassing, alle pasta's en pizza's kosten €4 bij La Cantina !! Gezellig, lekker en ze hadden er ook nog heerlijke wijn!

 

Reacties

Vlak voordat we op interrail gingen zag ik op facebook dat een kennis die op dat moment in Praag was een drankje dronk op het dakterras van Hotel U Prince. Ik zag prachtige foto's van het uitzicht en besloot op dat moment dat als het zou passen in ons programma ik daar graag naar toe zou gaan. Marjan en de jongens vonden het ook een leuk idee en met die hitte was een koel drankje op elk moment welkom.

Bijzonder was dat deze prachtige plek blijkbaar nog niet ontdekt is door het grote publiek. Hotel U Prince ligt tegenover de klok op het oude plein en het terras beneden zat helemaal vol. Wij liepen over het overvolle terras naar de ingang van het hotel. Binnen werd ik toch een beetje onzeker. Was het echt de bedoeling dat wij in dit chique hotel waar we geen kamer hadden gebruik mochten maken van het dakterras? Ik vroeg het de portier en hij wees ons de lift. Boven werden we opgewacht door een ober die ons naar een tafeltje bracht. Was ik benieuwd geweest of er wel plek zou zijn bleek dat er maar twee tafeltjes bezet waren. Niet te geloven aangezien het terras van beneden overvol was. De prijs van de drankjes waren hetzelfde alleen kreeg je hier gratis een prachtig uitzicht bij cadeau!

De jongens kozen zelfgemaakte ijsthee en Marjan en ik gingen voor de Virgin Mojito. De prijzen van de drankjes lagen misschien iets hoger dan gemiddeld maar daar kregen we dan ook hele volle, mooi opgemaakte, glazen voor.

En zeg nou zelf, waar anders heb je zo'n mooi uitzicht over het oude stadsplein van Praag!

Natuurlijk hebben we heel veel foto's gemaakt!

Daarna liepen we richting Karelsbrug. De oudste brug van Praag die zijn naam te danken heeft aan keizer Karel IV die in 1357 opdracht gaf voor de bouw ervan. We keken onze ogen uit. Aan weerszijden van de brug zijn dertig beelden geplaatst waarvan de meesten uit de 18e of 19e eeuw stammen. Verder waren er veel kraampjes met souvenirs en kunstenaars die tekeningen of schilderijen probeerden te verkopen. Erg leuk maar wel ontzettend druk! Foto's maken was ook bijzonder lastig door al die mensen.

Aan de overkant van de Karelsbrug kwamen we terecht in de wijk Malá Strana. Wat keken wij onze ogen uit in de smalle straatjes met prachtige Barokke huizen! Inmiddels hadden we ook wel trek gekregen en besloten we een terras op te zoeken voor de lunch. We vonden een Italiaans restaurant met binnenplaats waar we genoten van heerlijke pizza's en pasta's.

Daarna liepen we verder en kwamen we bij een mooi uitkijkpunt

Een aardige wandeling waar we het op een gegeven moment behoorlijk warm van kregen. De temperatuur kwam ook niet onder de 38 graden dus toen we een stadsparkje met wat vijvers tegen kwamen waar veel mensen verkoeling zochten besloten wij hun voorbeeld te volgen. We kwamen helemaal bij daar... wat een heerlijke plek!

We besloten de dag ook maar af te sluiten op het water. En dit keer niet in een rondvaartboot maar op een waterfiets. Even waren we bang dat het niet ging lukken. We liepen naar de waterfietsverhuur en een meisje zei streng dat ze geen waterfietsen verhuurden aan kinderen onder de achttien. Toen we vroegen waarom dan niet was haar antwoord: 'It's the rule.' waarna ze zich omdraaide en de volgende mensen ging helpen. Toen we wegliepen kwam er een man naar buiten. Hij was wel vriendelijk en verwees ons naar de concurrent waar je ook waterfietsen kon huren en waar ze niet zo moeilijk deden over leeftijden.

Uiteindelijk bleken ze daar waterfietsen te verhuren waar we met zijn vijven op konden en toen was het 'leeftijdsprobleem' sowieso opgelost. De jongens wisselden elkaar af met trappen Marjan en ik genoten van het zonnetje en het leven op en rond de Moldau.

Het was druk op het water! Best een beetje spannend ook. We waren al gewaarschuwd dat we niet in de buurt van de waterval mochten komen en ook uit de buurt van de kant moesten blijven omdat je daar kon vastlopen maar de grote rondvaartboten die langs kwamen waren ook nog best eng. Een aanvaring zouden we dan misschien niet zo snel hebben maar als er een boot voorbij kwam schommelde de waterfiets soms behoorlijk heen en weer.

Maar we hebben vooral genoten van alles wat we zagen en de verkoeling die het waterfietsen ons gaf.

Luuk rust even uit....

Die avond gooide Marjan eindelijk de kaart op de bus die ze gekocht had op de eerste dag van aankomst in Budapest. Het plan was om vanuit elke stad een kaart te sturen naar haar vriend Marc. Dat plannetje is gelukt maar het Boedapest kaartje had wel een bijzonder verhaal wat uiteindelijk ook nog behoorlijk zichtbaar was.

Marjan had de kaart meteen geschreven en zo gauw we een brievenbus zouden zien zou hij op de post gaan. Maar we zagen nergens brievenbussen! En toen kwamen we op Margaretha-eiland in die enorme stortbui terecht. Het kaartje werd nat maar was gelukkig nog wel leesbaar. Toen we in de trein zaten naar Praag had Marjan haar tijdschrift uit en wilde die achterlaten in de trein. 'Of wil jij 'm nog?' Ja dat wilde ik wel en ik pakte het tijdschrift aan. Ik bladerde het even door en op dat moment zag ik de ansichtkaart zitten. Ik liet het zien aan Marjan en die kwam natuurlijk niet meer bij. De kaart was dus bijna achtergebleven in de trein en dan was het maar de vraag geweest of iemand nog de moeite had genomen om hem in de bus te doen.

De kaart was verfrommeld en beschadigd en had inmiddels twee postzegels, één uit Boedapest en één uit Praag, toen het op de post ging. Ik had best de reactie van Marc willen zien toen hij de kaart op zijn deurmat vond maar met het verhaal erbij is het vast het mooiste en dierbaarste kaartje ooit.

We hebben nog even rondgelopen voordat we een terras vonden waar een tafel vrij was voor het diner. Natuurlijk wil iedereen het liefst buiten eten op een zomerse avond en dus waren veel terrassen vol. Uiteindelijk kwamen we langs restaurant Svatého Václava, het restaurant waar we de eerste avond hadden gegeten en daar kwam net een tafel vrij. We hadden daar ook wel heerlijk gegeten dus we vonden het niet zo erg om daar nog een keer plaats te nemen. De jongens wilden ook weer dezelfde Czech Pork Ribs want dat waren de lekkerste spareribs die ze ooit hadden geproefd. Zelf koos ik dit keer voor een Forel op Tsjechische wijze klaar gemaakt. Alles was weer overheerlijk!

Reacties

De andere ochtend haalde Marjan heerlijke verse broodjes bij het winkeltje op de hoek.

Na het ontbijt liepen we richting het oude centrum. Onderweg kwamen we langs een A3 sport waar de jongens wel even binnen wilden kijken. Jonno slaagde er voor voetbalschoenen en Luuk kocht een paar mooie gympen. De jongens hebben de buit eerst maar even naar het appartement gebracht zodat ze er niet de hele dag mee hoefden rond te sjouwen.

De jongens wilden wel een wietlolly proberen en Marjan kocht er drie. Moet er wel bij zeggen dat deze lollies uiteraard geen THC bevatten en je er dus niet stoned van kan worden. Wat Luuk er van vond? Zijn gezicht spreekt boekdelen denk ik. ;-) 

We liepen langs de Havelske Trziste, een gezellige markt met voornamelijk souvenirs. Luuk zocht nog een mooie beker uit voor zichzelf en Marjan en ik kochten een paar armbandjes van Tsjechische glaskralen.

Op het oude stadsplein bekeken we natuurlijk de Astronomische klok, één van de bekendste bezienswaardigheden van Praag. De klok is gemaakt door klokkenmaker Hanus en voltooid in 1490. Volgens legendes lieten gemeenteraadsleden hem daarna met een gloeiend zwaard de ogen uitsteken zodat hij nooit meer zo'n zelfde klok kon maken voor een andere stad.

Het eerste onderdeel van de klok ligt in het midden, de astronomische wijzerplaat. Deze geeft de tijd aan en laat de stand van de zon en de maan zien. Het tweede onderdeel is de parade van de apostelen. Elk uur gaan de deurtjes open en komen ze voorbij. Het derde onderdeel van de klok is de wijzerplaat met medaillons die de maanden voorstellen en waarop voor elke dag de heilige wordt aangeduid. Erg mooi en bijzonder!

Het oude stadsplein

De jongens wilden erg graag een ritje maken op de Segway. Op het oude plein mochten ze het gratis uitproberen en ze vonden het geweldig! Ik heb het ook even geprobeerd maar vond het niets. Ik zou alleen maar bezig zijn met proberen mijn evenwicht te bewaren en daardoor niet kunnen genieten van een tour. Marjan hoefde ook niet zo nodig. We konden een korting krijgen als we de naam van de jongen die reclame maakte doorgaven bij het boeken maar dan nog kwam het op €35 p.p. Beetje veel als het niet helemaal je ding is. We spraken af dat we even gingen lunchen en dan naar het kantoor zouden lopen om de tour te boeken.

We kwamen langs Café restaurant James Dean en we besloten daar te genieten van een lunch. Ze hadden heerlijke sandwiches maar het leukste was wel dat zodra je binnenstapte je het idee had in de jaren 50 te zijn beland. De hele inrichting maar ook het personeel ademde de sfeer uit van die tijd. Erg leuk! Het personeel was onaardig en heel goedkoop was het allemaal niet maar wat was het leuk! Zelfs op de WC keken we onze ogen uit. Echt een aanrader als je Praag aandoet!

 

Daarna liepen we naar Robot City waar de jongens eerst een training kregen. Ze moesten bochtjes maken en ook een hele steile hellingproef werd niet vergeten. Pas toen ze hadden laten zien dat ze dit allemaal vlekkeloos konden mochten ze de straat op. Ik denk dat ik het trainingscenter helemaal niet was uitgekomen haha... Maar de jongens hadden het vrijwel meteen onder de knie en daar gingen ze! Ze kregen een rondtour van een uur en van te voren had het meisje gevraagd of ze veel wilden horen onderweg en dus af en toe blijven stil staan voor uitleg of dat ze vooral veel wilden rijden. Uiteraard kozen ze het laatste : lekker veel segwayen!

Marjan en ik liepen ondertussen naar Palladium, een heel groot winkelcentrum in de buurt. Marjan keek ook nog even of grijs haar stond. Staat niet verkeerd toch? ;-) Verder zagen we nog schoenen die Luke waarschijnlijk erg mooi zou vinden. Hij was de enige van de jongens die nog niet geslaagd was voor schoenen die dag! Het uur was al snel voorbij en dus moesten we terug maar we besloten later met de jongens nog even terug te gaan.

Gelukkig was ik er iets eerder dan de jongens om ze aan te zien komen en een stukje te filmen. Ze hadden het fantastisch gehad! Het rijden was geweldig, ze hadden heel veel gezien en ze wilden Berlijn ook wel op deze manier ontdekken. En zelf zo'n ding aanschaffen om er op naar school te gaan was ook wel een idee. ;-) Ik kan mij trouwens goed voorstellen dat het voor veel mensen de ideale manier is om een stad te ontdekken.

Natuurlijk moest er ook nog een foto worden gemaakt zonder die (volgens de jongens)  

'rare verplichte helm'.

 

Bijna naast Robot City zat het Prague Beer Museum waar we op de binnenplaats neerstreken voor een lekker koel drankje.

Toen onze dorst gelest was liepen we terug naar het winkelcentrum waar Luke inderdaad zijn felbegeerde schoenen vond. Daarna liepen we richting Moldau. Wat een prachtige wandeling zo langs het water....

Op een terras langs de Moldau genoten we van het fantastische uitzicht en een heerlijk koel drankje. Alleen jammer dat de jongens het idee hadden gazeuse door hun Sprite te mixen waardoor binnen de kortste keren de wespen deze geweldige plek ook hadden ontdekt.

Die avond aten we bij Mac Donald, heerlijk op het terras.

Daarna speelden we spelletjes aan onze eigen keukentafel.

Reacties

Die ochtend pakten we al vroeg de bus naar station Keleti. Om 9.25 uur ging onze trein naar Praag en we wilden geen risico lopen die te missen.

Wachten voor station Keleti in Boedapest

Op het station haalden we wat belegde broodjes voor in de trein. We hadden nog niet ontbeten en waren eerst van plan op het station ergens te gaan zitten met koffie en een broodje.  Daar was niet echt gelegenheid voor en eigenlijk vonden we het ook wel prima om lekker op ons gemak in de trein te ontbijten.

We hadden plaatsen gereserveerd maar dat bleken echt raar verdeelde plaatsen. Achter elkaar en zonder tafeltje. En bedankt mevrouw van de treinreiswinkel in Amsterdam! Belachelijk dat ze terwijl we zo vroeg hebben geboekt en de goede plaatsen nog allemaal vrij waren ze ons zulke plaatsen had toebedeeld. Gelukkig waren er nog goede niet gereserveerde plaatsen over en hadden we het geluk één van de eersten te zijn zodat de jongens lekker bij elkaar zaten met een tafeltje waar ze hun spel kaarten kwijt konden.

Marjan en ik zaten aan de andere kant, naast een stel dertigers uit Italië die ook op interrail waren. We hebben nog even gezellig wat reisavonturen uitgewisseld en ook wat verteld over onze woonplaatsen. De man had een tijdje in Wageningen gestudeerd en zowel in Wageningen als in Rotterdam gewoond dus was erg geïnteresseerd in Nederland en wij wilden alles weten over dat leuke Italiaanse plaatsje aan de kust waar zij vandaan kwamen.

Van te voren was ik benieuwd geweest hoe we de dagtreinen zouden ervaren. Warschau hadden we laten schieten omdat de nachttrein niet meer reed en we 11 uur overdag in de trein niet zagen zitten. De trein van Boedapest naar Praag deed er bijna acht uur over maar we hebben het geen van allen als lang ervaren. Marjan en ik hebben heerlijk gelezen. Grappig genoeg allebei in hetzelfde boek: 'het meisje in de trein.' Ik had dat boek voor een collega gedownload die het graag wilde lezen en besloot het ook meteen op mijn Ipad te zetten voor in de trein. Marjan had het van haar vriend gekregen voor de vakantie. Het was ook wel heel toepasselijk natuurlijk!

De jongens hebben veel gekaart maar ook af en toe rond gelopen en ze hebben nog even met elkaar in een coupé gezeten. Maar waar we ook zo van konden genieten...het uitzicht onderweg! We reden door Hongarije, Slowakije en Tsjechië. Het leek wel of je het een na het andere prachtige schilderij voorbij zag komen en je hoefde er niet eens een museum voor door te wandelen. Steden, dorpen, bergen, meren, kleine stationnetjes... het landschap veranderde voordurend en alles kwam voorbij. Heel bijzonder!

Marjan en ik dronken ook een kop koffie in de restauratie terwijl we het boekje van Praag doorbladerden. Even zien wat we echt niet wilden missen. We zaten daar zo heerlijk dat we meteen besloten daar ook de lunch te gebruiken. Konden we meteen het Hongaarse geld opmaken. Even later liepen we dus terug met de jongens. Er was van alles te krijgen voor de lunch maar iedereen had wel zin in het ontbijt met spiegeleieren of omelet met brood, jus Orange en koffie of thee. Dat kon gelukkig nog en zo zaten we rond een uur of twee aan ons tweede ontbijt.

Het station van Praag was groot en we moesten echt even zoeken waar we heen moesten. Verder hebben we Praag ervaren als relatief klein en overzichtelijk, zeker ten opzichte van Boedapest. We liepen naar het adres waar we de sleutel van ons appartement konden ophalen. Daar wachtte een aardig meisje ons op die meteen wat tips en uitleg gaf. Ze kruiste op een kaart aan waar ons appartement zat en wat belangrijke bezienswaardigheden. Alles bleek bij elkaar in de buurt te liggen. Op de vraag of er ook een Hop-on Hop-off bus reed kon het meisje kort zijn: 'Nee want in het historische centrum ligt alles op loopafstand.'En dat was alleen maar heerlijk natuurlijk!

Het appartement was wat kleiner dan in Boedapest maar nog steeds ruim genoeg. Helaas geen balkon maar wel een paar grote openslaande ramen. Het was netjes ingericht en van alle moderne gemakken voorzien. Wel zagen we de seksfolders voor de deur liggen. Toen we later op de avond onze straat in wandelden zagen we pas goed de verlichte neonreclames van de diverse clubs en de mannen met dure auto's voor de deur. Ach we maakten ons er maar niet druk over. Zelfs niet om het feit dat we geen gordijnen hadden en we dat soms vergaten als we ons snel even wilden omkleden. Ach, Marjan en ik zijn niet in het raam gaan zitten ;-)

Toen we de koffers in het appartement hadden gezet hadden Marjan en ik wel zin in een terrasje, de jongens bleven liever in het appartement. Ik koos een Velkopopovický Kozel, een echt Tsjechisch biertje dat gelukkig ook nog fantastisch smaakte.

`s Avonds aten we overheerlijke 'Traditional Czech Pork Ribs' bij Restaurant Svatého Václava. Heerlijk buiten op het terras met verkoeling van de ventilator met vernevelaar want het was nog steeds behoorlijk warm.

 

Reacties

De avond ervoor hadden we boodschappen gedaan en dus genoten we die ochtend eerst van een lekker ontbijtje in onze 'eigen' keuken.

Daarna liepen we naar een halte waar de Hop-on Hop-off bus stopte om onze route te vervolgen. We stapten een halte voor de eindhalte op en dat bleek een goede zet. De bus was helemaal afgeladen maar bij het eindpunt van de route stapten heel veel mensen uit waardoor wij boven in de bus konden plaats nemen. Het was die dag opnieuw bloedheet en de rit bood wat verkoeling. Wat een geweldige manier om de stad te bekijken! Oké de leukste manier is lopend maar dat hebben we ook nog genoeg gedaan. Boedapest is een vrij grote stad en het is dus niet haalbaar om alles te voet te verkennen in zo'n korte tijd.

De Kettingbrug, de eerste vaste brug tussen Buda en Pest voltooid in 1848.

Tijdens de bijna twee uur durende rondrit zagen we heel wat highlights van Boedapest en kregen we  via de koptelefoons in het Nederlands de bijbehorende informatie. Na de rit  besloten we even ergens wat te lunchen en te overleggen wat we verder nog wilden doen. We namen plaats op het terras van een bakker waar Marjan en ik kozen voor een heerlijk belegd stokbrood en een ijskoffie en Luke, Luuk en Jonno deelden twee pizza's. De jongens waren het er in ieder geval over eens dat ze wilden zwemmen en dus bekeken we de mogelijkheden.

We konden kiezen voor het Széchenyi Badhuis, één van de bekendste badhuizen van Boedapest en het grootste van Europa. Het water in deze baden wordt op natuurlijke wijze verwarmd door de warmwaterbronnen die eind negentiende eeuw diep onder de grond werden ontdekt. Of we konden de hop-on hop-off boot pakken naar Margareth eiland. Een autovrij eiland in de Donau met fraai aangelegde tuinen, een strandje en verschillende meertjes en zwembaden. We kozen voor het laatste.

We hadden geen zin om weer een bus te pakken en dus liepen we richting Donau. Onderweg kwamen we langs het Parlementsgebouw. Ik schreef al eerder dat water een onweerstaanbare aantrekkingskracht heeft op de jongens en dat bleek ook nu weer. Het begon er mee dat Jonno zijn broer achterna ging met zijn handen vol water en het eindigde dat laatst genoemde Jonno in zijn geheel onderdompelde. Dit tot grote hilariteit van een groepje Japanners maar ook tot grote ergernis van een Hongaar die daar met zijn zoontje aan het wandelen was. Wij hebben er enorm om moeten lachen en Jonno natuurlijk net zo hard. Bovendien was het zo warm dat een beetje afkoeling welkom was.

Het Parlementsgebouw wat we helaas niet hebben bezichtigd maar wat heel erg de moeite waard moet zijn. Ach ik moet gewoon nog een keertje terug ;-)

De jongens puffen even uit in de schaduw van het beeld van Andrássy Gyula ( 1823-1890), een voormalig minister president van Hongarije en Keizerlijk minister van buitenlandse zaken. 

Het was een lange maar heerlijke wandeling langs de Donau...

Kippenvel kreeg ik van de schoenen op de Donaukade, niet ver van het Parlementsgebouw. Op deze plek zijn over een lengte van veertig meter, zestig paar metalen schoenen te vinden. Dit monument is geplaatst ter nagedachtenis aan de Joden die langs de oever van de Donau zijn gefusilleerd. Zij werden eerst gedwongen hun schoenen uit te trekken omdat die nog van waarde waren. Daarna werden ze doodgeschoten en vielen ze in de rivier. Afschuwelijk....

Het was nog best een aardig stukje lopen naar het vertrekpunt van onze hop-on hop-off boot. Gelukkig waren we nog op tijd en hadden we zelfs nog tijd om een drankje te drinken. Inmiddels was de lucht wel behoorlijk dicht getrokken! Het zou toch niet gaan regenen? De app op Marjan's telefoon gaf nog steeds 32 graden en zon aan. We zaten nog maar net op de boot of het begon te regenen en te hagelen. Super grote hagelstenen kwamen er naar beneden!

 

Hagel??!!

Wij zaten op de laatste boot, daarna was het alleen nog mogelijk om via een brug het eiland af te komen. Dit vonden wij geen probleem maar nu met dit noodweer werd er wel even getwijfeld. Marjan vroeg zich af of we de boot wel af moesten gaan. De hagel was inmiddels overgegaan in een stortbui en bij de aanlegsteiger op Margareth eiland stond iedereen te dringen om aan boord te gaan. Zelfs mensen zonder kaartje mochten mee van de man die even daarvoor nog zo streng had staan controleren. In dit hondenweer liet je geen mensen op een eiland achter toch?

Maar ik wilde toch graag het eiland op. Ik had gelezen dat er een restaurant was dus daar konden we even schuilen tot de bui over was. Marjan ging overstag maar was even niet zo happy. Zeker niet toen bleek dat het nog wel een stukje lopen was naar het restaurant en er verder geen mogelijkheid was om te schuilen. Toen wij van boord gingen werd er gelachen en wensten ze ons veel succes!

 

En we werden niet een klein beetje nat maar drijfnat... Al snel waren de plassen op het eiland veranderd in enkelhoge riviertjes en waren we tot op ons ondergoed doorweekt. Maar wat heb ik gelachen!

En toen dus op zoek naar een zwembad... Vooral de natuurlijke warmwaterbronnen op dit eiland spraken de jongens wel aan.

Het eiland is geweldig trouwens, een aanrader! Wij hebben maar een klein deel van het eiland verkend maar er is genoeg te ontdekken. De fontein is een echte attractie. Op muziek dansen de waterstralen en in de avond is er bovendien een lichtshow. Wat ook wel grappig was...toen we aankwamen en het zo hard regende besloot een jong stelletje er in te gaan. Ach, ze waren toch al doorweekt!

We vroegen voorbijgangers naar de warmwaterbronnen op het eiland maar niemand wist ervan. Op een gegeven moment kwamen we zelf uit bij een zwembad wat onder andere een warm waterbad had met natuurlijk verwarmd water van 33 graden. Het zwembad zou om acht uur sluiten maar dat betekende dat de jongens nog ruim een uur konden zwemmen.

Marjan en ik liepen terwijl naar het restaurant waar we de kleding van de jongens te drogen hingen en ondertussen een wijntje dronken. Helaas kwam de zon verder niet meer door en moesten de jongens toen ze op een gegeven moment weer in hun zwembroek voor ons stonden hun natte kleding weer aantrekken.

Toen de jongens zich weer in hun natte kleding hadden gehesen haalden we nog even een hotdog bij een kraampje. Daarna liepen we via de Margarethabrug het eiland af. Het was nog een aardig stuk lopen naar ons appartement maar wat was dat een mooie wandeling langs die prachtig verlichte Donau!

In het appartement kleedden we ons om en liepen daarna het centrum in. We besloten richting Erzsébet Ter te lopen om daar in de buurt een hapje te eten. Eerst kwamen we langs het Hardrockafé en natuurlijk moesten we daar weer even een foto van maken.

Op Erzsébet Ter stond ook een heel groot reuzenrad. We waren er die middag al met de bus langs gereden maar toen leek het nog niet erg aantrekkelijk met die zon op die glazen cabines. Nu het een stuk koeler was en in in het donker leek het ons wel wat! Voor iets minder dan 8 euro p.p. kochten we een ticket. Voor de Londen Eye betaal je toch minstens drie keer zoveel !

En het bleek geweldig! Prachtig met al die lichtjes overal... Alleen moesten we na de Budapest Eye nog een plek zoeken om iets te eten en dat bleek tegen half twaalf toch niet mee te vallen ! Gelukkig vonden we nog een hamburgertent die open was. Ze hadden gegrilde hamburgers maar ook heerlijke Fish & chips. Na het eten liepen we naar de Gödör klub op Erzsébet ter. Om de vijfhoekige vijver nemen heel wat jongeren plaats met hun vrienden. Ze nemen drinken mee, maken muziek of roken een waterpijp. Later verplaatst het feest zich naar de onder de vijver gelegen club.

Wat ik natuurlijk ook nog wilde doen was een Pálinka drinken! Toen ik het drankje bestelde vroeg het meisje welke smaak ik wilde. Ik antwoordde dat ik het nog nooit gedronken had en dus geen voorkeur had. Ze vroeg of ze dan haar favoriete smaakje mocht geven en natuurlijk vond ik dat prima. We vonden het geen van allen een succes maar natuurlijk heb ik het wel opgedronken!

 

Reacties

Uiteindelijk vonden we onze coupé. Het zag er netjes uit en er lagen zelfs voor iedereen twee flesjes water klaar. Voor deze trein hadden we maar €20 toeslag hoeven te betalen per bed en dat was dus een stuk minder dat de toeslag van €33 per bed die we van Arnhem naar München hadden moeten betalen. Wel was er in deze coupé nog minder ruimte! Niet alleen wij liepen te klungelen met onze grote koffers, ook de backpackers hadden grote moeite hun rugzakken een plekje te geven. De trein bleek bovendien helemaal afgeladen. We zaten nog maar net toen de gefrustreerde treinmachinist langs kwam. Hij wees op de koffers die we op het onderste bed hadden neergelegd. Die moesten we weghalen want er kwam nog een zesde passagier. Oeps daar hadden we niet op gerekend...

Toen we de bedden gingen boeken vroeg de vrouw van de treinreiswinkel of we het zesde bed ook wilde reserveren zodat we niemand anders in de coupé zouden krijgen. Toen ze merkte dat ik aarzelde haastte ze zich te zeggen dat het zesde bed vrijwel nooit geboekt werd. We hadden de gok dus maar genomen.

De machinist bekeek onze interrailpapieren en wees ons erop dat we het niet goed hadden gedaan. We hadden onze hele reis al in gevuld en dat was niet goed omdat we nog niet wisten of we alle treinen gingen halen. Mochten we een trein missen en dus een andere aansluiting moesten pakken was onze interrailpas ongeldig. Hij had natuurlijk gelijk maar we konden daar weinig meer aan veranderen en hij bleef er over doorzeuren. Uiteindelijk liet hij het er bij zitten en ging weg. Toen we aankwamen waren alle bedden uitgeklapt maar omdat we wilden zitten hadden we de bovenbedden ingeklapt. Toen we wilden slapen kregen we de bedden niet meer uitgeklapt. Gelukkig kwam de machinist weer langs en we vertelden de man dat we het bed niet meer naar beneden kregen. 'No that's because you locked it and you need a key!' Meteen pakte hij zijn sleutel en met een nors gezicht en klapte het bed naar beneden. Marjan reageerde met: 'sorry I won't do it again.' 'Okay'ging de man verder: 'but you did it right now!' Toen de man zijn hielen gelicht had barsten wij in lachen uit.

We haalden de koffers dus maar van het bed af en lieten ze maar tussen de bedden in staan. Ook niet handig maar ze zagen geen andere oplossing. Waar ik trouwens wel erg blij mee was, was een stopcontact op de gang! Eindelijk kon ik mijn inmiddels lege mobiel opladen! Het stopcontact zat vrij hoog maar door de mobieltjes in een plastic zak tussen de klapstoeltjes te klemmen lukte het toch. Wel moesten we onze deur open laten en moesten we ze binnenhalen toen we een poging gingen doen om te slapen.

Bij elk bed twee flesjes water

De jongens vermaakten zich weer met kaarten...

...en chips eten!

Op een gegeven moment besloten we om maar te gaan slapen. Onze medereiziger was nog niet gearriveerd maar we hadden ook geen idee hoe laat dat het geval zou zijn en dus konden we daar ook niet op wachten. Nu had ik die eerste nacht natuurlijk helemaal niet geslapen en was benieuwd of het deze keer wel zou lukken. Na een tijdje begon ik toch een beetje weg te dommelen. Ineens schrok ik klaar wakker van geklop. Omdat ik er vanuit ging dat onze passagier zelf wel binnen zou stappen en ik niet zeker wist of het bij ons was vroeg ik: ' Wordt er nou geklopt?' Er kwam geen antwoord en omdat ik zelf ook wel lekker lag liet ik het er maar bij.

Even later werd er echt op de deur gebonsd. Ik besloot maar overeind te komen om de deur open te doen. Maar dat kreeg ik dus niet voor elkaar! De deur bleek op slot en hoe ik ook draaide aan verschillende knoppen ik kreeg 'm niet open. Ik gluurde door het raampje en zag daar een vriendelijk meisje en het boze gefrustreerde hoofd van onze machinist. Die laatste probeerde met een rood aangelopen hoofd met een sleuteltje de deur open te krijgen. 'I'm sorry but I don't get it open, I don't understand because we did not lock the door!' riep ik. Op dat moment werden Marjan en Luke ook wakker en probeerden ook of ze de deur open kregen. Maar volgens mij draaide ik de deur die de man met de sleutel opende aan de andere kant gewoon weer op slot. Uiteindelijk werd ook Luuk wakker en hij draaide aan een slot helemaal bovenaan waar ik het bestaan niet eens van wist. 'Oja die had hij op slot gedaan toen we gingen slapen.' Marjan merkte droog op dat het natuurlijk ook logisch is dat je een deur op slot doet als je weet dat er `s nachts nog iemand bij komt ;-)

Het was rond twee uur dat onze medepassagier haar koffertje op het enige lege plekje schoof, haar bed opmaakte en ging liggen. Zo te zien was zij gewend om met deze trein te reizen. Nu zouden wij om half acht gewekt worden met koffie of jus orange en een croissantje maar rond half zes werd er alweer op de deur geklopt. Het meisje stond op, pakte haar ontbijt aan van de machinist die voor de deur stond en at dat op op de rand van haar bed. Daarna kwam de machinist weer kloppen om haar paspoort terug te geven en bij de volgende stop vertrok ze weer net zo stilletjes als dat ze binnen gekomen was.

Om half acht werd er inderdaad bij ons op de deur geklopt en kregen we lauwe koffie en een verpakte chocoladecroissant. Niet mijn idee van een lekker ontbijtje maar meer dan verwacht en we waren er blij mee! Dat de koffie lauw was, was ook niet zo gek natuurlijk. Die arme man moest in zijn uppie heel de trein door om iedereen op een andere tijd wakker te kloppen. Nu kon ik zijn humeur een beetje beter begrijpen.

Wat ook wel grappig was... Op een gegeven moment moest ik midden in de nacht naar de wc en was de hele gang afgeladen met backpackers. Iedereen hing slaperig over zijn rugzak en ik moest moeite doen om mij er langs te wurmen. Tja niet iedereen maakt een zit- of ligplaatsreservering en dan kan je de pech hebben dat je op die manier de nacht moet doorbrengen.

Marjan en ik trokken na de koffie onze kleren weer aan maar de jongens hadden moeite met wakker worden. We vroegen ons ook af hoe laat we nu aan zouden komen want we waren immers met een flinke vertraging vertrokken en er werd niets omgeroepen. De oorspronkelijke tijd dat we op Boedapest- Keleti aan zouden komen was 9.04 en we hadden nu dus niet verwacht er voor half tien te zijn. Maar ineens begon de trein tegen negenen vaart te minderen en kregen we toch een beetje de zenuwen. We besloten de koffers maar vast beneden te halen en dat was maar goed ook want ineens stonden we stil. Ik keek naar buiten om te zien welk station dit was en het bleek inderdaad Boedapest-Keleti. Snel stapten we uit maar het zat mij niet lekker. Ik ben iemand die als ik een hotelkamer of in dit geval een coupé verlaat nog elk hoekje inspecteer om te zien of we niets vergeten zijn. Bij dit haastige uitstappen was daar geen tijd voor. Op het perron aangekomen sprak ik het uit dat het mij niet lekker zat en Luuk is nog even de trein in gegaan voor nog een snelle inspectie. Volgens mij vonden ze allemaal maar dat ik liep te mutsen. Was ook wel een beetje zo misschien maar helaas kreeg ik wel gelijk...

Op het station kwamen meteen al taxichauffeurs naar ons toegelopen die ons naar het appartement wilde brengen. Op dat moment stond ineens de machinist naast ons. Hij zei ons met een lelijke blik op de taxichauffeur die ons op dat moment aansprak dat we zelf een officiële taxi moesten bellen omdat die veel minder duur zou zijn en hij gaf ons het nummer door. Ineens was de man super aardig alsof met het stoppen van de trein zijn humeur meteen was opgeklaard. We bedankten de man en liepen naar buiten. We waren benieuwd of we veel zouden merken van de vluchtelingen op het station waarvan de eerste beelden net in het nieuws waren geweest. We zagen inderdaad groepen zowel op als voor het station maar het zag er rustig en gemoedelijk uit. Neemt niet weg dat het hoe dan ook verschrikkelijk blijft al die mensen die huis en familie moesten achterlaten en nu hun dagen door moesten brengen op een station. Hier een nieuwsbericht van 3 augustus, de dag dat wij op Boedapest-Keleti aankwamen.

We liepen naar buiten en besloten even op de kaart te kijken waar we precies moesten zijn. Nog maar net stonden we met alle koffers buiten toen Luke ontdekte dat hij zijn mobiel niet had. Hij wist ook meteen waar de telefoon (inclusief ID kaart en schoolpas)was gebleven. Op het kofferplateau tussen de bedden, helemaal bovenin. We besloten Luuk en Jonno bij de koffers te laten en Marjan, Luke en ik liepen snel terug naar het spoor waar we uit waren gestapt. De trein stond er niet meer, zoals we eigenlijk ook wel hadden verwacht. Ik sprak een jonge man aan in de hoop dat hij wat Engels zou spreken. We hadden inmiddels al door dat dit hier niet vanzelfsprekend was. De man leek blij te zijn om even iets anders te doen te hebben in plaats van op zijn post op het station te staan. Hij sprak een paar woorden Engels maar genoeg om ons te helpen bij het vertalen bij de informatiebalie. De jongen vertelde ons blij dat we geluk hadden, de trein stond nog op het rangeerterrein en moest nog worden schoongemaakt. Hij vertelde er meteen bij dat het wel een stukje lopen was en we besloten dat Marjan en ik even mee zouden lopen en Luke zou teruglopen naar Luuk en Jonno omdat zij anders niet zouden weten waarom het zo lang duurde.

Marjan en ik liepen met de jongen mee. Het was inderdaad een behoorlijk stuk lopen naar het rangeerterrein dat was afgesloten door een hek. Een chagrijnige vrouw stond op wacht. De jongen zei wat in het Hongaars en met een nors knikje liet de vrouw ons door. We liepen naar de trein en op dat moment liep er een man die ook bij de spoorwegen werkte ons tegemoet. Ook hij kreeg te horen van de jongen wat wij daar kwamen doen. Hij vroeg aan Marjan wat voor telefoon en toen ze Iphone zei  riep hij lachend uit:' Aaah een Iphone?!! Die ben je kwijt.' Hij vroeg of hij de reservering mocht zien van Marjan waar onze coupe op genoteerd stond. Daarna zei hij iets in het Hongaars tegen de jongen en die werd ineens wat zenuwachtig. Hij vertaalde voor ons dat we de trein niet in mochten maar dat de man zelf in de trein ging kijken. Dat was al raar natuurlijk maar we lieten ons op dat moment toch afbluffen. We moesten teruglopen en daar voor het hek op de man wachten die natuurlijk niet meer terugkwam. Toen ik daarna zelf het hek open deed stond de chagrijnige vrouw er meteen weer voor om ons de toegang te versperren. Ik heb haar met een Engels woord dat ze vast wel begreep even duidelijk gemaakt hoe ik over haar dacht.

Zo jammer hoe het gelopen is en natuurlijk wisten we daarna hoe we beter hadden kunnen reageren. Ik had gewoon een sprintje moeten trekken en de trein in moeten springen maar op dat moment ga je er nog vanuit dat het goed komt. Dat die man straks voor je staat met de telefoon en de ID kaart. Je gaat er toch van uit dat iemand het goed bedoeld? Er zat niets anders op dan aangifte te doen van diefstal. Inmiddels was het al aardig laat en de eigenaar van ons appartement zou op ons wachten. Telefonisch kon ik hem niet bereiken en dus besloot ik met Jonno en Luuk een taxi te nemen naar het appartement terwijl Marjan en Luke naar de politie gingen.

We hadden het Living Budapest Apartment geboekt op de Régi Posta Utca 19. Helaas bleek dit het nummer van de hele flat te zijn! We hadden dus geen idee waar we moesten zijn en de eigenaar was nog steeds niet telefonisch bereikbaar. Ik drukte dus maar op alle belletjes die er waren maar niemand drukte de deur voor ons open. Gelukkig ging er op een gegeven moment iemand het appartementencomplex binnen waardoor we mee naar binnen konden lopen. Omdat we daar nog steeds geen idee hadden waar we moesten zijn vroeg ik het enkele mensen die we in het appartementencomplex tegen kwamen. Niemand bleek eigenaar Victor te kennen en zelfs een directe buurvrouw (bleek later) die ik sprak zei het niets.

Tot ik een oude vrouw in de hal sprak. Ze sprak geen engels maar toen ik haar het briefje met daarop de naam van de eigenaar liet zien maakte ze met gebaren duidelijk op welke etage en welke deur we moesten zijn. Het was de gallerij waar we dus al eerder waren geweest en waar niemand iets wist van ene Oscar die appartementen verhuurde. Luuk en Jonno bleven beneden bij de spullen en ik liep naar het huis. Er was geen bel dus klopte ik op de deur. Een man deed de deur open en ik vroeg of hij Oscar was. Hij bleek de schoonmaker te zijn en hij reageerde een beetje nerveus. We konden er pas na twee uur in volgens hem. Ik maakte hem duidelijk dat ik met Oscar 9.30 uur af had gesproken. Ook hij kon Oscar niet bereiken maar hij had nog wel even tijd nodig om het huis schoon te maken. Op dat moment was het 11.25 uur en hij zei dat hij nog een half uurtje nodig zou hebben. Geen probleem, dat half uurtje kon er na al die toestanden nog wel bij. Inmiddels was ik dringend aan koffie toe want de lauwe bak koffie om 7.30 uur in de trein was de enige koffie die ik die ochtend op had.

Onder het appartement zat een koffiebar met terras waar we meteen neerploften. Inderdaad konden we om 12.00 uur naar boven. De schoonmaker liet ons zien waar de sleutels lagen en hoe we het twee dagen later achter moesten laten en toen ging hij er weer vandoor. Oscar hebben we verder niet meer gezien of gehoord.

Het appartement was erg ruim, mooi ingericht en netjes. Alleen wat ontzettend jammer van deze start, wat was het fijn geweest als we gewoon met zijn vijven hadden kunnen binnenstappen. Het duurde nog even voordat Luke en Marjan er waren. Zonder mobiel maar met een proces verbaal en vol verhalen. Het bleek dat Marjan nog helemaal geen koffie op had en gelukkig was er oploskoffie in het appartement. We namen plaats op het balkon.

Bij de koffie vertelde Marjan wat ze allemaal hadden beleefd. Gelukkig was er op het station een politiepost waar ze terecht konden. De politieagent die ze te spreken kregen nam ze meteen serieus. Hij vertelde ook dat het zeer ernstig was als iemand van de spoorwegen iets wegnam uit de trein. De beschrijving van de man werd genoteerd en ze gingen het natrekken. In principe had de man de tijd om 'gevonden voorwerpen' binnen 8 (?) dagen naar de politie te brengen voordat er sprake zou zijn van diefstal. Het viel nog niet mee voordat alles op papier stond en alle benodigde stempeltjes en handtekeningen waren gezet. Tja dat herkende ik nog wel van Macedonië waar ook erg veel tijd in de aangifte ging zitten.

Ook zijn ze nog naar de trein gelopen, de knappe brede politieagent voorop en Marjan en Luke er achteraan. Ze passeerden de norse vrouw maar de agent smeet gewoon het hek open en keek haar niet eens aan. Dat deed Marjan wel! Zij keek de vrouw met een minachtende blik aan toen ze doorliepen. Oooh wat had ik hier graag bij geweest haha.... Marjan wat ben ik trots op je!! :-) Ze liepen naar de coupé maar de mobiel was natuurlijk weg. Wel liepen ze de man die de mobiel gestolen had nog tegen het lijf en dus kon Marjan hem aanwijzen. Jammer dat ze hier op dat moment niets mee konden maar ik weet bijna zeker dat de man zich toch eventjes niet zo lekker voelde toen Marjan hem aanwees in het bijzijn van de brede politieagent.

Heerlijk koffie drinken op ons terras met geweldig uitzicht!

Toen iedereen gedoucht was besloten we snel iets te zoeken voor de lunch. Het enige dat we ophadden was het chocolade croissantje van die ochtend en dus waren onze magen inmiddels wel aan het rommelen. Gelukkig hadden we een appartement in hartje Pest dus was er op elke hoek wel een restaurant te vinden. En zo genoten we om drie uur `s middags op een terras in de schaduw van een heerlijke lunch. Onze vakantie in Boedapest was begonnen!

Na de late lunch liepen we naar de VVV waar we wat informatie vroegen over de Hop-on Hop-off bussen van Boedapest. Het meisje wees ons op de kaart wat bezienswaardigheden aan die we zeker niet moesten overslaan en we besloten de buskaartjes te nemen die 48 uur geldig waren. Die waren niet veel duurder dan de 24 uurs kaarten en zo konden we er tijdens ons gehele verblijf mee reizen. Wat de doorslag gaf was dat de boot er ook bij zat en een boottocht op de Donau wilden we ook zeker niet overslaan. Rond een uur of vijf stonden we bij de bushalte.

Helaas hadden we een dichte bus maar het bracht ons wel naar de burchtheuvel. Vroeger was dit het centrum van Boeda. Vanaf hier heb je ook een prachtig uitzicht!

Op de achtergrond het Royal Palace, ook wel bekend als Buda Castle. Helaas hebben we geen tijd gehad dit te bezichtigen.

Luuk en Jonno voor de Matthiaskerk op het plein van de Drievuldigheid

Luuk bij het Vissersbasion

Het Vissersbastion vond ik indrukwekkend! Op cityzapper.nl lees ik dat de naam waarschijnlijk komt van de vissers die vroeger op deze plek hun weekmarkt hielden. Tegenwoordig heeft het een andere functie, vele liefdes hebben hier hun eerste afspraakje. Hier wordt gekust in de verborgen nissen en op de stenen bankjes van het Bastion.

De hop-on hop-off boot vertrok pas om 21.00 uur. Ook al haddenn we laat geluncht, ons avondeten uitstellen tot half elf zagen we ook niet zitten. Er vertrok ook een boot om 20.00 uur alleen moesten we die dan natuurlijk gewoon betalen. Marjan en ik keken elkaar even aan en hadden hetzelfde idee. Wat was er heerlijker dan zo'n vermoeiende warme dag af te sluiten op het water?! We stopten de Hop-on Hop-off tickets weg voor de volgende dag en kochten vijf kaartjes, daarna namen we plaats op het dek. Met een koel drankje in de hand en een heerlijk zacht briesje zagen we de zon op de Donau ondergaan. Op de heenweg konden we de gebouwen nog goed onderscheiden en op de terugweg genoten we van de prachtige verlichting. Hadden we op een ander tijdstip de boot gepakt hadden we er nooit zo van kunnen genieten!

Na de heerlijke boottocht liepen we weer naar het centrum. Daar werden we aangesproken door een propper van restaurant Parisi 6, een restaurant met Hongaarse specialiteiten. Hij was absoluut niet opdringerig en was zeer geïnteresseerd in ons Interrail avontuur en in Nederland. We zeiden hem dat we verder keken en nog even wat boodschappen moesten doen maar dat we misschien nog wel langs zouden komen. Uiteindelijk zijn we inderdaad teruggelopen naar Parisi 6. Ik koos een heerlijke forel, Luuk een Goulash en Marjan, Luke en Jonno een Hongaars kipgerecht. Van het huis kregen we nog zelfgemaakt Citroenijs. 

Daarna liepen we terug naar ons appartement dat om de hoek lag. Marjan en ik zochten al snel ons bed op, de jongens bleven nog lang (na)kaarten...

Reacties

Zondag 2 augustus was het dan zo ver: ons interrail avontuur ging beginnen! Omdat een interrailkaart pas vanaf de grens geldig is hadden we een aanreisticket erbij aangeschaft. Dit betekende dat we van onze woonplaats tot de grensovergang bij Emmerich via een goedkoop tarief konden reizen. Omdat onze Interrail Globalpass pas rond tien uur `s avonds in zou gaan ging onze reisdag dan ook pas op maandag in. Wij hadden gekozen voor een tien dagen pas en je hebt dan in totaal vijf reisdagen.

Het was nog best even puzzelen geweest om de route uit te stippelen en alles op elkaar te laten aansluiten. Een alternatief is natuurlijk heen-en of terugvliegen maar dit maakt het ook meteen veel duurder. Ons oorspronkelijke plan was Warschau,Boedapest, Praag, Berlijn maar aangezien de nachttrein van Warschau naar Boedapest alleen nog overdag rijdt en we de reis van 11 uur dan wat lang vonden hebben we uiteindelijk Warschau geschrapt en gekozen voor een dagje München.

Om kwart over zes pakten we de trein op Vlaardingen Oost. Mijn ouders waren zo lief om ons even af te zetten. Natuurlijk waren we veel te vroeg op Arnhem Centraal maar we wilden niet het risico lopen de nachttrein naar München te missen!

Het Station in Arnhem bleek klein. Alles was potdicht maar gelukkig was er nog een snackbar open. Luuk en ik hadden nog niet gegeten en dus kochten we een frietje en namen we plaats op de bank in de stationshal. Toen Marjan, Luke en Jonno aankwamen haalden we koffie en milkshakes en wachtten we met zijn allen op het vertrek van de nachttrein.

De trein had vertraging en toen hij uiteindelijk aankwam zochten we op de treincoupes naar het nummer dat wij op onze reservering hadden staan. Een vrouw van de NS verzocht ons snel in te stappen omdat volgens haar de Duitsers niet veel geduld hadden als ze al laat waren. Snel stapten we in maar we moesten toen dus wel de hele trein doorsjouwen met onze koffers en het was binnen niet duidelijk aangegeven waar we precies heen moesten. We vroegen het een conducteur en hij mompelde iets onduidelijks terwijl hij gebaarde dat we verder moesten lopen. Op een gegeven moment zagen we ons nummer op een coupé alleen die zat op slot. We klopten op de deur en al snel stak een jong meisje een slaperig hoofd om de hoek van de deur. Het bleek dat de hele coupe vol zat met jongeren en dat ze allemaal al in diepe rust waren.

Hier werden wij nou niet echt blij van... Dit nummer stond heel duidelijk op onze reservering maar ook al zouden we gelijk krijgen, het idee van een muf slaaphok met beslapen bedden trok ons toch niet echt. Ik ging op zoek naar de conducteur. Toen ik uitlegde dat onze coupe bezet was werd hij boos. " Ik heb je toch gezegd dat je naar coupe nummer 5 moest gaan!" En toen hij Marjan zag staan begon hij ook tegen haar. "Ik heb het je toch gezegd?!" Oké dat had hij dus bedoeld met dat onduidelijke gemompel van hem. Ik vond het maar onbeschoft! Bovenop de prijs van je ticket of in ons geval de interrailkaart betaal je per bed nog een toeslag van €33. Net zo veel of meer dan in een gemiddeld hotel dus. Hier mag je toch wel wat service voor verwachten en in ieder geval een beetje normaal te woord worden gestaan? En sowieso was het raar dat we ineens een andere coupé kregen toch?!

Maar goed we lieten ons humeur er niet door verpesten! We gaven de koffers een plekje, wat nog niet mee viel in die kleine ruimte, en installeerden ons met ons meegebrachte drinken en hapjes op de bank. Gelukkig hadden we alles zelf meegenomen want er bleek geen restauratieruimte te zijn in deze trein. Marjan en ik kletsten bij en de jongens hebben zich vooral vermaakt met kaarten. Ik had meteen al het idee dat we een goede keuze hadden gemaakt. Wat een heerlijke manier van reizen is dit...

De jongens vermaakten zich prima zoals te zien en te horen is in deze (eenmalige) vlog :

Toen de wijnfles leeg was en de hapjes op waren was het tijd om te gaan slapen. De bedden lagen erg comfortabel en het getril en geschommel van de trein was ook best fijn. Helaas werd ik niet in slaap gewiegd maar ik slaap sowieso slecht in een vreemd bed. Marjan en vooral de jongens hebben heerlijk geslapen.

Ondanks dat ik niet geslapen heb heb ik mij niet verveeld. Ik vond het leuk om naar de geluiden te luisteren op het moment dat de trein stil stond. Fluitjes, stemmen op het perron...Af en toe keek ik naar buiten om te zien waar we waren. Het deed mij terug denken aan lang geleden toen ik als tien- en later als dertienjarige met een heleboel andere kinderen (en wat begeleiding) de nachttrein naar Zwitserland nam om naar het Astmacentrum in Davos te gaan.   

Vroeg in de ochtend kwamen we aan in München. Ontbijt was niet inbegrepen bij de treinreis dus het eerste dat we deden in München was een koffietent opzoeken waar ze ook croissantjes verkochten. Daarna zochten we met een toilettas onder onze arm de WC op om ons op te frissen en onze tanden te poetsen. Eerst gingen de jongens en daarna Marjan en ik zodat we afwisselend op de koffers konden letten.

Wat ons opviel waren de vele families met kinderen die op de grond zaten met koffers en rugzakken. We vroegen ons af of het vluchtelingen zouden zijn. We wilden ze wel een kop koffie aanbieden maar ze zagen er zo netjes uit. Wat als het gewoon gestrande reizigers waren? Zouden ze dan niet beledigd zijn? We hebben het niet gedaan....

Daarna zochten we de kluizen op en gooiden de jongens koffers erin. We kochten een Gruppentageskarte. Echt super voordelig! Voor een OV dagkaart voor vijf personen betaalde je net zo veel als voor 3 dagkaarten en konden we de hele dag gratis gebruik maken van metro, tram en bus.

We liepen het station uit en waren meteen al onder de indruk van deze stad. Wat een prachtige gebouwen overal! Het was nog erg vroeg maar nu al erg warm. De mannen wisten zich gelukkig nog wel in te houden bij de eerste fontein die we tegen kwamen want meestal heeft water een bijzonder grote aantrekkingskracht op hen. We hebben ervaringen met eerdere vakanties dat minstens één van hen drijfnat mee op pad moest.

Baalde ik eerst nog dat Warschau niet doorging werd mijn nieuwsgierigheid wel gewekt toen heel veel mensen die ik sprak uitriepen dat we zeker geen spijt zouden krijgen van München. Iemand die zowel in Warschau als in München was geweest zei zelfs dat hij eerst genoemde stad als saai had ervaren en dat München daarin tegen fantastisch was. En hoewel ik nog steeds graag een keer naar Polen ga kan ik inmiddels wel beamen dat München geweldig is! Heel bijzonder dat deze hoofdstad van de Duitse deelstaat Beieren in de oorlog voor een groot deel is plat gebombardeerd maar bij de wederopbouw werd besloten het oorspronkelijke historische centrum opnieuw op te bouwen. En dat is goed gelukt!

We brachten ook een bezoek aan het Hofbräuhaus waar Hitler ooit zijn eerste speech hield voor het grote publiek. Met die informatie lopen ze zelf niet te koop en dat snap ik ook wel. Misschien is het wel belangrijker om te weten dat de geschiedenis meer dan vier eeuwen terug gaat en dat de bierhal in 1589 is opgericht door hertog Wilhelm V om zijn dorstige en veeleisende hofhouding tevreden te stellen. Ook dit gebouw is helaas door een bomaanval grotendeels verwoest maar na de oorlog in originele stijl herbouwd.

Inmiddels is het Hofbräuhaus een belangrijke toeristische trekpleister en nu was het er zowel binnen als buiten in de biertuin bijzonder druk. Er was livemuziek en overal liepen mannen en vrouwen in Beierse klederdracht rond met grote pullen bier.

 

Een geweldige stad waar vooral de Marienplatz met het bijzondere klokkenspel met de bewegende poppen van het Neues Rathaus en de Viktualienmarkt met de bijbehorende Biergarten erg veel indruk op mij hebben gemaakt.

In Nederland hadden we de tour door de Allianz Arena, het thuisstadion van zowel TSV 1860 München als de club Bayern München, al geboekt. De tours zijn snel uitverkocht en je loopt dus een risico als je ter plaatse nog een tour wilt boeken. Wij hadden een Engelstalige tour geboekt om 15.45 uur en omdat ik gelezen had dat het vanaf het metrostation nog een aardig stukje lopen was pakten we op tijd de metro naar Fröttmaning. We waren de enige niet! Zowel op het perron als in de metro was het een drukte van belang en veel mensen bleken dezelfde eindbestemming te hebben.

En ja hoor daar ligt de Allianz Arena! Omdat wij maar één dag in München waren was het voor ons niet mogelijk om een avondtour te plannen maar mocht je langer in de stad zijn is het aan te raden er `s avonds een kijkje te nemen aangezien het stadion in de avond prachtig verlicht is. Wanneer Bayern München thuis speelt, is het stadion – van binnen en van buiten – rood verlicht. Voor 1860 München is het stadion blauw verlicht. Daarnaast is een witte kleur beschikbaar, die gebruikt wordt tijdens thuiswedstrijden van het Duitse nationale elftal.

Omdat we veel te vroeg in het stadion waren besloten we eerst even te lunchen met hotdogs in de kantine. Daarna hebben we nog lang rondgelopen in de shop. Jonno kocht een heel tenue van Bayern München en Luuk heeft lang lopen twijfelen maar uiteindelijk niets gekocht. Ik kocht alleen een  koelkastmagneet.

De tour was geweldig! We bezochten de tribunes, de kleedkamers, interview ruimte, perskamer en de spelerstunnel. Het meisje dat ons rondleidde was enthousiast en wist veel te vertellen. Wat ook erg leuk was, het was de dag voor de Audi cup finale en dus waren de voorbereidingen in het stadion in volle gang. Camera's werden geïnstalleerd en ook op het veld was er één en al bedrijvigheid.

In de spelerstunnel

Na de rondleiding stapten we weer op de metro richting het centrum. We besloten even te gaan kijken bij de Englischer Garten, groter dan Central Park in New York en het grootste stadspark van Europa. De tuin was oorspronkelijk ontworpen voor de ontspanning van soldaten maar als snel na de opening van de tuin in 1789 werd een deel opengesteld als publiek park. Het was er heerlijk onder de bomen op deze snikhete dag en op dat moment hadden we allemaal graag badkleding bij ons gehad om even een verfrissende duik te nemen in het heldere water. 

De bedoeling was geweest om iets te eten en drinken in de biergarten van de Englischer Garten maar toen we een voorbijganger vroegen hoe we daar moesten komen kregen we al te horen dat het er erg duur was en het eten niet veel soeps. Kleine snacks tegen restaurantprijzen. We zijn wel even in de biergarten geweest nu we toch in de buurt waren en hebben er een paar frietjes gekocht voor de ergste trek. Daarna liepen we weer naar de metro, het aan de jongens beloofde biertje zouden we in het centrum doen.

De jongens mogen natuurlijk eigenlijk nog niet drinken in Nederland maar Luuk had van te voren gevraagd dat als de leeftijdsgrens in Duitsland, net als in België, ook op 16 jaar stond of hij dan een keer een Radler biertje mocht drinken. Via google kwam ik erachter dat de leeftijdgrens in Duitsland ook op 16 jaar lag. Ik had Luuk beloofd dat als Marjan het ook oké zou vinden voor Luke en Jonno dat hij het dan ook mocht. En nu bleek ineens dat je in München toch 18 moest zijn! Nu is het in een biergarten de bedoeling dat je zelf voor je natje en droogje zorgt dus kon ik gewoon vijf bier bestellen en dat meenemen naar de tafel. De jongens blij! In Hongarije en Tsjechië was de leeftijdsgrens gewoon weer 18 dus het zou hun enige biertje worden tijdens deze vakantie.

Het was erg druk in de biergarten op de Viktualienmarkt. Gelukkig vonden we een plekje aan een tafel bij twee mannen waarvan er  één zichtbaar iets te diep in zijn bierpul had gekeken. Hij had een vrolijke dronk dus we konden er wel om lachen al was het irritant dat hij doorlopend wilde blijven proosten. Wel maakte hij nog een super leuke proostfoto van ons. De grote pullen maakten het plaatje compleet.

Het leuke van een biergarten is dat je dus zelf je eten mag meenemen. Er waren mensen die stokbroodjes en smeersels mee hadden gebracht maar wij kochten iets bij één van de vele eetstalletjes op de Viktualienmarkt. Aardappelsalade met braadworstjes en spek. Erg lekker! Dit maakt München dus zo uniek. Er zijn geen normale terrasjes te vinden en restaurants zijn wij ook niet tegen gekomen. Restaurants zijn er natuurlijk wel maar je moet er wel naar zoeken. Verder heb je voornamelijk  biergartens en bierkellers. Ik vond het sfeertje er erg leuk en ik zie mezelf wel een keer naar het Oktoberfest in München gaan.

Om 23.36 uur ging onze trein naar Boedapest en dus liepen we na het eten op ons gemak naar München Hauptbahnhof. We haalden de koffers uit de kluis, sloegen wat flesjes drinken in voor in de trein en dronken nog even koffie bij de Burgerking. Daarna liepen we naar het perron waar de nachttrein naar Boedapest zou vertrekken. We waren niet de enige... wat een drukte! Helaas had ook deze trein vertraging en toen hij aankwam moesten we weer allemaal heel snel instappen. Weer een stuk lopen voordat we bij de juiste coupé waren en weer zat iedereen elkaar in de weg met koffers en backpacks omdat mensen vanuit twee richtingen hun coupé aan het zoeken waren. Gevolg was een flinke opstopping en een gefrustreerde treinmachinist.

Wordt vervolgd...

 

Reacties

Donderdag 7 mei ben ik samen met Luuk richting Twello gegaan om spijkers met koppen te slaan wat de vakantie betreft. Komende zomer gaan we weer op reis met Marjan, Luke en Jonno ! Eerder was Marjan al naar mij toegekomen om een vakantie uit te zoeken. Echt alles kwam voorbij, van een huis huren in Portugal tot een Nijlcruise in Egypte. Uiteindelijk kwamen we toch op interrailen uit. We zijn alle vijf gek op stedentrips en aangezien Luke en Jonno ook al met hun vader op strandvakantie gaan vonden wij dit de beste optie.

We belden met de NS voor wat informatie over de interrailpas. Eerst belde ik maar ik kreeg een man aan de telefoon die er weinig verstand van had. Marjan belde naar een ander nummer en kreeg toen een vrouw aan de lijn die er gelukkig wel wat meer over wist. Zij kon ons ook vertellen dat we de treinen pas vanaf 1 mei konden reserveren. Wel hadden we die middag al een heel reisplan op papier. Omdat we maar twee weken de tijd hebben kozen wij voor de Interrail Global Pas van 10 dagen. Hierbinnen mogen we dan vijf dagen reizen. Ondanks dat er ontzettend veel prachtige treinroutes zijn hadden we onze keuze snel gemaakt. We willen veel zien maar natuurlijk niet vijf hele dagen doorbrengen in de trein. En zo kwamen we op Warschau, Boedapest, Praag en Berlijn.

Voor de eerste twee plaatsen pakken we de nachttrein. Daar heb ik ook al heel veel zin in. Als kind ben ik een paar keer met de nachttrein naar Zwitserland gereisd en ik vond het toen een hele leuke ervaring. Weinig geslapen natuurlijk want bij elke stop moest ik even uit het raam gluren om te zien waar we op dat moment waren...

Om 11.00 waren we bij Marjan. Na de koffie vertrokken de jongens naar boven en pakten Marjan en ik de telefoon en laptop erbij. We belden opnieuw met de NS. Marjan had de telefoon op de speaker gezet. Toen Marjan aangaf dat we graag de treinen wilde reserveren voor onze vakantieperiode gaf het meisje aan dat dit pas mogelijk was drie maanden voor vertrek. 'Ja precies' antwoordde Marjan; ' dus kan het nu toch ?' 'Oja dat kan inderdaad.' Toen noemde Marjan de treinen die we graag wilden reserveren en vroeg wat informatie over de nachttreinen. Er komt wel een toeslag bij voor de nachttrein naar Warschau merkte het meisje op. Logisch natuurlijk als er een opgemaakt bed voor je klaar staat. 'Dit komt op €595 voor vijf personen'. Marjan vroeg of ze zeker wist dat dit niet inclusief de treinkaartjes was maar ze wist zeker dat dit alleen de toeslag was. En volgens haar was het nog een aanbieding ook. Krijg je daar een gouden coupe voor met eigen butler ?  En ze kon ons ook nog vertellen dat de meeste plekken voor die periode al waren volgeboekt. Vreemd, eerst kon je volgens haar nog niet boeken en nu was ineens alles volgeboekt ?

Toen Marjan ook nog even wat informatie vroeg over de nachttrein naar Boedapest en het meisje 'even wat aan een collega moest navragen' keken we elkaar aan. We hadden weinig vertrouwen in de kundigheid van dit meisje. Marjan drukte de verbinding weg, dit telefoontje had al genoeg kostbare tijd gekost. Nu was het mijn beurt. Ik belde naar de Treinreiswinkel. Gelukkig kreeg ik hier een meisje aan de telefoon die wel wist waar ze over sprak. Ze moest lachen toen ik vertelde over de toeslag van €595 en de volgeboekte treinen. Als we de Interrailkaarten bij hen zouden kopen zou zijn alle reserveringen in orde maken. De toeslag voor de nachttrein naar Warschau bleek €20 p.p. te zijn en voor de nachttrein naar Boedapest zouden we €17 p.p. moeten neertellen. Kijk dit zijn leukere bedragen natuurlijk !

De rest van de middag hebben we heerlijk in de tuin doorgebracht en alvast wat appartementen en hotels bekeken in de betreffende steden. We hebben nog niets geboekt verder want dan moeten eerst de reserveringen rond zijn.

Er was wat onduidelijkheid over wanneer de eerste reisdag in zou gaan. Wij hadden ergens gelezen dat wanneer je na 19.00 uur vertrok de andere dag als eerste reisdag zou gelden. Na wat mailtjes heen en weer en wat onduidelijke antwoorden kregen we vandaag een mail terug dat de eerste reisdag ingaat om 00.00 uur. Dus of we moeten onze reis met een dag inkorten (wat we natuurlijk niet doen) of overdag naar Warschau reizen ( zonde, doen we ook niet ) of een bedrag van €27 euro p.p. bijbetalen waardoor we wel gewoon om 19.00 uur kunnen vertrekken. Dat laatste is op zich een prima optie maar er is nog een andere mogelijkheid om eventueel naar Warschau te vliegen (kan ook voor €28 p.p.) en vanaf daar te starten met onze interrail. Dat laatste lijkt mij ook wel wat en kunnen we de vakantie nog een beetje verlengen. Wordt nog vervolgd dus...

Reacties
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen in deze categorie!
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen op deze website!
Contact opnemen kan via onderstaande button

Welkom !

Welkom op mijn blog. Bloggen doe ik al sinds Januari 2004. Eerst een lange tijd bij weblog ,daarna een tijdje op mijn  eigen site en sinds September 2006 op Punt.nl. Veel lees en kijk plezier !    

 

Wie zijn wij?    

 

Kitty Juf op een basisschool,student Pedagogiek, gek op mijn kinderen, mijn vriend Ewout, Sushi & tapas,feestjes en festivals, reizen, wandelen, internet en schrijven.  

 

Rebecca 3e jaars student aan de Universiteit van Amsterdam, gek op Jeffrey, hockey & pianospelen en op stap gaan.  

 

Luuk 6e klas gymnasium, gek op hockey,de playstation, school en spelletjes doen.  

Categorieën
Link naar mijn reisblog

reacties
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl