Things fall apart so that other things can fall together....

De avond voor vertrek hadden we weer heel veel gedoe gehad met Arke over het geboekte en betaalde  transfer dat ook dit keer niet geregeld was. Na opnieuw heen en weer bellen met het noodnummer van Arke kregen we uiteindelijk door dat er vervoer was geregeld. Iets dat ik inmiddels zelf ook al geregeld had met het bewuste bedrijf. Om zes uur zou de taxi voor de deur staan maar om half zes kregen we al een telefoontje van de receptie dat de chauffeur op ons wachtte. Nou ja hij wachtte maar even ! Tien voor zes gingen we naar beneden en we vertrokken meteen.

De chauffeur zette onze koffers in het taxibusje en wij stapten achterin. Op de snelweg zag ik ineens dat hij met zijn ogen dicht reed. Eerst wist ik het niet helemaal zeker en zei tegen Rebecca :'Huh heeft hij zijn ogen nou half dicht of helemaal?' Ik kon gewoon niet geloven wat ik zag... Op dat moment begon de auto ook te slingeren. En dat op de drukke wegen in Istanbul ! 'Sir!' riep Rebecca. Hij schrok wakker en keek verstoord op. Hij was duidelijk niet blij dat hij uit zijn slaap werd gehaald. We probeerden hem aan de praat te houden maar dat was lastig omdat de man geen Engels sprak. 'No English!' zei hij steeds als we hem wakker riepen. Het was doodeng... De hele weg bleef hij inslapen, slingeren en wakker schrikken. Koortsachtig probeerde ik te bedenken wat te doen. Het beste was hem laten stoppen en uitstappen maar we moesten wel op tijd op het vliegveld zijn. Ik had geen nummer van een taxicentrale en midden op de snelweg was het lastig een andere taxi aan te houden.

We bleven dus zitten maar wat duurde het voor ons gevoel lang voordat we veilig op het vliegveld waren ! De man was ons ondertussen spuugzat geworden denk ik, twee van die schreeuwende vrouwen achterin zijn auto! Hoop maar dat de man even geen ritjes meer hoefde te maken maar tijd had om een tukje te doen.

Op het vliegveld hadden we wel trek in ontbijt en koffie. Omdat ik een beetje licht in mijn hoofd was zou Rebecca het wel even halen met mijn pinpas dan kon ik blijven zitten. Al snel stond ze weer naast mij want de code klopte niet. Nadat ik nogmaals de code had ingefluisterd kwam ze opnieuw zonder ontbijt terug. Ze had twee keer een foute code ingetoetst en nu was mijn pas geblokkeerd. Fijn, dat kon er ook nog wel bij... Had ik thuis ook weer een leuk klusje, meteen langs bij de bank om de pas te deblokkeren. Maar ja we hebben er ook maar om gelachen, het paste wel in het plaatje van deze stedentrip! Gelukkig zaten we even later dankzij Rebecca's bankpas toch nog aan een ontbijtje.

De terugreis verliep verder zonder problemen. Om 8.20 konden we boarden en een uurtje later gingen we de lucht in. In het vliegtuig kregen we opnieuw een heerlijk ontbijtje. Een tosti, ei, kaas & een olijf, broodjes, crackers en koffie. Je wordt prima verzorgd door Turkisch Airlines !

Onderweg zagen we een ronde regenboog en Rebecca die bij het raam zat, probeerde het te fotograferen. Thuis zocht ze op internet naar informatie over dit verschijnsel en op een website lazen we het volgende : 'Als de zon boven de horizon staat, bevindt meer dan de helft van die cirkel zich ónder de horizon. Regen achter de horizon kunnen we meestal niet zien; daardoor kunnen we daar ook geen regenboog waarnemen en blijft de boog beperkt tot slechts een deel van een cirkel. De volledige cirkel of het gedeelte onder de horizon is alleen in zeldzame gevallen te zien vanaf een bergtop, vanuit een vliegtuig of bij een andere gunstige waarnemingslocatie.'

Vijf minuten eerder dan de geplande tijd landden we op Rotterdam. Gelukkig was het goed weer dus mijn ouders en Luuk stonden op het terras van het restaurant en zagen ons landen.

De paspoortcontrole verliep vlot en het voordeel van het kleine vliegveld en het reizen met alleen handbagage was dat we een minuut of tien later al de aankomsthal inliepen. Toch boek ik mijn vlucht de volgende keer liever via Schiphol(maar daar ga ik het verder niet meer over hebben) ! Thuis dronken we nog even gezellig Turkse thee met elkaar en snoepten we van het meegebrachte Turks fruit.

Ondanks alle tegenslagen kunnen we terugkijken op een paar geweldige dagen. Ik ben echt verliefd geworden op Istanbul ! Het is de mooiste stad waar ik ooit was en wat zijn de mensen leuk. Ik ga er zeker nog een keer naar toe maar dan liever in een ander seizoen. Istanbul is prachtig in de sneeuw maar ik heb mijn portie inmiddels wel gehad ;-)

Reacties

Na het bezoek aan het paleis liepen we nog even terug naar het hotel. Rebecca had inmiddels best koude voeten gekregen in de nieuwe gympen. Iets wat ik trouwens van te voren al had voorspeld ;-) Even nog een foto voor een karretje met gegrilde maiskolven en kastanjes. Die zag je overal in Istanbul. Die ochtend toen we naar de Hamam liepen hadden we trouwens nog aangeboden zo'n karretje te helpen duwen. Een jonge man probeerde het zware karretje een heuvel op te duwen. Met zijn volle gewicht en met een rood aangelopen hoofd leunde hij tegen het karretje om het vooruit te krijgen en om te voorkomen dat het weer net zo hard de heuvel af zou rijden.

Toen Rebecca ineens naast hem stond en aanbood te helpen schudde hij bijna verschrikt zijn hoofd. 'Nee het ging wel lukken en hij kreeg zo al hulp.' Wij hadden het idee dat het laatste niet waar was maar dat hij zich in zijn eer aangetast zou voelen als iemand zou zien dat twee vrouwen hem hielpen. Ik hoopte maar dat hij dit niet elke dag in zijn eentje hoefde te doen want dan had hij vast en zeker op zijn dertigste al een versleten rug....

Voordat we naar het hotel liepen bekeken we de kaartautomaat bij de tramhalte voor ons hotel. Die middag wilden we naar de wijk Taksim en dat was te voet niet haalbaar. Ik stopte een biljet in de automaat maar er gebeurde niets. Geen OV chipkaart maar ook geen geld terug. Op dat moment zei een man die bij de automaat stond. 'Nee die doet het niet, het geld blijft vastzitten er komt zo een monteur.' Ja hoor hadden wij weer !! Uh hoe bedoel je zo ? Nou ja binnen nu en een uur zou de monteur er wel zijn. Op een gegeven moment kwam de man die de trampoortjes in de gaten hield even kijken bij de automaat. Hij sprak vrijwel geen Engels maar de man die ook op de monteur stond te wachten legde uit dat wij ook geld erin hadden gestopt. Met een takje peuterde hij in de automaat maar dat hielp helaas niet. We besloten nog even te wachten en anders zou ik het laten zitten. Onze tijd was ook kostbaar hier !

Gelukkig kwam na een kwartiertje al de monteur. Helaas kreeg die de automaat niet meer aan de praat en werd er een briefje op geplakt. De man van het trampoortje zei dat hij ons wel door het trampoortje zou laten maar hij wilde dan wel de gegevens van onze ID kaarten overschrijven en ons telefoonnummer. We zouden het overige geld dan de andere dag wel krijgen. Ik vertelde dat ik dat overige geld niet terug hoefde en dat we de andere dag alweer in het vliegtuig zouden zitten maar volgens mij begreep hij ons niet helemaal. Ik gaf onze ID kaarten en hij schreef de gegevens over en ik schreef mijn telefoonnummer erboven. Daarna wees hij op de poortjes dat we door konden lopen maar wij wilden eerst natuurlijk nog langs het hotel. Met gebaren maakte ik de man duidelijk dat we zo terug zouden komen.

 Toen de schoenen gewisseld waren liepen we terug naar de tram. Gelukkig stond dezelfde man er nog en hij maakte het poortje voor ons open. Wel maakte ik mij een beetje zorgen dat we niets hadden om te laten zien als er gecontroleerd zou worden maar dat bleek niet nodig te zijn. Behalve een OV chipkaart kon je ook losse muntjes uit de automaat halen waarmee je vervolgens het trampoortje kon openen. Dat muntje was je op dat moment dus ook kwijt en had je sowieso geen vervoersbewijs meer. Er wordt dus ook niet gecontroleerd in het openbaar vervoer in Istanbul. We hebben heel wat tieners over hekjes zien klimmen voor een gratis tramritje...

Bij de Galatabrug stappen we uit. We liepen de brug over en genoten van het heerlijke weer en de gezellige drukte overal. We zagen de vissende mannen waar de brug bekend om staat. Van `s morgens vroeg tot `s avonds laat staan zij daar naar hun hengels te turen. Een paar dagen geleden stonden ze er in de sneeuw, daar hadden we beelden van op het nieuws gezien. Ik verbaasde mij over de prachtig blauwe lucht. Zo mooi helder zie ik ze niet vaak...

De Galatabrug

Aan de overkant van de brug pakten we opnieuw de tram. Eerst haalden we muntjes uit de automaat. Toen we vervolgens de muntjes in het poortje wilden stoppen stond er een man die gebaarde dat we hem de muntjes moesten geven en hij deed voor ons met een kaart het poortje open. Blijkbaar iemand die een centje bij wilde verdienen op die manier. Misschien met een (gevonden)abonnement of OV chipkaart? We waren een beetje overdonderd en gaven hem de muntjes maar het klopte natuurlijk niet...

Bij Kabataş stapten we uit want vanaf daar moesten we verder met de Füniküler.

De OV muntjes

Met de Füniküler waren we snel in Taksim. Het Taksimplein in de wijk Taksim is het moderne hart van Istanbul. Niet iets dat mij erg trok maar we mochten het natuurlijk ook niet overslaan. Hier zitten veel winkels, hotels, disco's, bioscopen en dergelijke. Zelf was ik erg blij dat wij met ons hotel in het oude gedeelte van Istanbul zaten. Alle bezienswaardigheden op loopafstand en uiteraard veel goedkoper. Ga je voor het uitgaansleven dan is een hotel boeken in Taksim geen slecht idee.

Midden op het Taksimplein staat het Cumhuriyet Aniti standbeeld. Dit stanbeeld is gemaakt ter ere van de grondlegging van de republiek Turkije. Dit standbeeld is gemaakt door de Italiaan Pietro Canonica die er tweeënhalf jaar voor nodig had om het beeld te maken. Het standbeeld werd in 1928 geplaatst. Het beeld is gemaakt van steen en brons. De ene kant representeert de republiek Turkije, de andere kant de onafhankelijkheidsoorlog van Turkije die plaatsvond tussen 1919 en 1923. Aan de kant die naar het noorden wijst staat Mustafa Kemal Atatürk met aan zijn zijde Ismet Inönü en Fevzi Çakmak en achter deze drie het Turkse volk. Aan iedere zijde van het standbeeld staat een soldaat met een medaillon met daarop twee vrouwelijke figuren. (bron: Wikipedia)

Verder was het duidelijk een ontmoetingsplaats. Ook reed er een politiewagen rondjes om het beeld.

Omdat we weer geen tijd hadden genomen die dag om ergens te gaan zitten en we dat inmiddels begonnen te merken aan onze benen zochten we in de drukke winkelstaat meteen naar iets gezelligs om wat te drinken en te eten. De Mac Donalds en Burger King konden we niet missen maar daar ging onze voorkeur nu niet naar uit. Rebecca had wel weer trek in Turks gebak en dus hoopten we ergens weer een bakkertje tegen te komen. Een echte bakker vonden we niet maar we vonden wel een gezellige lunchroom die ook wel wat zoetigheden verkocht. En dus zaten we die middag weer aan de Baklava !

Door de winkelstraat rijdt een Historisch trammetje. Toen hij langs reed hingen er allemaal jongetjes van een jaar of elf aan de achterkant. Ik wilde er een foto van maken toen hij ons passeerde alleen helaas werkte mijn camera op dat moment niet mee. Er zit een draaiknop op die altijd draait op het moment dat het niet uitkomt en zo sprong mijn fotoknop ineens op Wifi waardoor hij blokeerde. Het was een geweldige foto geweest. Een close-up van de tram met de jongens erachter hangend.

Nu heb ik helaas alleen de foto die ik even ervoor maakte toen de tram aan kwam rijden. Even daarna werden de jongens er door een man in de tram weer vanaf geduwd onder luid geschreeuw. Toen ik thuis besloot te googlen op foto's van het trammetje bleek dat mijn foto sowieso niet uniek was geweest. Het meeliften op en aan de tram schijnt heel gewoon te zijn ;-)

Op het Taksimplein

Na ons bezoek aan Taksim pakten we opnieuw de Füniküler en de tram terug naar ons hotel. Het was flink druk in de tram en toen we uit wilde stappen drong een oude man naar voren die voor ons ging staan. Eerst dacht ik dat hij voor wilde dringen maar ik vond dat geen probleem. De man stapte uit, hield mensen tegen en gebaarde dat wij uit moesten stappen. Maakte hij gewoon ruimte zodat wij makkelijker uit konden stappen! Zelf hoefde hij er nog helemaal niet uit dus toen wij er uit waren stapte hij zelf weer in. Niet te geloven hoe lief en leuk de mensen allemaal zijn in Istanbul ! Ik was van te voren door verschillende mensen gewaarschuwd dat we opgelicht konden worden in Istanbul maar wij hebben echt allemaal leuke en lieve mensen ontmoet in Istanbul...

In het hotel kwamen we even een uurtje bij op de kamer voordat we weer op zoek gingen naar een restaurant. Er zaten heel wat restaurants in de omgeving van ons hotel en voor de tweede keer kwamen we in gesprek met een man die vertelde de eigenaar te zijn van meerdere restaurants waaronder New Hatay. Hij herkende ons van de avond ervoor en vroeg of we nu wel in één van zijn restaurants wilden eten ? We zeiden hem dat we eerst souvenirtjes zouden kopen en daarna beslissen waar we zouden gaan eten. Dat was ook zo en we kochten eerst wat Turksfruit en thee in bij een Turkish Delight Shop. Daarna besloten we inderdaad bij New Hatay te gaan eten en hebben we de 'eigenaar' helaas niet meer gezien.

New Hatay bleek een Gouden zet ! Wat een geweldig restaurant... Het personeel deed er alles aan om het iedereen naar de zin te maken. Hele shows werden er opgevoerd met stenen potten die kapot werden geslagen. Dit lieten ze ook door klanten doen dus soms vlogen de scherven je om de oren :-) Erg leuk en gezellig maar het eten bleek ook nog eens perfect te zijn. Rebecca en ik kozen voor gegrilde zeebaars en ik heb nog nooit zo'n heerlijke vis gegeten ! 

Toguc zag Rebecca trouwens helemaal zitten. Hij zei dat als ze nog eens naar Istanbul zou komen hij dan met een spandoek met een groot hart op het vliegveld zou staan en hij bleef volhouden dat ze vast een model was. Op een gegeven moment zaten de mensen naast ons omgedraaid om te zien tegen wie hij al die mooie woorden sprak ;-) Ze vonden elkaar op Facebook en sindsdien reageert hij op ieder bericht dat Rebecca daar plaatst. Het lijkt wel of hij en 'de Italiaanse buurman' die Rebecca vorig jaar leerde kennen in Lloret elkaar proberen af te troeven. Erg grappig om te zien :-)

Toguc was zo lief om beide vissen voor ons te fileren...

Nog nooit zo'n heerlijke gegrilde vis (Zeebaars) gegeten !

Heerlijke vis, lekker brood, goede wijn en een heerlijke koffie met likeur toe !

Reacties

Na de Big Bazaar liepen we naar de Cisterna Basilica. Daar stond zoals we al verwacht hadden een behoorlijk lange rij. Gelukkig was het prachtig weer en we namen geduldig plaats. De Cisterna Basilica stond hoog op onze verlanglijst dus we zouden de rij  hoe dan ook trotseren. Iedereen die in Istanbul was geweest noemde dit als iets wat we zeker niet over mochten slaan en de foto's hadden onze nieuwsgierigheid gewekt. Zes meter onder de grond ligt een groot waterreservoir uit de zesde eeuw. Behalve als Cisterna Basilica is het ook bekend onder de naam Yerebatan Saray of het verzonken Paleis.

Dit grote reservoir kon maar liefst 80.000 kubieke meter water bevatten. Het fungeerde als opslaglaats voor water dat via aquaducten uit de bergen vanaf het 19 kilometer ten noorden van Istanbul gelegen Belgradowoud werd aangevoerd. Tentijde van keizer Justinianus vormde de Cisterna Basilica de watervoorziening van het paleis en de omliggende gebouwen en parken. Boven de gewelven zijn paden aangelegd en het geheel wordt ondersteund door 336 zuilen afkomstig uit Griekse en Romeinse tempels. Door al deze zuilen lijkt de wateropslagplaats van binnen op een basiliek. Een aantal scenes van de James Bond film 'from Russia with love' zijn hier ook opgenomen.   

Een scene uit de James Bond film 'from Russia with love' opgenomen in de Cisterne Basilica.

Op een gegeven moment zagen we dat je op de foto kon als Harem vrouwen ( de mannen als Sultan) en dat bleek maar €5 per foto te zijn. Ingelijst en al in een leuk Oosters lijstje. Er stond een niet al te grote rij dus dat wilden we wel ! Eerst besloten we een paar vrouwen voor te laten gaan omdat er alleen een paar wijde donkerbruine en donkergroene jurken over waren. Daarna hadden we nog ongeveer zes vrouwen voor ons. Bleken ze eerst allemaal apart te gaan en toen nog een keer met zijn allen. En er werd niet één foto gemaakt maar een complete fotoreportage !

Bijna had ik de jurk weer uitgetrokken maar een man die er bij hoorde verzekerde ons dat we nu echt zo aan de beurt waren. Gelukkig was dat ook zo. Daarna werden wij in allerlei posities neergezet en er werden zeker twintig foto's gemaakt. Met sluier, zonder sluier, nippend van een Turkse thee, voor de pilaren van de Cisterna Basilica enz. Ik fluisterde Rebecca toe dat ik niet wist of ik het bij één foto kon laten want volgens mij waren ze allemaal super gaaf.

Toen we klaar waren moesten we nog even geduld hebben tot onze foto's op het scherm verschenen, daarna konden we een keus maken uit alle foto's. Alleen bleken ze allemaal verschrikkelijk te zijn !! Wat een tegenvaller... Ik moet er meteen bij zeggen dat dit niets met de fotograaf te maken had maar dat we er moe en afgemat uitzagen op de foto's. Eén foto was nog redelijk gelukt en die hebben we genomen.

Hierna hadden we wel zin om even ergens te zitten en wat te drinken. Lekker met een paar stukken Baklava erbij. We hadden eigenlijk nog meer Turks gebak besteld maar dat was niet helemaal doorgekomen. We lieten het maar zo, we konden er weer even tegen en we wilden het zonnetje weer opzoeken. De middag wilden we afsluiten op de Bosporus.

Omdat we inmiddels best een beetje moe waren geworden van al dat lopen wilden we een paar haltes tram pakken. Helaas bleek dat in de automaat bij de halte waar we op wilden stappen alleen gepast geld kon en op dat moment hadden we alleen grote biljetten. We besloten dan maar weer te gaan lopen en op de terugweg de tram te pakken. Het was ook best fijn om te lopen. Er was zoveel te zien op straat en ondertussen kwamen we langs leuke winkeltjes.

Toen we in het buurt van het water kwamen was het toch nog wel even lastig om te zien waar we nou precies de boot konden pakken waar Beatrice het over had gehad. Bijna hadden we boottickets bij een Kiosk gekocht waar je met een busje naar de overzijde zou worden gebracht en daar op een bootje zou stappen. Weer werden we overal aangeklampt of we boottickets wilden kopen. Op een gegeven moment kwamen we toch bij een boot die er goed uit zag en die wat prijs betreft ook overeen kwam. Dit moest hem dan maar zijn.

Je kon kiezen of je binnen of buiten wilde zitten en wij kozen voor dat laatste. Al was het koud het zonnetje maakte het zeer aangenaam. Het deed mij echt denken aan de wintersport op een mooie dag. We voelden ons ook een beetje hetzelfde als na een hele dag skiën of snowboarden want we hadden er inmiddels heel wat kilometertjes Istanbul opzitten. Heerlijk bijkomen in het zonnetje met een drankje !

De boottocht duurde ongeveer anderhalf uur en wat was er veel te zien ! Erg leuk om op deze manier zowel het Europese als het Aziatische deel van Istanbul te kunnen bekijken. Het liefst hadden wij de veerboot gepakt om nog even echt voet aan wal te hebben gezet in Azië maar dat was nu een beetje lastig. Voor omgerekend een euro pak je de veerboot naar Azië maar je moet ook nog terug natuurlijk. Dat zouden we nu niet redden omdat de laatste boot alweer om een uur of zes terug ging. Ach, we zijn wel in Aziatische wateren geweest !

Wat wel ontzettend grappig was tijdens deze stedentrip is dat iedereen ons maar op de foto wilde zetten !

Eerst in de Hagia Sofia. Rebecca en ik kwamen op een gegeven moment de hoek om en keken meteen in een grote cameralens. Snel deden we een stap terug en wachtte even. Vol in overtuiging dat de man de gang met prachtige gewelven wilde vastleggen. Na even om de hoek gewacht te hebben deden we opnieuw een poging. Op dat moment flitste de man een aantal keer overduidelijk. Oké het was dus de bedoeling dat wij op de foto gingen !

Daarna was er in de blauwe moskee een Japanse vrouw die wilde dat ik met haar en daarna met haar zoon op de foto ging. Het jongetje van een jaar of negen stribbelde tegen en verschuilde zich achter zijn vaders rug. Zij trok hem aan zijn arm er achter vandaag en duwde hem in mijn richting. Ik glimlachte naar hem in een poging hem gerust te stellen en zei :'It's oké, I'm a teacher.' Op dat moment begon zijn moeder te roepen: 'Aaah teacher, teacher...'en daarna nog het één en ander in het Japans erachteraan. Het leek te helpen of hij begreep dat hij er toch niet meer onderuit kwam en dus ging hij met mij op de foto. Geen idee wat ze er bij vertellen thuis als ze de foto's laten zien...

Nu op de boot gebeurde het weer ! Op een gegeven moment zag ik twee vrouwen die een selfie probeerde te maken met een ipad. Ik bood aan om een foto van hen samen te maken en dat vonden ze wel leuk. Veel later, toen we bijna van boord zouden gaan kwam één van de vrouwen naar mij toe en probeerde iets duidelijk te maken. Omdat ze geen Engels sprak gebruikte ze gebaren en ik dacht dat ze vroeg of ik opnieuw een foto van haar en haar vriendin wilde maken. Maar nee, nu kreeg de vriendin de ipad in haar handen en wilde ze met mij op de foto. Daarna gebaarde ze dat ik ook mijn mobiel moest pakken waarna haar vriendin ook met mijn mobiel twee foto's van ons maakte.  

Zo prachtig het uitzicht vanaf de Bosporus in de winterse namiddag zon....

Weer terug aan de wal was het inmiddels behoorlijk druk rond de Galatabrug. In de middag was het er al niet stil maar nu in de namiddag waren er echt heel veel mensen op de been. Het zag er heel gezellig uit maar we besloten toch maar richting hotel te gaan. Onder de brug zitten diverse gezellige restaurantjes maar na zo'n vermoeiende dag gingen we liever nog eventjes terug naar het hotel. Even opfrissen en omkleden en dan eens verzinnen waar we zouden gaan eten die avond. We besloten ook nu weer te gaan lopen naar het hotel.

Erg veel tijd om bij te komen hadden we niet maar even opfrissen en omkleden was wel lekker na zo'n dag... Daarna zochten we in de omgeving van het hotel iets leuks om te gaan eten. Overal probeerden ze ons binnen te lokken met een gratis glas wijn of gratis koffie met dessert. Logisch natuurlijk want wat zitten er veel eettentjes en restaurants in de wijk Sultanahmet ! Ze moeten dus ook wel wat moeite doen om genoeg klanten te krijgen. We bekeken wat kaarten maar het zag er allemaal wel goed uit. Op een paar na had ieder restaurant behalve vlees ook genoeg vis en vegetarisch op de menukaart staan.

Uiteindelijk zagen we een restaurant wat er van binnen niet uit zag en bovendien helemaal leeg was maar buiten had het een geweldig terras waar nog best wat mensen zaten. Een man sprak ons aan dat we buiten konden zitten. Ik zei dat ik dat te koud vond maar hij verzekerde mij dat het echt niet koud was bij de heaters. We besloten het te proberen maar het bleek echt veel te koud dus we zijn toch weer opgestapt.

Bij het volgende restaurant, Küçük Ev-La Casita, begon een man weer over een verwarmd terras maar ik zei meteen dat ik dat daarnet al had geprobeerd en dat ik dat echt te koud vond. De man ging meteen in de verdediging. 'Ik kon het daar echt niet koud krijgen want het terras was afgedicht met zeil en ook daar waren de kachels aan.' We besloten het te proberen. We moesten wat smalle steile trappen op naar het terras en we kregen al meteen medelijden met de bediening die de hele tijd op en neer moest van keuken naar terras. Maar het bleek een TOP locatie !

We kregen een tafel bij het raam en we keken uit op de blauwe moskee. Al snel kwam de eigenaar zich even voorstellen en vertelde vol trots hoe hij dit voormalige woonhuis verbouwd had tot restaurant. Rebecca had een stoofpotje van verschillende groenten en ik koos voor de mixgrill. De bediening was gezellig en vlot en het eten smaakte voortreffelijk. Een echte aanrader als je eens in de buurt bent.    

Een kijkje in het (terras)restaurant....

Na het eten kregen we nog een likeurtje en Baklava van het huis. Weer Baklava... Voor ons gebit is het  maar goed dat we niet al te lang in Istanbul zijn ;-) Eerst hadden we nog het plan gehad om na het eten naar de Hamam te gaan. Dit was een tip geweest van Beatrice zodat we zo min mogelijk tijd zouden verliezen. De Hamam was nog tot twaalf uur open. Maar voor Rebecca was de dag echt lang genoeg geweest en ik vond het ook niet zo erg om dit plan op te schuiven naar de volgende dag.   

Reacties

De wekker ging alweer vroeg want we wilden op tijd op pad om zoveel mogelijk uit de dag te halen... Toen we naar buiten keken zagen we dat het een mooie dag beloofde te worden. Het zonnetje scheen al !

Ons uitzicht bij daglicht

In de ontbijtzaal stond een zeer uitgebreid ontbijtbuffet klaar. Vers brood, cake, croissantjes maar ook eieren, heel veel verschillende soorten beleg, olijven en fruit.  Alles smaakte overheerlijk !

Toen we daarna nog even naar de kamer liepen waren onze bedden al opgemaakt en onze pyjama's die we onder ons kussen hadden gepropt lagen er nu netjes gevouwen bovenop.

We begonnen bij de Aya Sofia waar we naar toe konden lopen. De Aya Sofia, ook wel Hagia Sofia of Ayasofya genoemd, is een voormalige Christelijk-Orthodoxe kerk die na de verovering door Mehmet II in 1453, veranderd werd in een moskee. Met jaarlijks meer dan twee miljoen bezoekers hoort de Aya Sofia bij de meest bezochte bezienswaardigheden van Istanbul. De eerste 'Aya Sofia' werd gebouwd in het jaar 360 in opdracht van keizer Constantius. Na de verwoesting door een grote brand werd de kerk weer opgebouwd om honderd jaar later nog een keer verwoest te worden tijdens een volksopstand. De bouw van de huidige Aya Sofia duurde vijf jaar, tien maanden en vier dagen ( van 23 februari 532 tot 27 december 537). De 18 meter lange pilaren zijn afkomstig uit de afgebroken tempel van Efese, die als één van de zeven wereldwonderen worden beschouwd. De kerk heeft al vele aardbevingen overleefd.

Over aardbevingen gesproken... Dat Istanbul op een breuklijn ligt was mij bekend maar voordat wij naar Istanbul gingen wist ik niet dat de dreiging van een aardbeving zo groot was ! Maar zowel in mijn boekje over Istanbul, geschreven in 2010, als in recente artikelen op allerlei nieuwssites was te lezen dat het  niet de vraag is of er een zware aardbeving komt in Istanbul maar dat alleen de vraag is wanneer. Eigenlijk hadden ze hem al verwacht. Kinderen leren op school hoe ze moeten reageren en veel mensen in Istanbul slapen met een helm en zaklantaarn naast het bed. Ik las dat hoe dan ook de ravage bij een beving enorm zal zijn en dat veel van de oude gebouwen in Istanbul zo'n zware aardbeving niet zullen doorstaan.

Dit schoot toch wel door mij heen nu wij hier door die prachtige stad liepen en die betoverende gebouwen zagen. Behalve de mensenlevens die deze aardbeving hoe dan ook gaat kosten zouden ook deze gebouwen een ontzettend groot verlies zijn. Daar werd ik toch wel even stil van. Ik hoop zo dat de aardbeving nog heel lang wegblijft zodat Istanbul de tijd krijgt woningen, publieke gebouwen en bezienswaardigheden zo veel mogelijk aardbevingproof te maken.

Rebecca voor de Aya Sofia

Mustafa Kemal Atatürk was een groot voorstander van de scheiding tussen kerk en staat en heeft de moskee in 1934 tot een openbaar gebouw gemaakt. Sindsdien is het een museum. We keken onze ogen uit...wat een prachtig gebouw. De oude, door Mehmet II met wit pleister bedekte mozaïeken, zijn  opnieuw zichtbaar gemaakt. Heel bijzonder om naast al de Arabische geschriften Christelijke iconen terug te vinden.

Wat voelden we onszelf klein en nietig in dat kolossale gebouw.

Vertederend om te zien waren de jonge poesjes in de Aya Sofia die met elkaar aan het spelen waren. Al snel zat ik samen met wat Japanse toeristen op mijn hurken en genoten we van het kleine spul die met de touwtjes van een camerahoesje speelde. Sowieso zie je overal in Istanbul katten en honden op straat. Al is het overduidelijk dat ze op straat leven ze zien er goed verzorgd en doorvoed uit. Op diverse plekken in de stad zagen we schoteltjes staan waar eten op lag.

Na de Aya Sofia liepen we naar de naastgelegen Sultan Ahmet Moskee oftewel de blauwe moskee die er sprookjesachtig bij lag zo in de sneeuw....

Leuk al die sneeuwpoppen die je onderweg tegen kwam !

Waar ik mij in Istanbul over verbaasde was het aantal mensen overal. Ik wist dat Istanbul een druk bevolkte stad was en bijzonder populair bij toeristen maar dat het nu in februari zo druk zou zijn op straat had ik toch niet verwacht. Een beetje zoals op Koninginnedag in Amsterdam zeg maar.

Bij de blauwe Moskee stond een lange rij waar we in gingen staan. Toen we er net stonden zagen we ineens dat we halverwege in de rij waren geschoven. Er was een soort gat in de rij en wij waren daar vanaf een zijstraatje ingegaan. Rebecca wilde al teruglopen maar ik zag dat niemand het eigenlijk was opgevallen en dus zei ik haar te blijven staan. Het zou ons veel tijd schelen en ik vond dat we het wel verdiende met die dag minder om er iets korter over te doen ;-) Een paar Duitsers waren op hetzelfde moment als wij in de rij geschoven en zij kregen de wind van voren van wat mensen die daar al stonden. Uiteindelijk bleven ook zij gewoon in de rij staan.

Waar wij de rij begonnen stond een kraam waar je hoofdoeken en jurken kon lenen. Daarnaast stond een bord met daarop de verboden kleding vermeld. Door een legging en een kort rokje stond een rood kruis getekend. Rebecca had een strakke broek aan maar het was geen legging en hoofddoeken hadden we bij ons dus wij bleven in de rij staan. Toen we na een kwartiertje wachten bij de ingang kwamen en onze schoenen al uit hadden kwam een bewaker naar ons toe die Rebecca de toegang versperde. Hij wees op haar broek en met een boos gezicht gebaarde hij dat we terug moesten. 'Zij kwam er niet in !'

Ik verwisselde mijn wat langere jas met die van Rebecca maar de man vond het nog niet goed. Toen knoopte ik mijn jas bij haar om en ritste de rits dicht. De man keek nog steeds nors maar hij hield ons niet meer tegen. Pfff...hadden we bijna opnieuw in de rij moeten staan ! Een tip voor iedereen die deze moskee bezoekt 'prop voor de zekerheid ook een omslagdoek in je tas.'

 

Sultan Ahmet I was slechts 19 jaar oud toen hij architect Mehmet Aga in 1609 opdracht gaf om de blauwe moskee te laten bouwen. Hij wilde dat deze moskee mooier en hoger zou zijn dan de naastgelegen Aya Sofia. In 1617 was de bouw van de moskee afgerond. Lang heeft hij niet van zijn creatie mogen genieten want hij stierf slechts een jaar na oplevering van zijn meesterwerk. In tegenstelling tot wat je bij het horen van de bijnaam van deze moskee zou denken is deze niet blauw. De binnenkant is gedecoreerd met 20.000 handgeschilderde tegeltjes in de kleuren groen, blauw en roodbruin. De binnenplaats van de moskee is echter wel versierd met opmerkelijk blauwe tegels.

Na ons bezoek aan de Moskee wilden we graag de Grand Bazaar bezoeken. Ook die bleek vlakbij te zijn en met het duidelijke kaartje dat we van Beatrice hadden gekregen liepen we er zo naar toe.

We keken onze ogen uit !! Wat hadden we hier graag uren rondgedoold en voor souvenirtjes geshopt. Een tip die ik op internet had gelezen was om je souvenirtjes aan te schaffen in de smalle straatjes direct achter de Grand Bazaar waar het allemaal veel goedkoper is maar ik moet zeggen dat ik de prijzen hier ook al prima vond. ( En je kan afdingen natuurlijk !) Maar nogmaals, wij hadden te weinig tijd helaas.... Toch waren we er lang genoeg om de sfeer te proeven en het prachtige gebouw te bewonderen dat al tussen 1455 en 1461 gebouwd is.  

De Grand Bazaar is één van de grootste overdekte markten ter wereld met maar liefst zestig straten en ruim vijfduizend winkels. De markt wordt dagelijks bezocht door 250.000 tot 400.000 mensen. Indrukwekkend en betoverend, dat zijn de woorden die in mij opkomen als ik aan de bazaar terug denk. De Oosterse sfeer, de kleuren...

 

 

Reacties

Het bed in het WestCord hotel lag heerlijk maar toch sliep ik slecht. De gebeurtenissen van de dag ervoor maalden door mijn hoofd. Rond half zeven pakten we de lift naar beneden waar het al aardig druk was in de ontbijtzaal. Het ontbijt was erg goed verzorgd en we hadden ook best trek gekregen. Om zeven uur liepen we naar de bus. Daar duurde het nog een hele tijd voordat we vertrokken want er bleken te veel mensen te zijn en de buschauffeuse wilde pas vertrekken als iedereen een eigen zitplek had. Maar ondertussen gebeurde er niets... Toch is het denk ik opgelost of ze heeft zich erbij neergelegd dat er mensen op de grond of op schoot zaten want we zijn uiteindelijk weggereden.

Wat ook nog grappig was... in de ontbijtzaal zag ik ineens een oudleerling van school en zijn moeder. Hij zit inmiddels in de brugklas. Ze zat helemaal aan de andere kant van de ontbijtzaal en toen we elkaar zagen riep ze :' Hey juf Kitty wat leuk !' En zo bleven we nog even met elkaar in gesprek met al die tafeltjes tussen ons in. Het was sowieso een gezellige boel in de eetzaal, in de bus en later in het vliegtuig. Iedereen had contact met iedereen inmiddels, door de situatie waar we met elkaar tot veroordeeld waren.

 

En toen begon het wachten weer... Op het vliegveld hoorden we dat we 9.30 uur konden boarden. Vervolgens hoorden we uren lang niets meer. Het was bij half twaalf toen we uiteindelijk konden boarden en twaalf uur voordat we de lucht ingingen. De tijd op het vliegveld kwamen we door met dure koffie drinken en telefoontjes plegen met Arke en de reisverzekering. Voor Arke was het trouwens een grote verrassing dat we nog steeds op het vliegveld zaten. Wat ligt er sneeuw in Istanbul? De avond ervoor was het niet meer gelukt om ze te bereiken via het noodnummer. Hoe bedoel je 'noodnummer' ?! Nu kwamen we ook geen steek verder. Uiteindelijk belde ik met de Arke balie op Schiphol waar een aardige man van Arke Fly mij te woord stond. Hij had verstand van zaken maar kon mij helaas niet verder helpen.

Via een ander nummer kreeg ik een meisje aan de lijn die het allemaal niet zo boeiend vond. "Oh U heeft een transfer bij Arke bijgeboekt maar U zou eigenlijk gister aangekomen zijn ? Nee dan heeft U helaas geen recht meer op een transfer naar uw hotel.' 'Wat zegt U of U dat geld terug krijgt ? Nee dat kan natuurlijk niet. U was er niet op de afgesproken tijd, daar kan Arke niets aan doen. Misschien kunt U uw reisverzekering even bellen ? En een ander transfer regelen ? Nou ik weet niet of mij dat lukt maar ik ga mijn best doen. Hoe laat komt U dan precies aan ?  U moet dat transfer dan natuurlijk wel betalen bij de chauffeur.'

Inmiddels was mij allang duidelijk, Arke is een boekingskantoor en geen reisbureau. Service tot aan het boekings- en betalingsproces en niet verder !

Turkisch Airlines werd in 2014 voor de vierde keer op rij gekozen als beste vliegmaatschappij van Europa en staat ook in de top 10 van beste luchtvaartmaatschappijen ter wereld en dat hebben ze vooral te danken aan de service aan boord. Op elke vlucht heb je gratis eten en drinken. Waar heb je dat nog ? En ook het eten zelf staat heel hoog aangeschreven. Omdat het een ingelaste vlucht was kregen we dit keer geen warme maaltijd maar werden er sandwiches uitgedeeld. Rebecca en ik genoten van een overheerlijke tonijnsandwich en zelfs het extra broodje, de cracker en het zoete cakeje heb ik nog op. Lekker met een wijntje erbij ! Daarna was er nog koffie en kwamen ze met Turks fruit voorbij.

15.58 uur landde wij op Istanbul Ataturk airport. Jammer alleen dat we onze klok een uur vooruit moesten zetten... Voor 18.00 uur hadden we een excursie geboekt en de vraag was of we dat gingen halen...

Als eerste zochten we de ticketbalie van Turkisch Airlines op. Van Turkisch Airlines mocht iedereen zijn vlucht omboeken naar een dag later. Wij hadden er even over nagedacht omdat Rebecca dan weer een werkgroep zou moeten missen maar uiteindelijk besloot ze dat er toch maar voor over te hebben. Bij de balie hoorden we dat omdat wij via Arke hadden geboekt zij geen gegevens van ons hadden en onze vlucht niet konden inboeken. Arke moest zelf contact opnemen met Turkisch Airlines en dan zou het geregeld worden. Mooi, dat kon toch niet zo moeilijk zijn ? Inmiddels weten we beter, Arke stak opnieuw geen poot uit om ons verder te helpen.

We hebben nog even rondgekeken of Arke soms toch nog een transfer had geregeld maar dit was uiteraard niet zo. Dus liepen we naar buiten waar het een komen en gaan was van taxi's. Voordat we buiten waren we al zeker twintig keer aangesproken door particulieren die ons wilde vervoeren maar we kozen toch maar voor een officiële taxi. Er liep een mannetje rond die voor iedereen taxi's aan het regelen was. We spraken met hem een prijs af. Nadat we drie keer dezelfde prijs hadden gehoord van verschillende chauffeurs begrepen we wel dat dit ongeveer het bedrag zou moeten zijn.

Hij leidde ons naar een taxi en gooide onze koffers achterin. En toen wilde hij ineens geld hebben omdat hij de taxi 'geregeld' had. Tja dat hadden we zelf ook wel kunnen doen, ik dacht dat hij gewoon iemand van de taxicentrale was die het een beetje in goede banen moest leiden daar. Oké naïef misschien... Nu vond ik het op zich geen punt om hem wat te geven maar ik had net lira's gepind en nog geen klein geld. Wat een drukte, geluid en chaos daar trouwens, welkom in Istanbul ! Ik houd wel van drukte en chaos maar was voor nu wel even blij toen we uiteindelijk in de taxi zaten. 

De taxichauffeur begon toen hij het adres zag waar we moesten zijn over een hogere prijs. Ik antwoordde dat dit niet de afspraak was en noemde opnieuw de prijs die was afgesproken en dat ik er ook een bonnetje van wilde. Nu sprak hij verder geen Engels en ik besloot maar af te wachten waar hij ons zou afzetten. Hopelijk in de buurt van het hotel. Gelukkig werden we vlakbij het hotel afgezet en ik gaf hem toch maar wat meer want het was nog best een aardige rit. En ik kreeg zowaar een bonnetje ! Dat had hij dus toch wel begrepen.

Tijdens de taxirit belden we met Urban Adventures waar we de excursie geboekt hadden dat we de afgesproken tijd van 18.00 uur niet zouden gaan redden ivm een vertraging van ruim 20 uur. Gelukkig bleken we de enige twee toeristen voor die avond dus ze zou contact opnemen met de gids met de vraag of we een half uurtje later konden starten. Om 18.04 uur checkten wij in bij het Olimpiyat Hotel. Over dit hotel alleen maar lof ! Bij een volgend verblijf in Istanbul kies ik graag weer voor dit hotel. Wat een top locatie ! Tram voor de deur, bezienswaardigheden om de hoek. Lief en hulpvaardig personeel, een receptie die 24 uur geopend is, prima kamer, een heerlijk ontbijt...

Gelukkig was het gelukt om de excursie een half uurtje later te laten beginnen en zo hadden we net de tijd om de koffers op de kamer te gooien en een kam door ons haar te halen voordat we ons richting de afgesproken plek haastten. Bij de receptie liet ik het adres zien van het Lale restaurant waar we onze gids zouden ontmoeten. De man keek even bedenkelijk. Toen noemde ik de naam 'Pudding Shop' zoals het ook wel genoemd werd en dit bleek een goede zet want nu wist hij meteen waar ik het over had. Het bleek maar een minuut of vijf lopen te zijn en om 18.20 uur stapten we de Puddingshop binnen.

Aan een tafeltje zagen we een jonge vrouw zitten en dat bleek onze gids te zijn. De vrouw stelde zich voor als Beatrice. Nu had ik doorgegeven dat ik een voorkeur had voor een Nederlands sprekende gids maar dat Engels uiteraard ook prima was. Beatrice bleek Nederlands te spreken en dat was toch wel heel erg fijn. Meteen na het voorstellen gaf ze aan dat ze die avond niet onze gids wilde zijn maar een vriendin die ons haar stad zou laten zien. En zo voelde het ook.

Eerst vertelde  Beatrice ons iets over de Puddingshop. In de jaren zeventig was deze plek  een ontmoetingsplaats voor reizigers die via een prikbord berichten met elkaar uitwisselden. Nu wordt het prikbord nog steeds gebruikt al is de noodzaak met de mobiele telefoons van tegenwoordig inmiddels verdwenen. Ook Beatrice laat er nog wel eens een berichtje achter voor een vriend of collega-gids.

Met elkaar liepen we naar het huis van de familie waar we die avond te gast waren. Dit viel nog niet mee over de gladde besneeuwde straten. Ik snapte trouwens heel goed het aantal ongelukken waar we op het journaal de beelden van hadden gezien. Alle straten liepen steil omhoog en ik weet zeker dat we een dag eerder niet eens met een taxi bij ons hotel hadden kunnen komen. Gelukkig haalden we het huis zonder ongelukken.

We maakten kennis met Fatih, Bedia en hun zonen Ömer en Faruk. Bedia had heerlijk eten voor ons bereid en er rekening mee gehouden dat Rebecca vegetarisch was. In het begin voelde het nog een beetje ongemakkelijk omdat we elkaars taal niet spraken maar dat wende snel. Beatrice vertaalde al onze vragen en antwoorden en ook vertelde ze een beetje over het leven in Istanbul in het algemeen. Zo legde ze uit dat de televisie in de huiskamer aanstond omdat het een teken van gastvrijheid is in Turkije. Het komt nog uit vroegere tijden toen bijna niemand nog een televisie had en op deze manier kreeg het bezoek de kans om daar de programma's te volgen. Wij keken met elkaar het journaal en Beatrice vertaalde ondertussen de uitzending en gaf wat achtergrondinformatie.

Ömer at met ons mee, hij was net uit school. Faruk had al eerder gegeten. Omdat het aantal leerlingen te groot is hebben ze de dagen opgesplitst in twee dagdelen. `s Morgens gaan de jongste leerlingen naar school tot 13.00 uur en de oudste leerlingen hebben dan vanaf 13.00 uur tot 18.00 uur les. Verder vertelde Beatrice dat de jongens allebei tot een uur of twaalf opbleven, iets dat in veel Turkse gezinnen de gewoonte is. Ik herken dit ook wel een beetje in de ervaringen die ik heb met sommige Turkse kinderen op school. Ik was benieuwd hoe de jongens de sneeuw hadden ervaren, iets dat ze nog niet eerder hadden meegemaakt aangezien het 28 jaar geleden voor het laatst gesneeuwd had. Ze hadden vooral de twee dagen sneeuwvrij als heel fijn ervaren !

Beatrice vertelde ook dat de familie in de winter allemaal  met elkaar in de woonkamer sliep omdat dit de enige verwarmde plek in huis was. De kachel in de woonkamer had sowieso een belangrijke functie. Het werd niet alleen gebruikt om de pannen en thee te verwarmen maar ook om de was er boven te drogen. Wij kwamen er helemaal bij na die enerverende dagen... Rebecca en ik waren het erover eens, we hadden onze avond in Istanbul niet beter kunnen beginnen en ik kan het ook iedereen aanraden.

Het was even wennen om op de grond te zitten maar wel heel knus. Het tafelkleed onder de tafel konden we over onze benen trekken tegen het knoeien. We begonnen met een heerlijke soep gevolgd door een snijbonenschotel in een tomatensaus met een bolletje rijst. Er was salade bij en heel veel brood. Brood is erg belangrijk in de Turkse keuken vertelde Beatrice, ook als er minder eten is kun je je honger stillen met brood en is dus een vast onderdeel van de Turkse maaltijd. Als nagerecht kregen we Sütlü İrmik Helvası, een bol van griesmeel. Erg lekker !

 

 

Ömer en Faruk druk met gamen

Na het eten maakte Bedia thee klaar.

Omdat we hoorden dat Fatih en Bedia hoofddoeken verkochten op straat vroegen we of het mogelijk was om twee hoofddoeken te kopen. Meteen haalden ze een hele stapel met hoofddoeken waar we twee mooie uitzochten. We hadden wel sjaaltjes meegenomen voor het bezoek aan moskeeën maar die waren lang niet zo mooi en praktisch als deze. De sjaals die we uiteindelijk hebben gekocht staan niet op de foto maar die zien jullie in een volgend verslag wel weer verschijnen.

Bedia had er echt lol in om met ons met die sjaaltjes bezig te zijn. Ze liet ons verschillende manieren zien om de hoofddoek te dragen.

 

Na de thee namen we afscheid van deze lieve familie en nam Beatrice ons mee naar een Turks Theehuis. Beneden zat de ruimte vol met waterpijp rokende mannen die backgammon aan het spelen waren, voor ons was boven een tafeltje gereserveerd. Op een kaart stonden allemaal smaakjes voor de waterpijp afgebeeld maar omdat het onze eerste kennismaking met de waterpijp zou worden lieten wij ons voorlichten over welke smaak we het beste konden kiezen. De man die onze bestelling op kwam nemen wees ons op wat lichtere tabaksoorten en we kozen voor een mix van roos & mint.

Ook bestelden we Turkse koffie, Rebecca koos liever chocolademelk. Beatrice waarschuwde mij wel dat ik de laatste slok van de koffie niet op moest drinken omdat die uit alleen koffiedrap zou bestaan. Nu drink ik altijd al graag sterke zwarte koffie zonder suiker maar ik kan mij wel voorstellen dat deze koffie voor sommige mensen wel heel heftig is. Ik vond de koffie heerlijk !

De waterpijp was even wennen ! Bij de eerste hijs voelde ik een hoestaanval opkomen die ik nog net kon onderdrukken. Het is echt jaren geleden dat ik rookte maar gek genoeg wist ik meteen weer hoe ik moest inhaleren. Ik vond het een hele leuke ervaring ! We lieten de waterpijp rondgaan en alle drie hadden we ons eigen mondstukje dat we steeds verwisselden. Het was ook echt lekker en op dat moment besloot ik dat ik zelf ook zo'n Shisha zou gaan kopen. Alleen voor speciale gelegenheden want echt gezond is het natuurlijk niet.

 

Voor we afscheid namen van Beatrice liepen we nog even langs de Hammam waar ze een gratis kaart van Istanbul uit een rek pakte. Daarop stippelde ze een handige route voor ons uit  om de komende twee dagen zoveel mogelijk van Istanbul te zien. Ook gaf ze ons wat tips waar we de officiële boot over de Bosporus konden pakken. Dit bleek een handige tip achteraf want we zagen de andere dag door de bomen het bos niet meer met de vele verkopers op straat die ons boottickets wilden aansmeren. Verder drukte ze ons op het hart om haar te bellen als er iets was. 'Je mag mij 24 uur per dag bellen als er iets is !' En al hoopten we uiteraard dat we daar geen gebruik van hoefden te maken het was toch fijn om het in ons achterhoofd te houden.

Toen we naar ons hotel terugliepen zagen we een meisje van hooguit drie jaar met blote voetjes op een kleed zitten, naast haar een schoteltje om geld op te gooien. Ze huilde hartverscheurend. Rebecca begon spontaan bijna mee te huilen en ook ik schoot vol. Het was niet het eerste kleine kind dat we hier zagen bedelen maar haar oprechte verdriet en de blote voetjes in de sneeuw maakte het extra confronterend. Even schoot in een flits het verhaal van 'het meisje met de zwavelstokjes 'door mijn hoofd.  Op een gegeven moment stak ze de straat over op haar blote voetjes en duidelijk was dat ze contact probeerde te maken met iemand aan de overkant. Daar zat een vrouw die waarschijnlijk haar moeder was. Ze zei iets tegen het kind die daarop terug liep en daarna zagen we haar met laarsjes aan opnieuw naar de overkant lopen.

Van Beatrice hadden we al gehoord dat de Syrische vluchtelingen in de straten van Istanbul voor grote problemen zorgen. Er zijn er inmiddels ruim 200.000 die op straat leven. Niet alleen het bedelen maar ook de toename  van agressie en criminaliteit wordt hierdoor een steeds groter probleem. De dagen erna zagen we ook veel straatkinderen. Groepjes jongens die ook op hun blote voeten door de sneeuw liepen. Moeders met kleine kinderen op de trappen en onder de brug. Een vader die liefdevol in een kartonnen doos staarde waar duidelijk een klein kind in lag, zelf gefabriceerde hutjes, vuurtjes om warm te blijven. Niet voor te stellen dat dit kan, zo veel leed, zo dichtbij....

Beatrice had zelf recent nog een voorval meegemaakt. Ze stond met haar auto te wachten voor een stoplicht  toen er op haar raam werd geklopt, het was een straatjongen van een jaar of elf die geld wilde. Toen zij niet reageerde sloeg hij met een stok het autoraam aan diggelen. Verschrikkelijk ! Maar de onmacht van de situatie waar de jongen in zit is ook voor te stellen. Ik vind dit echt verschrikkelijk. De Syrische vluchtelingen mogen toch niet alleen het probleem zijn van Istanbul alleen omdat het een buurland is ? Ik vraag mij echt af of er niet meer gedaan kan worden om Istanbul hierin een helpende hand te bieden.  

Natuurlijk moesten er ook nog even sneeuwballen worden gegooid onderweg....

In het hotel hadden we voor het eerst de tijd om onze hotelkamer eens goed te bekijken. De kamer was mooi, de bedden heerlijk en er lagen wegwerpslofjes klaar. Het enige dat wel vervelend was, was dat in de kamer een doordringende rooklucht hing. Maar dit had ik al gelezen op de website en was dus geen verrassing. In Istanbul mag je in veel hotels nog roken dus dit kan je vaker treffen. We besloten dus ondanks de kou het raam maar meteen wijd open te gooien. Konden we meteen eens zien waar we op uitkeken. Dit bleek tot onze verrassing een kerkhof te zijn ! In het avondlicht, met de nevel erboven en de slapende vogels in de boom zag het er best spookachtig uit.  

Helaas moest er opnieuw een telefoontje met Arke gepleegd worden waar ik zoals inmiddels bekend, geen steek verder mee kwam. Na dat telefoontje merkte ik pas hoe moe ik was en ineens kreeg ik trek in een lekker glas wijn. Nu had ik mij voorgenomen geen wijn te drinken in Istanbul omdat ik overal op internet had gelezen dat wijn erg duur was in Istanbul. Maar nu interesseerde dat mij even helemaal niets, al zou ik €7,50 betalen voor een klein glas ik ging het gewoon doen. Rebecca hoefde niets en dus bestelde ik beneden bij de bar één glas wijn.

Grappig was dat de man van de receptie ook de bar regelde. Wijn had hij blijkbaar niet op voorraad en dus belde hij met het tegenovergelegen zusterhotel. Een paar minuten later stond er een ober in de hal met een glas wijn en een schaaltje nootjes. Omdat ik van te voren gewaarschuwd was dat er bij bestellingen op een terras in Istanbul vaak extra hapjes neergezet worden die vervolgens later  op je rekening staan vroeg ik voorzichtig wat de nootjes kostten. De ober antwoordde verbaasd dat dit inclusief was. Ik betaalde dus omgerekend €4,20 voor een glas wijn met nootjes erbij. Ik was blij verrast ! In restaurants heb ik trouwens ook niet meer betaald dan dit.

Boven op de kamer, genietend van de wijn, overdacht ik onze eerste uren in Istanbul. Rebecca en ik waren echt ontzettend blij dat we de excursie Home Cooked Istanbul bij bij Urban Tours hadden geboekt. ( Trouwens ook te boeken via GetYourGuide als je liever via een Nederlandse site boekt) We hadden nu de mogelijkheid gekregen om het echte Istanbul te ontdekken. Zelf zou ik minder snel een Turks theehuis zijn binnen gestapt en we hadden zeker niet de gastvrijheid van een Turkse familie mogen ervaren.

Net zoals ik door Lale meer genoten had van Macedonië had ik dat nu door Urban Tours meer van Istanbul. Als we meer tijd hadden gehad zou ik ook graag nog de excursie 'Picknick op twee continenten' met ze hebben gedaan. Bovendien ga ik bij een volgende vakantie of stedentrip eerst even kijken of Urban Tours daar ook een Home Cooked Dinner op het programma heeft staan. Iran en Caïro staan o.a. nog op mijn verlanglijst en ik heb al gezien dat daar ook zo'n dinner tour te boeken is.

Er is maar één ding waar ik spijt van heb ( nou ja naast het boeken via Arke dan) en dat is dat ik geen attentie had meegenomen voor het gezin ! Het was best leuk geweest als ik bijvoorbeeld stroopwafels had meegenomen vanuit Nederland maar dit bedacht ik helaas pas achteraf. Ik moet trouwens ook nog even noemen dat Urban Tours een non-profit organisatie is en het geld dus echt ten goede komt van de families die hier aan mee doen. Behalve dat je je dus zelf een grote dienst bewijst door meer van het land te ontdekken maak je het leven van de mensen daar ook weer een klein beetje mooier.  

 

Reacties

Die ochtend had ik helaas geen vrij kunnen krijgen. Dit was ook de reden dat we de latere vlucht vanaf Rotterdam hadden geboekt in plaats van een eerdere vlucht (met Corendon) vanaf Amsterdam. Toen het laatste kind die ochtend was opgehaald fietste ik snel naar huis. Rebecca was al thuis en samen aten we een boterham en ik checkte nog voor de laatste keer of ik echt alles had. Voor het eerst reisden we alleen met handbagage en dat was nog best even puzzelen geweest. Ik neem altijd veel te veel mee maar dat kon nu echt niet en met een paar dikke truien zit een koffertje zo vol !

Voordat we het huis verlieten keek ik nog even op de website van Rotterdam Airport of onze vlucht er nog op stond voor 16.45 uur. Gelukkig bleek dit het geval. We waren de avond ervoor best geschrokken toen we op het journaal beelden zagen van Istanbul. Het sneeuwde daar al heel de week, voor het eerst in 28 jaar, en het hele openbare leven lag plat. Op dinsdag waren er al 800 ongevallen gemeld in Istanbul en de scholen waren gesloten. Woensdag waren er nog vluchten gecanseld van Rotterdam naar Istanbul maar gelukkig zou het de dag van ons vertrek stoppen met sneeuwen.

Mijn ouders brachten ons naar het vliegveld. Kwart over twee melden we ons aan de incheckbalie. Daar hoorden we dat ons vliegtuig vertraging had. Het vliegtuig stond nog in Istanbul en de verwachtte vertrektijd zou zijn rond 19.30 uur. Wat een tegenvaller was dat ! We zouden al niet erg vroeg aankomen. Omdat de klok in Turkije een uur vooruit gaat zouden we daar landen om 21.00 uur, dat werd nu pas rond middernacht. Bovendien was het fijn dat niemand even de moeite had genomen ons op de hoogte te brengen van de vertraging, iets dat Arke ons beloofd had. Voor je lol ga je echt niet vijfenhalf uur op Rotterdam airport zitten want daar is dus echt geen klap te doen.

Mijn ouders dronken nog even gezellig wat mee...

Van de luchthaven ( of van Turkisch Airlines ?) kregen we een voucher om een maaltijd te nuttigen. Rebecca en ik kozen voor een lichte pasta, we zouden immers in het vliegtuig weer eten krijgen. De pasta smaakte prima. Om ons heen zaten allemaal lotgenoten. Veel Turkse families die ook allemaal aan het eten waren of onderuit op de banken hingen met boeken en ipads. We waren achteraf blij dat we toch niet voor de salade hadden gekozen waar we over getwijfeld hadden want de vertraging bleek nog veel erger dan ons in eerste instantie verteld was.

 

Lange tijd stond er nog op het bord dat we om 16.45 uur zouden vertrekken. Pas uren later toen we zelf het vertrouwen al verloren hadden dat we om 19.30 de lucht in zouden gaan (want waarom mochten we nog steeds niet inchecken ?) kwam er een andere tijd op het bord te staan. Ons vliegtuig werd verwacht om 22.45 uur.

Grappig is wel in zo'n situatie dat iedereen met elkaar in gesprek komt ! Dat was wel gezellig en het doodde de tijd een beetje.Tussendoor hielden we de website in Istanbul in de gaten want Rotterdam had nog steeds verkeerde informatie op de site staan. Uiteindelijk hebben we staan springen van blijdschap toen bleek dat er achter ons vliegtuig in Istanbul 'boarden' stond ! Onze blijdschap was van korte duur toen we hoorden dat vliegtuigen vanaf Rotterdam niet meer de lucht in mogen na elf uur `s avonds. Goede leer voor de volgende keer, eind van de middag- en avondvluchten alleen nog boeken vanaf Amsterdam Airport. Het risico dat je bij vertragingen in Rotterdam niet meer wegkomt is te groot.

Toen er steeds meer mensen lucht kregen van 'de avondklok' op Rotterdam Airport verzamelde iedereen zich bij de balie van Turkisch Airlines. De medewerkers spraken een paar woorden Engels maar aangezien veel mensen Turks waren besloten ze alle informatie maar in het Turks te verkondigen. Gelukkig waren er een paar mensen bereid alles te vertalen. Best raar trouwens dat er niet één medewerker Nederlands sprak. Uiteindelijk begrepen we eruit dat we inderdaad niet eerder dan de andere dag zouden vertrekken. Wanneer zouden we later horen maar in ieder geval na zeven uur `s morgens. We mochten onze telefoonnummers doorgeven en ze zouden ons wel bellen als er meer informatie was.

Voor de mensen die buiten Rotterdam woonden zou een hotel worden geregeld. Uiteindelijk kregen ook veel mensen die in Rotterdam woonachtig waren een hotel aangeboden. Veel mensen hadden zich af laten zetten en waren nu dus zonder vervoer. Bovendien moesten we de andere dag ( hoopten we) ook alweer voor dag en dauw op ! Het werd steeds drukker voor de balie en de sfeer werd steeds grimmiger. Inmiddels had de marechaussee zich ook verzameld voor het geval dat.

De man waar ik de andere dag naast in het vliegtuig zat verzuchtte toen dat hij zich wel even schaamde op dat moment. 'Dat is toch wel de typische Turkse mentaliteit, meteen zo fel reageren als er iets is.' merkte hij op. Hij was er trots op van Turkse komaf te zijn maar dat vond hij verschrikkelijk. 

Van die mentaliteit had ik buiten bij het wachten op de taxi die ons naar het hotel zou brengen trouwens ook al het één en ander gemerkt. Er was één vrouw die met haar hele familie was, die vond dat alles om haar draaide. Turkisch Airlines was zo handig geweest om één taxibusje te regelen waar maximaal zes mensen in konden om meer dan 80 mensen heen en weer naar Delft te vervoeren. De rit duurde heen en terug 20 minuten dus een klein kind kan uitrekenen hoelang het duurt voordat je alle mensen hebt overgebracht. Het was buiten ijskoud en iedereen wilde graag snel naar het hotel. Er stonden kleine kinderen in de kou te wachten maar mevrouw de koningin met haar gevolg eiste dat zij als eerste in de taxi mee ging. Als ik ergens niet tegen kan is het wel voorpiepen en kapsones. Dus op het moment dat de koningin zich de taxi wilde toeëigenen probeerde ik daar een stokje voor te steken. Op dat moment keerde haar hele familie zich tegen mij en werd het een ordinaire trek en duwpartij. Uiteindelijk heb ik ze maar laten gaan omdat ik mezelf daar dan weer te goed voor voelde.

Op dat moment verzuchtte ik wel even tegen Rebecca dat ik hoopte dat dit niet echt de Turkse mentaliteit was en dat we dit soort mensen in Istanbul ook doorlopend zouden tegenkomen.  Nee dus, in Istanbul zelf hebben we echt alleen maar leuke mensen ontmoet ! In het hotel zat de koningin met haar gevolg in een kringetje in de lobby. Het Westcord hotel in Delft bleek best een chic hotel te zijn en dit was best een komisch gezicht. Even later liepen ze naar de lift. Toen een man ook van de lift gebruik wilde maken zorgde zij ervoor dat haar familie eerst instapte waardoor er voor hem niets anders opzat dan een andere lift te nemen. We hebben er maar om gelachen, hare majesteit de koningin. ;-) De andere dag werd ze trouwens ook nog door veel anderen belachelijk gemaakt. Het was iedereen wel opgevallen dat ze zich onterecht boven iedereen verheven voelde...

Tracey, Rebecca en ik gingen voorlopig nog niet naar boven. Tracey waren we mee in gesprek gekomen op het vliegveld en het klikte meteen. Tracey had afgesproken in Istanbul met een vriendin. Haar vriendin vloog vanaf Londen die middag en die vlucht verliep zonder problemen en vertraging. Nu zat zij hier in Delft en haar vriendin in haar uppie in Istanbul. Zij hadden geboekt voor twee dagen en langer kon de vriendin geen vrij nemen. Dit betekende dat zij sowieso nog maar één dag samen hadden in Istanbul ! Wat ook heel vervelend was, was dat Tracey pas heel laat contact kon krijgen met haar vriendin en dus ook pas heel laat kon doorgeven dat ze die avond sowieso niet meer in Istanbul zou aankomen.

Het was nog een heel gezellige avond. Ja we waren allemaal goed ziek van alle toestanden, het gehang op het vliegveld, de onzekerheid en het besef dat er een dag Istanbul door ons neus was geboord maar op een gegeven moment roei je met de riemen die je hebt. Ja we konden naar boven gaan en een potje janken in ons bed maar we konden ook de gezelligheid opzoeken en er nog iets van proberen te maken. We kozen voor dat laatste ! Er was een zakenman die zich verbaasde over de gezellige drukte ineens in het hotel, een Nederlander die woonachtig was in Istanbul en die ook morgen zijn reis te kunnen vervolgen en het leuke personeel van het Westcord wat oprecht geïnteresseerd was in alle toestanden wat betreft onze reis. Zij waren ook behoorlijk overdonderd geweest toen Turkisch Airlines ze belde met het bericht of ze binnen een half uur voor meer dan tachtig mensen kamers vrij hadden.

Op een gegeven moment hadden Tracey, Rebecca en ik alle drie trek in eten. We hadden natuurlijk wel gegeten die avond maar dat was al even geleden en omdat we hadden verwacht in het vliegtuig nog iets te kunnen nuttigen hadden we ook nog gekozen voor een lichte maaltijd. Helaas bleek de keuken in het WestCord op dat moment al dicht te zijn. We kregen de tip van het personeel om de pizzakoerier aan te spreken die net met de lift van boven kwam. De man wilde graag voor ons op en neer voor een pizza maar de tijd die hij noemde vonden we toch iets te lang. Op dat moment besloten we maar voor de Pringles te gaan en het personeel was zo lief ons allemaal een pakje Pringles te schenken. Voor de overlast... Super lief toch !

Uiteindelijk gingen Rebecca en ik rond een uur of één naar onze kamer. Die was echt super de luxe en het bed sliep heerlijk. Nou ja echt geslapen heb ik niet met al die gedachten in mijn hoofd maar ik heb wel heerlijk gelegen en gedommeld. Gelukkig hoorden we vlak voor we naar de kamer gingen dat we rond zeven uur opgehaald werden en dat vanaf half zeven het ontbijt voor ons klaar stond. Hier kregen we toen we net in bed lagen ook nog een telefoontje over. Wij sliepen nog niet maar voor de meeste mensen was dat late telefoontje niet echt prettig !

Reacties

Inmiddels zijn Rebecca en ik alweer twee weken terug uit Istanbul maar ik heb nog geen zin en energie gehad om er over te schrijven. Het is ook een totaal andere reis geworden dan verwacht. Hebben we expres gewacht tot we allebei tijd hadden om een vijfdaagse reis te boeken waardoor we drie hele dagen van Istanbul konden genieten waren we nu wegens sneeuwval en vooral dankzij de tegenwerking van Arke maar twee dagen in Istanbul. De sneeuw was overmacht maar Arke heeft laten zien dat ze enkel een reisproduct afleveren maar dat ze totaal geen rekening houden met hun klanten en dat ze volledig onbereikbaar zijn als er iets mis gaat.

De beste tip die ik na deze reis kan geven is dan ook : Boek je reis nooit via Arke !

Achteraf had ik het kunnen weten... Toen wij de eerste keer in Macedonië waren hadden wij via Corendon geboekt maar was er ook een grote groep van Arke in ons hotel. Van Corendon zat er bijna 24 uur een mannetje in de Lobby waar je met vragen terecht kon. Kijk dat ik geen vrienden was met de beste man was omdat iedereen naar mij toe kwam voor info over excursies met Lale (en daar was hij uiteraard niet blij mee) maar voor de rest kon iedereen bij hem terecht als er iets was of als je een excursie bij hem wilde boeken. Van Arke was er nooit iemand en ze waren ook niet of slecht bereikbaar. Vandaar dat iedereen die bij Arke had geboekt naar de Corendon man ging als er iets was. Ook op de luchthaven bleek Arke fly een ondergeschoven kindje te zijn vergeleken bij Coredon. De mensen stonden in de bloedhitte uren te wachten voor één zielige incheckbalie terwijl wij met veel meer mensen waren maar uiteindelijk nog sneller ingecheckt waren.

Maar goed, deze ervaring was helaas weer een beetje weggezakt en ik had dus de fout gemaakt de reis naar Istanbul bij Arke te boeken. Toen ik een vraag over de bagage had nam ik voor de eerste keer contact op. Ik vertelde dat ik zou vliegen met Turkisch Airlines. Volgens de medewerker had Arke helemaal geen reizen in het assortiment waar met Turkisch airlines gevlogen werd. Mijn reactie was dat dit toch knap was omdat ik de tickets van ze binnen had gekregen waar toch duidelijk Turkisch Airlines op vermeld stond.

Een dag later ondernam ik een tweede poging. Dit keer kreeg ik een medewerkster die wel wist dat er naar Istanbul met Turkisch Airlines werd gevlogen maar voor informatie over bagage verwees ze mij door naar de website van Turkisch Airlines omdat zij daar verder geen verstand van hadden. Nu had ik de website van Turkisch Airlines uiteraard al even vluchtig bekeken maar in de lappen Engels talige tekst zag ik niet 123 mijn antwoord staan. Bovendien. ik had toch geboekt via een reisorganisatie dus daar kon ik toch met eventuele vragen terecht ? Nee dus ! 'Nee mevrouw wij maken alleen de boeking in orde, voor verdere vragen verwijzen wij U toch door naar de vliegmaatschappij.'

Ik kreeg een mailtje van Arke dat ik mijn 06 nummer nog niet had doorgegeven en of ik dat nog even kon doen zodat ze mij konden bereiken bij een eventuele vertraging. En dus smste ik mijn nummer naar Arke en kreeg meteen een sms terug dat mijn nummer  was opgeslagen en dat ze mij zouden informeren indien nodig. Ook vulde ik het telefoonnummer nog eens extra in de online gegevens van mijn boeking.

Helaas had ik de donderdagochtend geen vrij kunnen krijgen maar nadat het laatste kind was opgehaald haastte ik mij naar huis. Rebecca moest die dag wel een college overslaan maar omdat zij op de Universiteit verder geen vakanties heeft hadden we hier toch voor gekozen, de vrijdag en maandag erna was ze wel vrij. Thuis keken we nog even op de site van Rotterdam Airport. Gelukkig, ons vliegtuig stond er nog op voor het geplande vertrek om 16.45 uur. We waren best geschrokken toen we een dag eerder op het journaal zagen dat er vluchten van Nederland naar Istanbul waren gecanceld  vanwege sneeuwval. Gelukkig zou het minder gaan sneeuwen die donderdag dat wij vertrokken en aangezien we ook geen sms ontvingen van Arke liepen we vrolijk naar de incheckbalie. Onze vrolijkheid was van korte duur. Onze vlucht was vertraagd en niet zo'n beetje ook. Rond half acht zouden we kunnen vertrekken.

En 'dank je wel Arke', voor het smsje dat ik nooit gekregen heb. Verder 'bedankt' dat jullie NIET bereikbaar waren toen ik jullie vervolgens probeerde te bellen. We besloten op de luchthaven te blijven omdat we natuurlijk niet mijn ouders op en neer wilde laten rijden die bovendien die avond nog naar een verjaardag moesten. Gelukkig kregen we van de luchthaven ( of nou ja waarschijnlijk namens Turkisch Airlines) een voucher van €15 p.p. om wat te eten te bestellen. De drankjes die we tijdens de wachttijd nuttigden en die overigens ook nog aardig wat kosten mocht ik uiteraard zelf afrekenen. Op de informatieborden stond nog uren lang de tijd van ons vliegtuig op 16.45 uur.

Uren later hoorden we dat we die dag niet meer konden vertrekken. Waren we even ervoor nog aan het juichen dat ons vliegtuig eindelijk vertrokken was uit Istanbul, kwam vrij snel daarna de domper toen we hoorden dat een vliegtuig na elven niet meer mag vertrekken uit Rotterdam. Tussen 23.00 uur en 7.00 mag er niet gevlogen worden en dus is mijn volgende gouden tip : Vlieg niet via Rotterdam Airport !

Tenminste, niet in de middag of avond als je het risico loopt dat je bij een vertraging helemaal niet meer weg komt. In Amsterdam mag er tussen twee en vijf niet gevlogen worden en dat is toch een aardig verschil.   Sowieso hoorden we dat Amsterdam voorrang kreeg op de vluchten richting Istanbul. Van de vijf geplande vluchten die kant op zijn er vier nog diezelfde dag vertrokken ! Mijn keuze voor een vliegveld is een volgend keer dus snel gemaakt.

Turkisch Airlines regelde uiteindelijk een hotel. Ook nog een heel gedoe maar daarover later meer in mijn reisverslag. Feit is dat Turkisch Airlines ons in ieder geval niet in de kou heeft laten staan. Iets dat Arke ( meerdere keren zelfs en zonder schuldgevoel) wel heeft gedaan. Uiteindelijk was het nog rond het middaguur voordat we opstegen vanaf Rotterdam. Tot het einde toe  gaf het informatiebord op Rotterdam Airport aan dat we 9.30 uur konden boarden.

De klanten van Turkisch Airlines konden kosteloos hun terugvlucht omboeken ( kregen zelfs hun extra hotelnacht vergoed) en een dag later terugvliegen. Wij hebben ook geprobeerd de vlucht om te zetten (hotel wilde ik zelf wel betalen) maar Turkisch Airlines kon niet bij onze gegevens. Top Secret volgens hen en we kregen een printje mee als bewijs. Arke (die de stoelen had ingeboekt)kon Turkisch Airlines bellen en het in orde maken. Wij blij, dat kon toch niet zo moeilijk zijn ? Ja dus... Arke had geen zin om Turkisch Airlines te bellen omdat dit volgens hen de taak van Turkisch Airlines was. ZIJ hadden vertraging dus ZIJ moesten Arke bellen ! Na meerdere telefoontjes naar Arke voelde ik mij echt met mijn rug tegen de muur staan. Arke had gewoon geen zin om maar één vinger uit te steken. Het geld was binnen en daar gaat het bij Arke om...

Op mijn vraag of we dan in ieder geval wel nog gebruik konden maken van het transfer dat we bij Arke hadden bijgeboekt en dat we nu een dag later nodig zouden hebben kon ze kort zijn. 'Nee dus !' We hadden het transfer geboekt voor donderdagavond en vrijdagavond moesten we zelf maar zien hoe we in het hotel kwamen. Prima, we zouden wel een taxi nemen. Maar dat geld van het transfer zou ik achteraf toch wel terug krijgen, ik had immers €60 betaald voor heen en terug ? Nee, geld terug zouden we niet krijgen want Arke kon er ook niets aan doen dat wij donderdagavond niet op de luchthaven waren. 'Sneeuwval is onmacht hè mevrouw ?' Dit geloof je gewoon niet, het is bijna het scenario van een slechte film.

Het was trouwens ook erg vervelend dat Arke telefonisch vaak zo slecht bereikbaar was. Uiteindelijk mailde ik ze een keer en zette mijn telefoonnummer in de mail met de vraag of ze mij zo snel mogelijk terug kon bellen, met mijn 06 nummer erbij. Gaat ze mij terug mailen !!! Ja dat is echt handig als je in de twee overgebleven dagen Istanbul aan het bekijken bent.

Op zondagavond zouden we in het hotel kunnen vragen hoe laat ons transfer ons die maandag op zou pikken in het hotel. Dit bleek niet bekend. De portier van ons ( overigens fantastische !!) Olimpiyathotel belde Arke en gaf al snel de hoorn aan ons. Volgens Arke hadden we dit transfer zelf moeten bevestigen bij de taxicentrale. Ja die is helaas gesloten op zondag dus dat had je zaterdag moeten doen. Huh ?? Welke functie heeft Arke hier dan nog in gehad ? Een taxi had ik zelf ook nog wel kunnen regelen, zelfs de dag van te voren nog. Uiteindelijk heeft Arke het voor die ochtend nog wel geregeld. Nadat ik het zelf ook voor de zekerheid al met ze geregeld had.

Geweldig transfer trouwens ! Ja de taxichauffeur was op tijd in het hotel alleen reed hij met zijn ogen dicht naar het vliegveld. Dit bedoel ik niet figuurlijk maar letterlijk... Hij viel in slaap en slingerde over de weg. We kregen hem ook niet wakker. Door steeds tegen hem te schreeuwen schrok hij steeds heel even wakker zodat hij zich weer heel even op zijn eigen weghelft kon concentreren. Steeds maar heel even voordat hij weer indommelde. Uiteindelijk hebben we het gered tot het vliegveld maar je moet echt niet vragen hoe. We moeten door engeltjes begeleid zijn in die drukke vroege ochtendspits op die waanzinnige Turkse snelweg.

 Na de reis kreeg ik een enguête van Arke doorgestuurd die ik eerlijk beantwoord heb en waarover ze mij later terug belde. Weer kreeg ik een jong meisje aan de lijn die opmerkte dat ze het heel vervelend vond dat ik zo'n slechte ervaring had met Arke. Zij onderstreepte alles wat ik al eerder had gehoord. Sneeuw was een overmachtssituatie en dus waren zij niet aansprakelijk. Turkisch Airlines had contact met hen op moeten nemen. En nee zij konden sowieso geen contact op nemen met Turkisch Airlines want dat lukt niet in het weekend ( vrijdag ook niet ?) en sowieso lopen ze bij Turkisch Airlines altijd tegen problemen aan.

Volgens Arke valt er niet te communiceren met Turkisch Airlines. Wilde ik nu het volledige bedrag terug van €598,- maar ik was toch nog in Istanbul geweest ? Ja wij zijn in Istanbul  geweest en moesten drie dagen in twee proppen. Geen tijd voor  een kopje koffie tussendoor, een snel bezoek aan de highlights, geen bezoek aan Azië waar Rebecca zich zo op verheugd had ! Ja we hebben het fijn gehad...maar die telefoontjes en mailtjes tussendoor waren een inbreuk op dat plezier. We wilden geen twee dagen Istanbul en hebben dus expres gewacht tot we tijd hadden voor 3 dagen. Als alleenstaande moeder kan ik niet zo maar zeggen 'Jammer zeg, dan moet ik nog snel maar een keer gaan.' Voor mij is dit een klap geld, het was een examencadeau voor Rebecca waar we allebei zo naar uit hadden gekeken. Voor Arke was het één telefoontje om ons die drie dagen alsnog te gunnen !!

Het meisje begon ook nog over het feit dat we er voor hadden kunnen kiezen om niet te gaan. Dat we de reis hadden kunnen annuleren. Terwijl er juist gezegd werd, in het allereerste telefoontje al dat we geen recht op annulering hadden vanwege de sneeuw. Daarna merkte ze op dat ze geen verplichting hadden tegenover ons en dat we een zaak tegen hen konden beginnen die we sowieso nooit zouden winnen maar dat ze mij wel een bedrag terug wilde storten van €150 (precies alle gemaakte kosten) om ons tegemoet te komen. Dat bedrag heb ik nu, tien dagen later, nog steeds niet op mijn rekening en eerlijk gezegd verwacht ik ook niet dat ik dit nog krijg. Ze hebben het vast te druk met reisjes verkopen aan andere nietsvermoedende 'klanten'.

Istanbul zelf kan ik kort over zijn... ( langere versie volgt in mijn reisverslag) dit is de mooiste en meest bijzondere stad die ik ooit gezien heb !! De stad is prachtig ! De mensen zijn lief... Wij zaten in de wijk Sultanahmet en vrijwel alles was op loopafstand. Het eten was overheerlijk. Istanbul is een sprookje..... Ik wil nog een keer terug. Ik moet nog een keer terug ! Ja, ik zou met gemak een week of langer kunnen vullen in deze fantastische stad maar als we de geplande drie dagen hadden kunnen volmaken was ik voorlopig tevreden geweest. Dan hadden we de highlights op ons gemakje kunnen doen en niet het idee gehad dat we echt dingen gemist hadden. Het had gekund, als Arke één telefoontje had gepleegd naar Turkisch Airlines !

 

Reacties (2)

Die ochtend vertrokken we weer vroeg, na opnieuw te hebben genoten van een heerlijk ontbijt. Als eerste stond een bezoek aan de Hamam op het programma. Best spannend voor mij want ik had eerder een niet zo'n beste ervaring met een Hamam in Marokko  ! Eerst liepen we naar de Hamam waar Beatrice op de eerste avond de plattegrond had gehaald. Een mooie oude traditionele sauna.

Ik had even getwijfeld omdat ik door anderen getipt was over de Suleymaniye Hamam, een Hamam die volledig is gericht op buitenlandse toeristen. Voor die Hamam betaalde je €35 p.p. en hier was de entree maar €22 p.p. Maar toen we bij de traditionele sauna binnen de prijslijst eens goed bekeken bleek alleen de basis Hamam een stuk goedkoper. Bij het optellen van alles wat bij de Suleymaniye Hamam inclusief was bleek ook dit bedrag op hetzelfde neer te komen. We besloten dus maar door te lopen naar de Suleymaniye Hamam. Hier had ik in ieder geval goede recensies van gelezen. 

Onderweg zagen we ineens een jongen van een jaar of zestien die druk was met het aaien van de zwerfkatten. Van alle kanten kwamen ze naar hem toe omdat ze hem leken te kennen. Een bijzonder en tegelijk triest gezicht. Triest omdat duidelijk was dat niet alleen de katten hun dagen op straat doorbrachten. We maakten kennis met één van de vele straatjongens uit Istanbul. Al snel legde hij een kat in mijn armen en gebaarde Rebecca dat ze een foto moest maken. Wat ik in mijn vorige verslag al schreef, iedereen wil maar met ons op de foto ;-)

Ik denk nog vaak aan deze jongen die ongeveer net zo oud is als Luuk. Wat zou ik hem graag een zelfde soort leven gunnen. Naar school, gamen, even lekker voetballen met zijn vrienden... Helaas is de dag van deze jongen gevuld met rondhangen en af en toe hopelijk een beetje geld verdienen met de verkoop van papieren zakdoekjes.


Het was nog best even zoeken naar de Süleymaniye Hamam. Eerlijk gezegd hadden we niet verwacht zo'n toeristische Hamam in zo'n achterafgelegen verpauperde straat te vinden. We stapten bij een Tourist Office binnen om de weg te vragen. We kregen een heldere uitleg waar we de Hamam  konden vinden maar moesten het daarna nog wel een paar keer vragen. Bij de Hamam aangekomen bleek er meteen plek te zijn. Samen met een Spaans stel waren we de enige bezoekers.

We kregen een omkleedhokje tot onze beschikking waar we de sleutel van kregen. Hier konden we dus ook meteen onze spullen veilig achterlaten. Wij hadden zelf onze bikini's meegenomen maar je mocht daar ook badkleding lenen. We kregen een omslagdoek en een paar onmogelijke houten slippers. Ik heb hele smalle voeten en de banden van mijn slippers waren veel te breed. Een wonder dat ik mijn nek niet heb gebroken op die dingen ;-)

We hadden van te voren een soort gebruiksaanwijzing gehad in het Nederlands waar in stond wat je allemaal kon verwachten en hoe lang de verschillende onderdelen ongeveer zouden duren maar dat was ik eerlijk gezegd alweer vergeten toen ik de Hamamruimte binnen stapte. We liepen naar de stenen verhoging in het midden die verwarmd was. De Spaanse toeristen zaten daar al en wij gingen er bij zitten.

Ik had het eigenlijk na vijf minuten wel weer gezien, veel te heet daar. Ik schat dat het een minuut of vijf was want ik had natuurlijk geen horloge om. Rebecca vond het ook niets en ook de Spanjaarden vonden het veel te heet. Zij hadden wel flesjes water meegenomen en dat was heel slim. Ik liep naar één van de kranen toe maar daar kwam alleen maar warm water uit. Durven drinken had ik het sowieso natuurlijk niet maar ik wilde mijn lijf er wat mee koelen.

Ook de Spaanse man liep naar één van de andere kranen om hetzelfde te doen maar kwam tot de ontdekking dat ook die kraan alleen warm water gaf. Af en toe liep ik daarna even naar de ruimte ernaast die wat koeler was om wat zuurstof te happen. Ik heb een sauna nooit lekker gevonden als ik erin zat, alleen achteraf, dus verheugde ik mij nu ook al op het moment dat ik verlost werd van de ondraaglijke hitte. Alleen moesten natuurlijk eerst de masseurs nog komen... Nu maar hopen dat de massage wel fijn was ?

Na enige tijd, ik was inmiddels al heel vaak een luchtje gaan scheppen, kwamen er twee mannen binnen die ons vroegen om mee te komen. We moesten plaats nemen op een marmeren tafel waar we gemasseerd werden. Nou ja gemasseerd...al was het vele malen zachtzinniger dan in Marokko ik vond het geknijp en getrek nog steeds niet fijn. Op een gegeven moment werd ik ook nog eens bevangen door de hitte en kreeg ik het ontzettend benauwd. Ik vroeg of hij wilde stoppen en hij liet mij rechtop zitten terwijl hij water over mij heen gooide. Rebecca wilde op dat moment ook stoppen omdat ze vond dat ik die ruimte uit moest. Dat vond ik nou ook weer niet nodig, ik zou het wel volmaken.

Onderstaande fotocollage is gemaakt met twee foto's die ik van de website heb geplukt en het visitekaartje dat ik mee kreeg. Uiteraard mogen er in de badruimte geen foto's worden gemaakt.

Maar wat was ik blij toen de mannen klaar waren met inzepen en haren wassen en ze ons  naar een koele ruimte toe brachten waar we onze bikini's uit konden doen en een doek om konden slaan. Toen we dat hadden gedaan liepen we de deur door naar een volgende ruimte waar twee andere mannen ons nog een doek omsloegen en een doek om ons hoofd knoopten. Daarna brachten ze ons naar een ruimte waar we wat drinken konden bestellen. Volgens mij heeft een 'sparkling water' nog nooit zo lekker gesmaakt...

Ik vroeg één van de mannen of hij een foto wilde maken van Rebecca en mij. Hij deed een paar keer een poging maar drukte de knop niet genoeg in waardoor er weinig gebeurde. Na wat aanwijzingen had hij het door en toen bleef hij foto's van ons maken. En niet alleen van ons maar ook met het Spaanse stel erop. Na heel vaak te hebben uitgelegd dat we niet bij elkaar hoorden snapte hij het en maakte nog een paar foto's waar alleen Rebecca en ik op stonden. Nadat de man weg was vroeg ik het Spaanse stel of ik van hen ook wat foto's zou maken. Ik zou de foto's dan later wel mailen. Dat vonden ze een leuk idee en na afloop wisselden we emailadressen uit.

Thuis stuurde ik meteen de foto's door en al snel kwam het antwoord :

Dear Kitty,

Thanks for sending the pictures, it was nice meeting you, if you come over London do not hesitate to contact us
for a coffee or tea. It will be a pleasure.

best regards,

Professor C. ******

Department of Mathematics,
******* London,


Grappig toch ? Nu ben ik niet zo vaak in Londen helaas dus een kop koffie zal er niet snel van komen maar ik vond het toch een leuk gebaar.  Verder hebben Rebecca en ik besloten dat een sauna of Hamam gewoon niets voor ons is. Toch hadden we deze ervaring niet willen missen. Het hoort er gewoon een beetje bij als je een bezoek brengt aan Istanbul.

Rebecca op de gallerij voor ons kleedhokje.

Nadat we aangekleed waren liepen we naar buiten. Daar waren inmiddels de marktkraampjes die we `s morgens opgebouwd zagen worden inmiddels geopend. Rebecca paste een aantal schoenen. Ze wilde eigenlijk een paar Nike schoenen maar die waren van keihard kunststof dus dat zat niet lekker. De Vans zaten wel goed en kwamen omgerekend op een euro of twaalf. Uiteindelijk koos ze voor een felrood exemplaar.

We liepen even langs het hotel zodat we even onze bikini's te drogen konden hangen en Rebecca haar schoenen kon verwisselen voor de nieuwe gympen. Daarna liepen we naar het Topkapi Paleis wat op nog geen vijf minuten lopen van het hotel lag.

Het Topkapipaleis is in 1459 gebouwd en was jarenlang het onderkomen van Osmaanse Sultans. In de eeuwen is het paleis steeds verder uitgebreid en bood het uiteindelijk plaats aan zo'n 5000 mensen. En dat was te merken...wat een groot paleis ! Hier kan je zeker wel een halve dag doorbrengen maar omdat wij die middag ook nog naar Taksim wilden hebben wij het paleis bekeken in twee uurtjes. Van te voren was ik van plan geweest ook de Harem te bekijken, waar je apart kaarten voor moet kopen. Dit schijnt echt de moeite waard te zijn maar was nu in ons geval een beetje zonde.

Met dit prachtige weer was het helemaal heerlijk om rond te lopen in de tuinen....

...en te genieten van het uitzicht over de Bosporus !

Alles was even mooi, de vormgeving van het paleis en de paviljoens, de prachtige mozaïeken zowel aan de binnenkant als aan de buitenkant. De prachtige details aan deuren en ramen.

Deze bank had ik zo mee naar huis willen nemen.... Ben alleen bang dat het niet past ;-)

 






Reacties
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen in deze categorie!
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen op deze website!
Contact opnemen kan via onderstaande button

Welkom !

Welkom op mijn blog. Bloggen doe ik al sinds Januari 2004. Eerst een lange tijd bij weblog ,daarna een tijdje op mijn  eigen site en sinds September 2006 op Punt.nl. Veel lees en kijk plezier !    

 

Wie zijn wij?    

 

Kitty Juf op een basisschool (peuters & kleuters),student Pedagogiek, gek op mijn kinderen, mijn vriend Ewout, Sushi & tapas,feestjes en festivals, reizen, wandelen, internet en schrijven.  

 

Rebecca 3e jaars student aan de Universiteit van Amsterdam, gek op Jeffrey, hockey & pianospelen en op stap gaan.  

 

Luuk 6e klas gymnasium, gek op hockey,de playstation, school en spelletjes doen.  

Categorieën
Link naar mijn reisblog

reacties
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl