Things fall apart so that other things can fall together....

De zomervakantie zit er alweer even op. De hoogste tijd dus om aan mijn vakantieverslag te beginnen. Maar behalve het verslag van de interrail mag ook het dagje Londen met Astrid natuurlijk niet ontbreken...

Vrijdag 24 juli vertrok ik met Astrid richting Londen, weer met Slangenreizen. Ook nog een heel verhaal! Zoals de meeste mensen weten kreeg ik na alle klachten aan het adres van Slangenreizen van de organisatie een tegoedbon opgestuurd. Net als alle andere gedupeerden die een klacht hadden ingediend na de oud- & nieuwreis. De bon had een waarde van €10 p.p. Toen ik dit in de groepsapp van de Londen six ter sprake bracht schreef Astrid dat zij twee bonnen van €15 euro had gekregen als antwoord op haar klacht. Ik vond het vreemd omdat wij op één boeking stonden maar zag ook meteen het voordeel. Nu konden we de korting per persoon gebruiken. Ik stuurde wel meteen een mail naar Slangenreizen dat ik viavia had gehoord dat andere mensen meer hadden gekregen en ik het raar vond dat er met twee maten gemeten werd. Meteen kreeg ik een mail terug van Slangenreizen dat dit inderdaad vreemd was en dat ze meteen een bon van tien euro erachteraan zouden sturen. Dat deden ze en dus stuurde ik ze ook nog een 'dankjewelmailtje' Nu hadden zowel Astrid als ik €30 aan bonnen liggen! 'Mooi, konden we bijna gratis nog een keer naar Parijs!'

De rest is bekend : uiteindelijk nam Omroep Max contact met ons, kwamen we op TV bij het programma 'Groeten van Max' en kregen we van Slangenreizen het hele bedrag terug gestort. Inmiddels had Astrid aan mij opgebiecht dat het een grapje was van de tegoedbonnen. Zij had helemaal geen bonnen gekregen van Slangenreizen!

Nu hadden Astrid en ik wel zin om in de zomer nog een weekendje weg te gaan. Het liefst met de Londen six maar dat bleek helaas niet op korte termijn te realiseren. En dus besloten we samen te gaan. Mij maakte het niet uit of het Londen of Parijs zou worden en Astrid wilde het liefst weer naar Londen. Zij had natuurlijk ook nog niet veel gezien van Londen met oud & nieuw. En zo besloten we voor Londen te gaan.

Een dagje Londen bleek ook nog in de aanbieding, voor €39,95 p.p. konden we een dagje op en neer. Op de bonnen die ik had en waar ik natuurlijk eigenlijk geen recht meer op had stond vermeld dat ze niet gebruikt konden worden samen met aanbiedingen. Toch besloot ik het te proberen. Ik boekte voor twee personen en vulde de bonnummers in bij de opmerkingen. Maar de korting werd er niet automatisch afgehaald en dus kon ik ook niet betalen via IDEAL. Ik belde Slangenreizen op en kreeg een medewerker aan de telefoon. Ik vertelde wat het probleem was. 'Ja kan je dat nog even herhalen want dan begrijp ik je misschien.' reageerde de man nors. Ik herhaalde het precies op dezelfde manier. 'Ik heb mijn kortingscodes ingevuld op het formulier maar de korting gaat er niet automatisch af. Hoe moet ik nu betalen ? Sturen jullie een nieuwe rekening of moet ik het bedrag min de kortingsbon gewoon zelf naar jullie overmaken? 'Ja dat laatste!' snauwde de man kortaf. Ik bedankte hem en hing op.

Meteen stortte ik het bedrag van 49,90 op rekening van Slangenreizen en de andere dag kreeg ik meteen een mailtje dat de betaling in orde was en dat ze ons veel plezier wensten met onze reis naar Londen. Geweldig toch?! Oud en Nieuw helemaal gratis en nu voor €25 p.p. op en neer! Nu maar hopen dat het dit keer wat soepeler zou verlopen maar aangezien ik ooit al een succesvolle trip met Slangenreizen had gemaakt had ik goede hoop. 

We waren wel heel erg benieuwd naar de chauffeur. Wat als Dirk uit Volendam weer aan zou komen rijden? Dit was gelukkig niet het geval. Onze chauffeur bleek meteen al leuk en enthousiast. In de eerste vijf minuten had hij al meer gezegd als Dirk tijdens de hele reis. Hij vertelde hoe de route zou zijn en op welke momenten hij zou stoppen. En toen we in de buurt van Londen kwamen gaf hij bovendien heel veel achtergrond informatie over de stad. Bovendien kregen we dit keer wel de beloofde rondrit door Londen voordat hij ons afzette bij Victoria Embankment.

De reis verliep vlot. Dit keer gingen we in Duinkerken op de boot naar Dover. Een kortere busreis en iets langer op de boot.

Toen we de bus uitstapten sloeg Big Ben acht uur. Tijd voor koffie na een nacht overslaan...

Toen we in Rotterdam op de bus stonden te wachten hadden we Mariska en Susan ontmoet, twee gezellige meiden uit Schiedam. In de bus en op de boot hebben we heel de tijd gekletst en nu besloten we nog even koffie te drinken met elkaar. Daarna namen we afscheid. Mariska en Susan kwamen naar Londen om te shoppen en Astrid en ik hadden andere plannen voor die dag.

 

Na de koffie pakten we de metro naar Camden Town om daar de gelijknamige markt te bezoeken. Wat is het geweldig daar!! Ik heb het er vaker over gehad maar het was er nog nooit van gekomen. Zonde!! Ik zou ook iedereen aanraden, ga je naar Londen breng dan zeker een bezoek aan Camden Market! Wat een sfeertje, wat een geweldige gevels, leuke mensen, leuke winkeltjes, kraampjes...noem maar op!

En wat een weertje hadden we! Even had ik getwijfeld of ik mijn jas in de bus zou laten maar dat had ik gelukkig niet gedaan. De wind die er `s morgens nog stond was behoorlijk fris. Maar de zon bleef en in de loop van de dag werd het steeds warmer. Ondertussen kreeg ik een paar verontruste smsjes uit Nederland 'of het een beetje meeviel met het weer.' Bleek het compleet noodweer te zijn daar!! Het was de zwaarste julistorm sinds de start van de metingen in 1901. Wegen afgesloten en het treinverkeer plat door bomen op het spoor. Volgens mij is het altijd prima weer in Londen. Ik ben tenminste niet anders gewend ;-)

Heel vroeg zaten we al bij Alice aan de thee!

Genieten in de gezellige winkelstraatjes... Als ik nog niet verliefd was op Londen was ik het nu geworden!

Wat zo geweldig is in Camden Market is een pleintje met allemaal eettentjes. Hier worden maaltijden uit de hele wereld verkocht. Van Nederlandse poffertjes tot Spaanse Paella en van Poolse Pierogi tot Mexicaanse Taco's. Overal waar je liep kreeg je hapjes aangeboden en als je alles aan zou pakken is je maag al gevuld voordat je je keus hebt gemaakt.

Het was pas 11 uur maar inmiddels hadden wij aardige trek gekregen. Onze meegebrachte broodjes hadden we om vijf uur op de boot al opgegeten. We besloten dus maar dat het tijd was voor de lunch! Astrid koos voor Sushi wat door een Japanse Kok ter plekke vers werd klaar gemaakt en ik kocht een Indiase masala wrap. We hebben allebei de maaltijden gedeeld omdat het toch wel moeilijk kiezen was.

Na het eten bekeken we nog wat winkeltjes. Bij een schoenenwinkel hebben we zo gelachen ! Astrid paste verschillende slippers en in plaats van er een stukje te lopen danste ze de hele winkel door. De muziek die op stond leende zich ervoor en ik ben wel wat gewend met Astrid... Het hardst heb ik gelachen om de gezichten van de andere klanten en de medewerker in de winkel. Die laatste vond het trouwens ook helemaal geweldig! Uiteindelijk kocht Astrid twee paar en toen de jongen de dozen mee naar de kassa nam kleedde Astrid zich snel om achter de passpiegel. Dat gezicht van die jongen toen ze ineens in korte broek vanachter de spiegel vandaan kwam met haar lange broek in de hand!!

Daarna kwamen we bij een winkeltje waar ze bloemenslingers voor in je haar verkochten. Ik liet mij door Astrid overhalen er ook één in mijn haar te doen. Het paste wel helemaal bij het Hippiesfeertje in Camden Town al heb ik er ook de rest van de dag mee rond gelopen.

Camden Market

Toen we uitgewinkeld waren pakten we de metro naar Tottenham Court Road. Even wat drinken op een terrasje waarna we doorliepen naar het Britisch Museum. Daar was ik 28 jaar geleden voor het laatst geweest met school. Ik herinner mij dat ik de Egyptische afdeling heel gaaf vond maar dat we meer buiten hebben gestaan om 'jongens te kijken'. Het Britisch Museum is helemaal gratis te bezichtigen en zeker een aanrader! Alleen al het gebouw zelf is heel indrukwekkend...

Eigenlijk was het veel te warm nu om in een museum rond te lopen maar we hebben de steen van Rosetta gezien en de Egyptische mummies. En weer even op het terras gezeten. Lekker mensen kijken!  

Op een gegeven moment was een groep Japanse scholieren bezig met een opstelling voor een groepsfoto. Er was een professionele fotograaf bij en het duurde even voordat de groep naar zijn zin stond. Toen eindelijk de groep klaar was voor de foto rende Astrid naar voren en plofte voor de groep op de grond neer. Sommige scholieren keken verschrikt maar de meeste kinderen kwamen niet meer bij... Ook de fotograaf vond het geweldig en hij bleef klikken. :-)

Daarna besloten we nog even een kijkje te nemen bij de Tower Bridge. We hadden ook graag een rondvaart gemaakt over de Theems, even lekker bijkomen op het water... Helaas hadden meer mensen dat idee en stond er een gigantische rij! En dus besloten we het vaartochtje over te slaan en richting Govent Garden te gaan.

Op Govent Garden besloten we dat het weer tijd was voor een terras want inmiddels begonnen we onze benen te voelen. Bovendien wilden we ook nog wel wat eten voordat we weer de bus in gingen. Alle terrassen bleken aardig vol maar na wat speurwerk bleek er net een plaatje vrij te zijn gekomen op het terras van een iets te duur restaurant. Toch besloten we maar plaats te nemen, heerlijk in het zonnetje. Toen het meisje de bestelling op kwam nemen vroeg ik haar of ik wel mijn lege mobiel op kon laden. Ik vond het geen fijne gedachte om aan de terugreis te beginnen met een lege telefoon en ook de telefoon van Astrid was zo goed als leeg. Het meisje gaf te kennen dat ze daar echt niet aan konden beginnen waarop Astrid en ik dus maar weer opstapten. Lekkere service!

We liepen Covent Garden af in de hoop daar in de vele straatjes om Covent Garden heen een ander leuk restaurantje te vinden. Met Marjan en de jongens heb ik daar toen alle restaurants op Covent Garden vol waren een geweldige Italiaan gevonden. Dit keer liepen we meteen tegen een Mexicaans restaurant aan, Café Pacifico. Mijn eerste vraag binnen was of ik mijn mobiel kon opladen en dat was geen probleem. Verder bleek dit restaurant ook een goede zet te zijn. Leuk personeel, redelijk wat tafeltjes bezet, heerlijk eten en super voordelig.

Het was Astrid's idee om met een fietstaxi terug te gaan. Nu hadden we een metrodagkaart maar dit was natuurlijk veel leuker! Onze chauffeur bleek een Spaanse student die er zo te zien zelf ook lol in had om mensen rond te rijden door het drukke centrum. Ik hield soms mijn adem in zoals hij zich kriskras tussen het drukke verkeer bewoog. Ondertussen riep Astrid steeds ' Arriba Arriba! Ándale! Ándale!' de bekende uitspraak van Speedy Gonzales. Op die momenten zette hij er helemaal de vaart in en het duurde even voordat hij door had dat de kreet van Astrid niet bedoeld was om hem harder te laten fietsen.

De helft van de tijd zat hij omgedraaid om met ons een gesprek te voeren...

We kwamen gelukkig veilig op onze bestemming aan en waren zelfs nog iets te vroeg. Tijd om nog even een pub op te zoeken....

Daarna liepen we naar de plek waar de chauffeur van Slangenreizen ons weer zou oppikken.

De busrit verliep vlot en al snel waren we bij Dover. Helaas stond daar een grote file voor de veerboot vanwege de stakingen. De veerboot naar Duinkerken lag helemaal stil tot de volgende ochtend en dus moesten we via Calais. Uiteindelijk hebben we drie uur in de file gestaan voordat we de boot op konden. Was de verwachting dat we om half vier `s nachts zouden aankomen waren we nu pas half negen thuis. Maar daar kon zowel de chauffeur als de organisatie Slangenreizen natuurlijk niets aan doen. We hebben het fantastisch gehad en al blijft het twee nachten slaap overslaan pittig ik zou het zo weer doen. Voor weinig geld ben je er even helemaal uit!

Reacties

Wat vliegen de weken voorbij! Inmiddels heb ik al bijna een week vakantie en wil ik toch proberen nog wat hoogtepunten van de afgelopen tijd op mijn weblog te plaatsen. Allereerst nog even over de uitzending van Groeten van Max op 15 juni.

Wat een leuke reacties heb ik gekregen op die uitzending ! Op school hadden niet heel veel mensen het gezien ( op collega's die het wisten na dan ) maar één kind kwam meteen enthousiast naar mij toe rennen de dag erna met de mededeling dat hij mij op het nieuws had gezien. En een opa van een meisje uit mijn klas bleek het ook gezien te hebben. Verder heb ik nog een stukje met de kinderen gekeken op het Digibord en twee meisjes maakten de opmerking dat ik er op TV mooier uitzag dan in het echt. Haha geweldig toch! Ik heb ze maar uitgelegd dat als ik elke dag zo uitgebreid in de make-up moest ik elke dag te laat op school zou komen...

Ik vond de uitzending erg leuk al blijft het lastig om jezelf op bewegend beeld te zien. Wel jammer dat Rebecca (in het publiek) maar 2 seconden in beeld was. José appte me dat Julio en Luciana mochten opblijven voor deze gelegenheid en de kinderen hoopten een glimp van Rebecca op te vangen maar hebben haar gemist. Tja één keer met je ogen knipperen en je mist het. 

Mijn ouders en Gerard kwamen ook bij ons thuis kijken en dat was wel heel erg leuk. Natuurlijk ging na de uitzending de fles bubbels die ik van Groeten van Max had gekregen open. Vieren dat het eindresultaat eigenlijk best mee viel en zelfs ook nog wel leuk was ! Ik zag daar van te voren best wel een beetje tegen op!

Natuurlijk ging de fles na de uitzending open !

Na de uitzending stelden mensen de vraag wat we zouden doen 'geld terug of een nieuwe reis'. Astrid en ik hadden besloten dat we voor een nieuwe reis wilden gaan. Niet meer naar Londen maar naar Canterbury. Het liefst weer met zijn zessen natuurlijk !

Maar vlak na de uitzending kreeg ik een mailtje van Slangenreizen dat ze mij hadden geprobeerd te bellen en dat ze mij niet konden bereiken dus of ik even mijn iban nummer kon sturen dan zouden ze het volledige bedrag overmaken. Het bleek dat ze inderdaad twee keer hadden geprobeerd te bellen terwijl ik aan het werk was. Ze hadden niets ingesproken op de voicemail en aangezien ze met een geheim nummer belden kon ik ze ook niet terugbellen en wist ik sowieso niet wie mij had geprobeerd te bereiken. Toen ik dit terugmailde kreeg ik als antwoord 'Oh haha ja dat zal het zijn ja.' Duidelijk dat de communicatie met de heer Ed Slangen altijd van een bepaald 'niveau' zal blijven...

Oja wat ik trouwens erg leuk vond om te horen was dat Claire (die ik ooit ontmoet heb in de bus naar Disneyland Parijs) dankzij de uitzending ook weer contact op heeft genomen met Slangenreizen, na haar laatste mislukte Disneyreis met hen, en nu wel een nieuwe reis aangeboden heeft gekregen !

Wat ook heel grappig was is dat ik ineens vriendschapsverzoeken kreeg van vreemde mannen!

Allereerst van ene Dave : 

 

Daarna volgde Jim :

Jim bleek een volhouder en bleef mailen dat ik zo mooi was en dat hij mij wel zou willen knuffelen.... Toen ik daarop niet reageerde kwamen de volgende berichten :

Uiteindelijk is het opgehouden toen ik op onderzoek ben gegaan en het (vermoedelijke) echte profiel van Jim op Facebook heb opgespoord en hem daar een vriendschapsverzoek heb gestuurd.

De uitzending van 15 juni 2015 ( wij zijn in beeld vanaf 31:42)

 

Reacties

En dan nu eindelijk het verslag van de opnames voor Groeten van Max. Eerder kon ik het er niet over hebben omdat Slangenreizen er uiteraard niet achter mocht komen.

In maart kreeg ik ineens een mail doorgestuurd van mijn locatieleidster. Ze was benaderd door een redacteur van Groeten van Max omdat ze op zoek waren naar mij en online waren ze erachter gekomen dat ik op haar school werkzaam was. Omdat de afzender iemand van Tuvalu media was dacht ik nog even dat het iets te maken had met de serie Dokters waar de kinderen en ik in mee hebben gedaan, het programma Groeten van Max zei mij op dat moment nog niets.Natuurlijk belde ik Pieter meteen terug en hoorde ik dat hij mij benaderd had voor het programma omdat ze via mijn Blog en de berichten op klacht.nl op mijn verhaal over de Slangenreizen Oud & Nieuw reis naar Londen was gekomen. De vraag was of ik het leuk vond om daar iets over te vertellen op televisie. Nou ja natuurlijk! Ik houd wel van dit soort dingen en ik was nog flink boos op Slangenreizen. 

Pieter vertelde dat hij ook in contact wilde komen met Astrid maar dat zij op dat moment in Istanbul zat. Maar toen ik in de Londen-Six Slakkenreizenapp groep vertelde over het contact met Pieter bleek dat Astrid nog van niets wist. Vreemd dat Pieter wist dat zij op vakantie was ! Wat bleek.. hij had op klacht.nl haar achternaam zien staan en iedereen in haar woonplaats met dezelfde naam opgebeld. Zo kwam hij uiteindelijk bij haar nicht en die vertelde dat Astrid nu in Istanbul zat maar dat ze haar bij thuiskomst zou vragen contact op te nemen.

Geweldig toch al die moeite die ze doen?!

Toen ik Pieter sprak vertelde ik hem dat we in de bus ook nog vier geweldige meiden hadden ontmoet en dat we nog steeds een heel leuk contact hadden. Hij had inderdaad de foto's gezien op mijn weblog en wilde ook graag met hen in contact komen. Nu hadden we op dat moment al een eetafspraak staan en ik stelde voor om dan langs te komen met een cameraploeg. Nu vond hij dat een prima idee maar om dat te regelen op een zaterdagavond bleek toch wat lastig. Uiteindelijk werd er een interview gepland op Capelsebrug maar dan alleen met Astrid en mij erbij. Jammer natuurlijk maar in de studio zouden we dan met z'n allen zijn.

Het viel nog niet mee om een dag te prikken dat Astrid en ik allebei tijd hadden maar het lukte. Woensdag 29 april had ik vakantie en was Astrid nog net thuis voordat ze een paar dagen later weer naar Turkije zou vertrekken. Om 13.00 uur spraken we af op Capelse brug. Astrid en ik vonden elkaar snel  en nu was het wachten op de cameraploeg.

Al snel zagen we drie mannen onze kant op lopen. Aan de camera en de grote microfoon was meteen te zien dat ze voor ons kwamen, andersom was dat natuurlijk lastiger. Eén van de mannen, die regisseur Timon Moll bleek te zijn, wees in onze richting en ik knikte dat hij goed zat. Na een korte uitleg kregen Astrid en ik de zendertjes op. Nog best een intiem moment want het zendertje met bijbehorende kabeltjes moest onder mijn shirt door om er boven weer uit te komen ;-)

Wat hebben we trouwens gelachen met die zendertjes! Alles wat Astrid en ik zeiden kregen de geluidsman en Timon door de oortjes binnen. Op een gegeven moment fluisterde Astrid in het zendertje ' Hey wat is je 06?!' Ik kwam niet meer bij... Ook toen wij moesten blijven staan en de ploeg een eind weg liep en Astrid zei  'Nou daaag!' Op dat moment staken de mannen hun hand op. Dat hoorden ze natuurlijk allemaal! Op de Capelsebrug werden we geïnterviewd. Jammer dat we nogal op de wind stonden en mijn ogen daarvan begonnen te tranen. Gelukkig valt het eindresultaat mij toch nog heel erg mee.

Na het interview zouden we naar de Markthal gaan om daar verder te filmen. Astrid en ik waren van plan om de auto daar te laten staan en met de metro naar de Blaak te gaan. Ook omdat het op Capelse Brug gratis parkeren was. Timon en de Cameraman vonden het ook prima om met de metro te gaan maar de geluidsman ging liever met de auto. Hij kwam dan ook met het voorstel dat Astrid en ik met hem en de cameraman meereden. Timon zou dan met zijn eigen auto gaan. Ook prima natuurlijk!

In de Markthal hebben we helemaal lol gehad. Het was dan ook de bedoeling dat er hier alleen wat sfeerbeelden geschoten werden waarop we lieten zien hoe leuk Astrid en ik het met elkaar hadden en meteen wat leuke reclame voor Rotterdam. Zelf waren ze er ook nog niet geweest nu het af was dus dat was mooi meegenomen. Eerst moesten we de perskaarten ophalen en dus liepen we met zijn allen naar boven naar een kantoortje.

Daar werden we welkom geheten door een man die uiteraard nieuwsgierig was voor welk programma het zou zijn. Toen hij hoorde dat het om een programma ging over vakantieleed knikte hij meteen heel geïnteresseerd. De man die zelf uit Dublin kwam begreep het al: 'Oh dit was de Nederlandse versie van Holliday from hell. Timon knikte bevestigend :'Ja zoiets.' Daarna vroeg de man medelevend aan ons wat we hadden mee gemaakt op vakantie? Astrid legde meteen uit dat we om 9 uur in de ochtend zouden aankomen in Londen en dat we er pas om 13.00 uur waren. En dan die ernstige gezichten erbij...ik kwam niet meer bij.

Waar ik ook nog heel erg om moest lachen is toen de Markthalman de perskaarten ging halen. Op dat moment liep hij een ander kantoortje in als waar hij uit was gekomen toen wij aankwamen. Wij stonden op dat moment in de gang. Astrid zag haar kans schoon om zijn kantoor in te glippen om vanaf daar een paar mooie plaatjes van de Markthal te schieten. Dat verbaasde gezicht van die man toen hij terug liep naar de gang en Astrid op dat moment uit zijn kantoor kwam lopen! :-)

Op dat moment maakte ze nog een selfie in de gang die helaas bewogen is...

Dan in de Markthal zelf nog maar een nieuwe maken ! Natuurlijk lukte die ook niet in één keer en waren er meerdere pogingen nodig om iedereen erop te krijgen. Timon verzuchtte dat tijd geld koste en dat we nu echt moesten gaan filmen maar hij moest er gelukkig zelf ook om lachen. En hij is leuk geworden! Echt super zo'n selfiestick...

Oja en dan nog één selfie alleen van Astrid en mij ;-)

En toen moest er toch echt gefilmd worden! Astrid en ik kregen de opdracht gewoon wat rond te lopen en wat te kletsen. We waren ons er heel erg van bewust dat we zendertjes droegen en zeiden voornamelijk suffe dingen als 'Kijk!' en 'Oja'. Op een gegeven moment stelde Timon voor dat we een ijsje kochten en gaf ons vijf euro. We bestelden twee ijsjes en Astrid wilde het meisje het vijfeurobiljet overhandigen. Het meisje antwoordde dat we daar alleen konden pinnen. En de camera maar draaien. Astrid bleef met de vijf euro in haar handen staan en zei :'Pak nou aan!' Het meisje snapte er nog steeds niets van en herhaalde: ' Je kan hier echt alleen pinnen!' Haar collega kwam erbij en zei dat ze het geld even moest aanpakken en dat we dat pinnen daarna wel zouden regelen. 'Oké dat weet ik toch niet!' En dat was natuurlijk ook zo...zij werden natuurlijk door de camera overvallen.

Daarna vroeg Timon ons of we een stuk kaas wilden kopen. Eerst wees hij het stuk kaas aan dat hij wilde hebben waarop wij naar de kraam liepen en dezelfde kaas aanwezen. Astrid vroeg wat voor kaas het was en het meisje begon uit te leggen dat het kaas was die gerijpt was in de bunkers van de tweede wereldoorlog. Daarop zei Astrid dat ze die kaas wel wilde hebben waarna het meisje de kaas inpakte. Toen ze Astrid de kaas overhandigde vroeg Astrid nog een keer of het meisje alsjeblieft nog één keer wilde vertellen waar die kaas vandaag kwam. En weer vertelde het meisje het verhaal van de kaas in de bunkers. Ik zag de ploeg van Max al kijken maar ze filmden wel door. Haha Astrid maakt haar eigen show wel ;-)

We hadden uiteraard behoorlijk wat bekijks in die Markthal. Op een gegeven moment kwam er een jongen van een jaar of veertien naar ons toe en vroeg voor welk programma we aan het draaien waren. Timon wilde het al uit gaan leggen maar Astrid was hem voor. 'We maken een programma over hangjongeren.' De vader van de jongen moest erg lachen.

Daarna zat het filmen erop. Astrid en ik vonden inmiddels dat we wel wat te vieren hadden want wat een Topdag hadden we achter de rug. En met wat kun je zo'n dag beter vieren dan met wijn en Sushi! Gelukkig had Sumo op de Blaak nog een plekje.

Maandag 8 juni waren we uitgenodigd om naar de studio te komen. Nu is het voor mij bijna onmogelijk om vrij te krijgen op school maar gelukkig waren twee collega's zo lief om van dag te ruilen zodat één van hen mijn klas over kon nemen. Helaas was het Joraline en Mandy niet gelukt om vrij te krijgen en Suzan zat in Rome. En zo gingen Astrid, Krista en ik op weg naar de studio. Rebecca had die dag vrij en had wel zin om als publiek mee te gaan. Dion, de zoon van Astrid, kwam rechtstreeks. De lol begon alweer in de auto natuurlijk...

Astrid kan geweldig goed sneldichten. Geef haar één woord en ze schudt een compleet gedicht uit haar mouw!

Mooi op tijd waren we op het Mediapark. We moesten er om 13.00 uur zijn en iets over half één parkeerden we de wagen. We zouden bij Max ontvangen worden met koffie en thee maar het was inmiddels lunchtijd. En dus kochten we veel te dure maar overheerlijk ( Lieke bedankt voor de tip!) belegde broodjes bij Bar Boon.

Toen onze namen gecheckt waren bij de deur mochten we doorlopen en namen plaats aan een tafel. Daar zaten nog meer mensen te wachten en we vroegen ons stiekem af of de directeur van Slangenreizen daar tussen zou zitten. ;-) We konden koffie en thee pakken en na een kwartiertje zouden we een lunch aangeboden krijgen. Oepsss... daar zaten we met onze veel te dure broodjes in de tas ! We aten ze dan toch maar lekker op dus van de lunch heb ik niets meer op. Maar inderdaad was het heel goed verzorgd. Er waren lekkere broodjes, soep, yoghurt met cruesley, fruit en de bar stond vol met verschillende dranken.

Op een gegeven moment kwam Pieter ons vertellen wat de bedoeling was. Astrid en ik zouden tafelgasten zijn en Krista zou met een zendertje op in het publiek zitten. We hebben nog wel geprobeerd of we met elkaar konden zitten, of aan tafel of in het publiek maar aan tafel konden maar twee personen zitten en ze hadden Astrid en mij al aan de tafel gepland. Krista vond het zelf niet zo'n probleem maar ik vond het wel heel jammer. Maar met elkaar was het super gezellig en we hebben toch de hele tijd voor en na de opnames bij elkaar gezeten.

Astrid en ik werden uitgebreid opgemaakt bij de visagie. De vrouw die mijn make-up deed was behalve kundig ook heel enthousiast. Ze vond het duidelijk heel leuk om te doen. En ik was echt zo blij met het resultaat! Zelfs bij Dokters waar ik toch een aardig rolletje in had ben ik niet zo uitgebreid opgemaakt als hier. Toen was de visagiste ook alleen en moest heel veel mensen opmaken. Nu kregen alleen de tafelgasten de uitgebreide make-up en bij de rest ging alleen de poederkwast er even overheen. Achteraf vraag ik mij zelfs af of het niet dezelfde visagiste was als toen. Het flitste wel even door mijn hoofd toen ik in de stoel zat maar ik heb het niet gevraagd. Als ik nu de foto's terugkijk zou het zomaar eens kunnen dat het dezelfde vrouw was.

Blij met mijn make-up!

Terwijl ik in de make-up zat waren er papieren gebracht die ik moest ondertekenen. Rebecca had ze al doorgelezen en zei dat het oké was dus heb ze maar ongezien getekend ;-)

Ondertussen werd er heel goed voor ons gezorgd!

Op een gegeven moment werden we uitgenodigd om mee naar de studio te gaan. Daar kregen Astrid en ik te zien waar we kwamen te zitten aan tafel en kregen we onze zendertjes op. Daarna mochten we achter de schermen plaats nemen.

Krista kreeg haar stoel aangewezen en Rebecca en Dion mochten zelf een plekje zoeken in het publiek.

Op het moment dat de uitzending begon zaten wij dus achter de schermen waar we het programma konden volgen op een televisiescherm. Erg om de eerste voorstukjes van jezelf te zien... Maar dat vond Robert Ronday van de Oostappen groep die naast ons zat waarschijnlijk ook toen de beelden van ontevreden klanten getoond werden. Daar moesten we trouwens ook zo om lachen! Het is uiteindelijk niet in de uitzending gekomen maar Robert Ronday gaf Sybrand een Cadeaubox van de Oostappengroep vanwege het jubileum van drie keer in de Uitzending komen bij het programma Groeten van Max. Sybrand gaf daarop als antwoord dat hij zich beter kon schamen in plaats van er om lachen. Is ook zo natuurlijk maar ik heb er toch wel respect voor dat die man steeds zijn neus laat zien.

En toen was het onze beurt om aan tafel te gaan. Van te voren hadden we de vragen doorgekregen die gesteld zouden worden en dus ook de antwoorden even geoefend. Alleen stelde Sybrand Astrid de vraag die ik zou krijgen en andersom. Na afloop hoorde ik hem zeggen tegen iemand van de regie ; 'Ik maakte een fout ik wisselde de vragen om.' Ik knikte lachend en merkte op dat ik snapte hoe het kon gebeuren. Van te voren was ons verteld dat ik naast Sybrand zou komen te zitten en in de studio werd Astrid naast hem gezet. Logisch dus dat hij de vragen verwisselde. Maar het ging prima, zo ingewikkeld waren die vragen natuurlijk ook niet.

Leuk om de inval te zien van Timon bij het kantoor van Slangenreizen! Ook respect voor directeur Ed Slangen om voor de camera te verschijnen al nam hij nog niet echt veel verantwoording aangezien hij noemt dat er een medewerker een foute mail heeft rondgestuurd. Dit is natuurlijk niet waar. In alle mailtjes en op de website stond dezelfde planning vermeld en ook toen ik belde ( achteraf denk ik zelfs dat ik meneer Slangen zelf aan de telefoon heb gehad) voor het boeken kreeg ik verkeerde informatie. Maar goed ik denk dat dit wel heel goed naar voren is gekomen in het filmpje dus ik ben tevreden.

Wat zo grappig was. Voor de uitzending kwam Sybrand zich aan ons voorstellen. Toen ik mijn naam zei antwoordde hij :' Dat weet ik al hoor ik heb je filmpje gezien.' Na de uitzending wilden we natuurlijk nog met hem op de foto. Daar was genoeg gelegenheid voor want er was daarna een borrel met drankjes en hapjes voor iedereen die aan het programma had meegewerkt. Echt zo leuk en goed verzorgd! Met de Selfiestick van Astrid maakten we een groepsfoto en het duurde natuurlijk even voordat we een foto hadden waar iedereen goed op stond. Of Sybrand stond er alleen op of iedereen behalve hij of de foto was bewogen. Sybrand merkte op dat we beter iemand konden vragen om de foto te maken. Maar het was natuurlijk wel lachen op deze manier! Hij maakte zelfs de opmerking dat hij wel mee wilde de volgende keer met ons in de bus maar dat was vast een grapje. ;-)

Toen Lieke hoorde dat we op het mediapark waren nodigde ze ons na afloop uit voor een borrel bij haar in de tuin. Om vijf uur zou ze klaar zijn met Nieuwsuur en omstreeks die tijd zouden wij ook klaar zijn. Dat werd dus wel een half uurtje later... Toen ik dat appte was haar antwoord: 'haha thats tv ladies!' We spraken af voor de ingang van het mediapark en reden achter haar aan naar haar huis.

Daar maakte ik ook voor het eerst kennis met haar vriend en Julian. Lieke zette de heerlijkste hapjes op tafel en toen ik voorstelde even te helpen mocht ik de fles bubbels open maken. De kurk schoot ik meteen meters verder in de tuin van de buren! De toon was gezet...wat een lol hadden we! Op een gegeven moment kwamen ook de flessen Sourz op tafel. Wat een lekker spul is dat! Een geweldige afsluiting van deze heerlijke dag!

Proost!

 En de uitzending van 15 juni 2015 ( wij zijn in beeld vanaf 31:42)

Reacties

Slakkenreien, de naam van de groepsapp die ik heb met de meiden waar ik een geweldige jaarwisseling in Londen mee heb beleefd. Het moest natuurlijk Slangenreizen zijn maar het automatisch aanvullen maakte Slakken van Slangen en de Z viel weg toen Suzan de naam aan de groep toevoegde. En eigenlijk was het wel grappig zo... Het was ook alsof we op een slak naar Londen waren gereden met al die uren vertraging die we hadden. Maar die verschrikkelijke rit met Dirk uit Volendam heeft ons wel bij elkaar gebracht. Door alle ellende tijdens de heenreis kwam iedereen met elkaar in gesprek en de rest is bekend ( of is hier te lezen).

Al die tijd hadden we regelmatig contact via  Whatsapp  maar een reünie stond al even op de planning. Best lastig om een plekje te vinden in al die drukke agenda's ! Toch lukte het uiteindelijk en de datum werd geprikt, 11 april spraken we af bij Suzan thuis. Iedereen had hapjes gemaakt en wat te drinken mee genomen. Meteen gingen we verder waar we in Londen gebleven waren. Heel veel kletsen en nog meer lachen...

Er was eten voor een heel weeshuis en wat was het lekker allemaal !

Suzan warmt even wat hapjes op

Wat was het heerlijk en gezellig !

Astrid had nog een verrassing... voor iedereen had ze een foto uit Londen laten afdrukken. Zo lief ! <3

En natuurlijk hebben we net als in Londen ook nu weer een hele fotoreportage gemaakt. Astrid was helaas haar selfiestick vergeten maar met de zelfontspanner kwamen we een heel eind en ook Vince, het zoontje van Krista, maakte nog een mooie foto van ons.

v.l.n.r. Krista, Mandy, Vince, ik, Suzan, Joraline en Astrid

Reacties

Omdat ik dit jaar geen zin had in een groot feest bij mij thuis besloot ik het huis te ontvluchten. Rebecca en Luuk hadden sowieso al het plan Oud & Nieuw met vrienden door te brengen dus ook voor hen hoefde ik niet thuis te blijven. Ik had al vaker de mail van Slangenreizen voorbij zien komen om de jaarwisseling in Londen of Parijs te vieren en eigenlijk kreeg ik daar steeds meer zin in. Gewoon even op en neer want een hotel zou te kostbaar zijn. Alleen wie zou ik meekrijgen ? Toen Astrid mij vroeg wat ik voor plannen had kwam het ter sprake en het leek haar ook wel wat ! 

Ik had geen voorkeur dus Astrid mocht zeggen waar we naar toe zouden gaan. Zij koos voor Londen want daar was ze nog nooit geweest. Achteraf hoorde ik van een collega dat dit een goede keuze was. Londen viert oud en nieuw echt op straat met een prachtig vuurwerk, in Parijs gaan ze uitgebreid uiteten om daarna op de Champs Elysées af te tellen. Die leuke foto's van de Eifeltoren omgeven door vuurwerk op de website van Slangenreizen is toch echt tijdens het millenniumfeest gemaakt of op 14 juli, de nationale feestdag in Frankrijk.

Ik had al een goede ervaring met Slangenreizen en het bleek ook de voordeligste optie. Voor de zekerheid belde ik voor het boeken nog even op :'Weten jullie heel zeker dat jullie ons afzetten op Victoria Embankment ? Kunnen jullie daar wel komen aangezien ze een groot deel van het centrum van Londen afsluiten met Oud & Nieuw ?' Ik kreeg als antwoord dat dit geen probleem was voor Slangenreizen, zij konden gewoon stoppen bij Victoria Embankment en ons daar ook om half twee weer oppikken.

30 December, de ochtend voor vertrek kreeg ik nog een mailtje dat we om 3.15 zouden vertrekken en tussen negen en tien uur Engelse tijd op Victoria Embankment werden gedropt, een paar uur later kregen we een mail dat ze helaas niet in het centrum konden komen omdat alles afgesloten was en ze zouden ons afzetten op Miles End. Helemaal buiten het centrum dus !! Ik was zo ontzettend boos en stuurde een mail met de opmerking dat het gewoon grote oplichters waren. Kreeg ik als antwoord terug dat Slangenreizen er ook niets aan kon doen dat Londen 'ineens' het centrum afsloot !!?!

Maar goed, voor nu niets meer aan te doen, we moesten er maar het beste van maken. Om drie uur waren we op Capelsebrug waar de bus ons zou oppikken. In de mail stond dat we minstens tien minuten van te voren aanwezig moesten zijn en dat waren we dus ook. De bus kwam erg laat aan en inmiddels stond er al een lange rij te wachten. Wij gingen netjes in de rij staan en er gingen alvast wat mensen naar binnen. Na een paar minuten kwamen die weer naar buiten want eerst mochten de mensen naar binnen die een plek naast elkaar hadden gereserveerd. Oké dat waren wij dus ! Ik was het eerst niet van plan want je moest er €5 per persoon voor betalen maar het idee dat je in het ergste geval de hele weg niet naast elkaar kon zitten deed ons besluiten toch maar te reserveren.  We liepen naar binnen en namen plaats op de achterbank. Later bleek dat we de hele achterbank voor onszelf hadden omdat onze bus niet was vol geboekt.

De bank voor onszelf...Astrid neemt het ervan !

Onze chauffeur stelde zich voor als Dirk uit Volendam. Het was al snel duidelijk dat oud en nieuw voor hem geen enkele betekenis had. Hij zou ons gewoon even brengen en halen.  Hij had al helemaal geen haast en het was al tien over vier geweest voordat we wegreden. Een uur later dan gepland dus !  Voordat we vertrokken merkte Dirk op dat we waarschijnlijk geen pauze zouden houden omdat we anders de nachtboot niet meer zouden redden.  Prima natuurlijk ! We waren dus best verbaasd dat Dirk op een gegeven moment een minuut of tien stopte om een verrassing op te halen voor ons passagiers. Geen idee wat voor verrassing want niemand heeft iets gekregen.

Even later stopte hij nog een keer maar dit keer twintig minuten. Toen wij hem buiten daarover aanspraken toen hij een peukje aan het roken was gaf hij als antwoord dat we de boot van half tien wel zouden pakken. Slangenreizen maakte nou eenmaal krappe planningen en 'ach, het ging iedereen toch vooral om het feit even in Londen geweest te zijn ?' Ik wist echt niet wat ik hoorde, het interesseerde Dirk echt geen sikkepit hoe laat wij in Londen zouden aankomen.

Over het ophalen zei hij eerst dat hij ons om één uur op zou halen bij Miles End. Toen ik zei dat dit onmogelijk was als je eerst naar het vuurwerk zou kijken omdat het megadruk zou zijn bij de metro zei hij dat hij dan wel zou wachten tot bijna iedereen bij de bus was en dan pas zou vertrekken. Maar ik mocht vooral niets zeggen tegen de rest van de passagiers want dan zou iedereen wel te laat bij de bus komen. Dirk praatte trouwens alleen als je hem iets vroeg. Niet door de microfoon dat we er bijna waren of dat we de nachtboot niet zouden redden, helemaal niets. Een Collega van Astrid zat ook in de bus en zij en haar vriendin hadden kaarten gekocht voor de Londen Eye  om 12.00 uur. Dat geld waren ze dus gewoon kwijt want volgens Dirk kwamen we daar pas rond één uur Engelse tijd aan en dan moest je ook nog een heel stuk reizen naar het centrum. Echt alles wat uit zijn mond kwam was negatief en bij het wachten op de boot raakte iedereen met elkaar in gesprek. Iedereen begon al met lood in z'n schoenen aan de dag Londen. Dit kon toch niet de bedoeling zijn ? Nu ik het zo schrijf lijkt het of we de hele weg hebben zitten chagrijnen en dat was zeker niet zo. We hebben vreselijk veel lol gehad in de bus maar waren als we dit van te voren geweten hadden niet gegaan. Niet alleen door het humeur van Dirk en de late aankomst maar ook zeker vanwege de stress of we wel weer op tijd bij de bus terug zouden zijn nu we van de metro afhankelijk waren.

Om half tien pakten we de boot richting Dover. Inmiddels hadden we contact gelegd met de twee meiden die voor ons zaten in de bus, Suzan en Krista. Buiten hebben we even de selfie stick van Astrid uitgeprobeerd. Het duurde even voordat de boot er ook opstond ;-) Gelukkig hadden we goed weer waardoor we rustig koffie konden drinken op de boot. Dit was wel anders de laatste keer toen ik met Rebecca op deze boot zat en de boot zo heen en weer schudde dat je niet eens normaal kon lopen ! Tijdens het koffiedrinken liet Irina, de collega van Astrid, een kaart zien die ze had gekregen toen ze een ticket voor het vuurwerk kocht. Ik wist dat je kaarten moest hebben voor het vuurwerk bij de Londen Eye maar dit jaar bleken ze meer zones te hebben waar je een kaart voor moest hebben, onder andere de plek bij Victoria Embankment aan de overkant van de Thames waar wij zouden gaan staan. Ik had het niet aangedurfd kaarten te kopen ivm de terugreis. Er was overal te lezen dat ze veel metrostations zouden sluiten tot een uur of drie dus ik had er van verzekerd willen zijn dat ik alles kon lopen. Tja dan denk je alles goed geregeld te hebben... 

Wachten op de boot die ons van Calais naar Dover brengt

Koffie is welkom na een nacht zonder slaap

Om tien over twaalf kwamen we aan op Miles End. Weer was er enige discussie over de ophaaltijd. Uiteindelijk werd er afgesproken tussen half twee en twee uur bij de bus. Op hoop van zegen dan maar dat we dit gingen redden. We liepen het metrostation binnen en zagen daar een grote menigte. We sloten maar aan in het gedrang. We hadden gelezen dat op 31 januari en 1 januari de metro gratis was. Dit had Slangenreizen ons zelfs ook nog gemaild. Tja en dan sta je met je buik tegen een metropoortje geklemd en blijk je toch een metrokaartje nodig te hebben. Terug konden we ook niet meer en dus riepen we om hulp naar een OV medewerker. Die snauwde ons toe dat we maar door moesten lopen en bij het uitstappen een kaart moesten kopen. Daarop deed hij voor ons het poortje open. In de metro kwamen Mandy en Joraline bij ons zitten. Het was meteen zo gezellig dat we spontaan besloten om met zijn zessen op stap te gaan.

Het plan was om wat highlights af te gaan. De Big Ben, Harrods, de Tower Bridge en Buckingham Palace. Op metrostation Tower Hill kochten we een metrodagkaart. Uiteindelijk hebben we bijna alles te voet gedaan maar het was toch wel handig dat je niet steeds opnieuw een kaartje hoefde te kopen. Het was meteen zo gezellig en we hebben zo vreselijk veel lol gehad die dag ! Suzan, stewardess en voormalig reisleidster, nam ons meteen op sleeptouw. Snel zocht ze de juiste route op en voorzag ons van informatie van de bezienswaardigheden die we bezochten.

Reisleider Suzan regelt het wel....

Selfie op de Towerbridge

Zo ontzettend gelachen toen Astrid met haar selfiestick als microfoonstandaard een muzikant in het metrostation begon te begeleiden. De man wist niet wat hem overkwam en trok bovendien ineens veel meer publiek !

Astrid''s debuut in een Londens metrostation

En hier nog wat bewegende beelden !

Na de Tower en de Towerbridge stond de Big Ben op het programma. Natuurlijk moesten Astrid en ik hier ook nog even een foto maken want dat hadden we afgesproken toen we in Deventer met de imitatie Big Ben op de foto gingen.

Met Big Ben en de Selfie stick van Mandy

Na de Big ben liepen we via Hydepark naar Buckingham Palace. Leuk om de eekhoorntjes weer te zien alleen jammer dat ik dit keer niet aan nootjes had gedacht !

Hydepark

Hydepark - Horse Guards

Buckingham Palace

Na Buckinghampalace hadden we wel trek gekregen. De lunch hadden we al overgeslagen en dus besloten we voor een vroeg diner te gaan. Alleen leek het nog niet mee te vallen om met z'n zessen ergens een plekje te vinden. Er waren meer mensen met hetzelfde idee ! Gelukkig vonden we vlakbij Harrods een Italiaan, Dolce Vita, die al snel een plekje vrij had. Ik had een pizza en heb heerlijk gegeten maar de pasta's bleken smakeloos. Ook kregen we allemaal om de beurt ons eten. Niet erg professioneel. Als compensatie kregen we een glaasje Limoncello. Ik vroeg de ober waar we het beste het vuurwerk konden bekijken omdat we geen kaarten hadden. Volgens hem waren de kaarten sowieso onzin en had je op Trafalgar Square een prima uitzicht op het vuurwerk. Daarna doken we nog even de wc in om onze make-up bij te werken voordat we onze route weer vervolgden.

Eten bij La Dolce Vita

Buiten gekomen was het inmiddels donker geworden. Zo mooi om de straten prachtig verlicht te zien. Vooral Harrods sprong eruit ! Voor Harrods stond een man te trommelen en Astrid besloot haar dirigent kwaliteiten te showen. De man zag er ook de humor van in en wij kwamen ondertussen niet meer bij van het lachen.  Ook hier bleven mensen staan om het schouwspel te volgen. Natuurlijk zijn we ook nog even binnen gestapt bij Harrods

Dirigeren voor Harrods

Jáááá ik heb weer een mooie profielfoto voor Facebook ! Net opnieuw in de make-up, vanuit de juiste hoek genomen en met het goede licht. Dit soort foto's zijn zeldzaam, dank je wel Astrid !

Met z'n allen voor Harrods....

Liggend op de grond voor Harrods....

Londen is zo mooi, zeker in deze tijd met al die prachtige verlichting !

Na Harrods pakten we de metro richting Piccadilly Circus, vanaf daar konden we dan later te voet naar Trafalgar Square om het vuurwerk te aanschouwen. Inmiddels hadden we wel trek in een biertje en gelukkig vonden we al snel een gezellige pub, the Queen's head Piccadilly. Daar hebben we een hele tijd gezeten. Een voordeel van geen kaarten hebben voor het vuurwerk was wel dat we hier tijd voor hadden. Anders hadden we vanaf acht uur al in de kou moeten staan. Twee jongens uit de bus vertelden later aan Astrid dat het best afzien was om vier uur in de menigte te staan. Nergens kon je drankjes kopen en dus moesten ze het doen met de twee blikjes bier die ze bij zich hadden. Toch zou ik nog wel een keer terug willen en dan wel het vuurwerk bekijken vanaf Victoria Embankment. Wij hebben het vuurwerk ook kunnen volgen maar dat viel voor een deel weg achter gebouwen.

Borrelen bij the Queen's head Piccadilly

Rond een uur of elf verlieten we de warme pub en liepen naar Trafalgar Square. Daar stond het plein al helemaal vol met mensen maar al snel vonden we een prima plekje waar we zelfs konden zitten. Fantastisch dat het weer zo goed meewerkte. Het was droog en gelukkig niet al te koud.We hadden sterretjes meegenomen maar dat zijn ze blijkbaar helemaal niet gewend in Londen. Vooral de kinderen die in de buurt stonden kwamen voorzichtig dichterbij en stonden met grote ogen te kijken. Ook onze fluoriserende armbandjes waren geliefd en dus hadden we al snel de helft uitgedeeld. Daarna hadden de kinderen meer oog voor hun armbandjes dan voor het vuurwerk in de lucht.

Het aftellen, de mensenmassa, ons leuke groepje, het vuurwerk, de sfeer... alles bij elkaar was de jaarwisseling echt een kippenvelmoment. Heel bijzonder om het eens op deze manier mee te maken.

Aftellen op Trafalgar Square !

En toen mocht de fles champagne open en werd mijn rugzak eindelijk een beetje lichter....

Om tien over twaalf was het afgelopen en meteen begon iedereen te lopen. Best even spannend toen we in de menigte terecht kwamen en er van alle kanten geduwd werd. Maar Londen zou Londen niet zijn als alles niet in de puntjes geregeld zou zijn. In ons land was er zeker chaos uitgebroken maar hier was zo ontzettend veel politie op de been die met een positieve benadering alles in goede banen wist te leiden. Het duurde wel even voordat we iemand vonden die ons kon vertellen welke metro we konden pakken want inderdaad waren de belangrijkste metrostations gesloten. We hebben wel een beetje voorgepiept maar vonden dat wel gerechtvaardigd nu we al twee keer voor een afgesloten station in de rij hadden gestaan en omdat we de bus niet wilden missen. Toen we uiteindelijk in de goede rij stonden ging het best snel. Het was een megalange rij maar er zat beweging in. In de metro zelf was het weer helemaal niet druk omdat er steeds maar een kleine groep mensen naar binnen gelaten werd. We hadden zelfs zitplaatsen ! Gelukkig waren we op tijd bij de bus, net als de meeste andere mensen. Uiteindelijk hebben we nog tot 02.40 staan wachten op wat laatkomers. Twee mensen zijn achter gebleven maar ik las later op klacht.nl ( waar het vol staat met klachten over Slangenreizen)dat een andere bus twee achterblijvers had opgepikt. Gelukkig maar dan !

We hebben nog wel ontzettend gelachen toen Dirk de mensen kwam tellen. Steeds als hij bijna klaar was met tellen begon Astrid er door heen te tellen en te vragen 'Hey heb je die twee nou al meegeteld ?' of 'Is mijn Marokkaanse vriend er al ?' en 'Had je er net niet een paar minder ?' Drie keer begon hij overnieuw met tellen en hij leek niet eens door te hebben dat Astrid het expres deed om hem in de war te maken. Na de derde keer de draad kwijt geraakt haalde Dirk zijn schouders op :'Nou ja ik wacht nog wel even...'

De terugreis ging gelukkig vlot. Rond een uur of twaalf was ik thuis. Helemaal kapot na twee nachten zonder slaap ( helaas slaap ik nooit in een bus) maar compleet voldaan. Voor mij nooit meer met Slangenreizen Oud & Nieuw vieren maar in Londen de jaarwisseling meemaken was zeker niet voor het laatst. En een vervolgafspraak met de meiden is alweer gemaakt want we zijn nog lang niet uitgelachen !

Reacties (8)

Afgelopen weekend ben ik een dagje naar Londen geweest met Rebecca. Een mooi begin van de vakantie en meteen een goede afsluiting van haar examenweek. De week voor de vakantie had ze mondelinge examens van de vakken Nederlands, Frans, Engels en Spaans. Allemaal met een voldoende of hoger afgesloten dus best iets om te vieren.

En dat hadden we in September al voorzien natuurlijk want toen hebben we dit reisje al geboekt. We hadden geboekt via Slangenreizen met een aanbieding van actievandedag waardoor we voor nog geen veertig euro p.p. heen en weer konden. Eerst zouden we om kwart voor twaalf vertrekken vanaf Rotterdam Capelsebrug en we zouden door de eurotunnel reizen maar dit werd een paar dagen later veranderd. De vertrektijd werd negen uur en we zouden de oversteek maken per veerboot. Ook prima natuurlijk ! In de bus hoorden we dat we eerder vertrokken omdat grote drukte werd verwacht in Londen vanwege een fashionweek.

Rebecca en ik hadden onze fiets bij metrostation Vijfsluizen gezet en pakten de metro naar Capelsebrug. Omdat we een metro eerder hadden waren we daar veel te vroeg. De bus bleek er al te staan en we mochten alvast instappen. Fantastisch want nu hadden we de beste plekken in de bus !! We namen plaats boven in de dubbeldekker voor het grote raam. Wat een uitzicht !

Rond een uur of twee waren we in Calais waar we op de boot gingen. Maar niet voordat we allemaal langs de douane waren geweest voor de paspoortcontrole. Gelukkig verliep dat vlot en ging het verdere inschepen ook snel. Tien over half drie vertrok de boot. Er werd omgeroepen dat het weer erg slecht was en er dus behoorlijk wat deining kon zijn. Nou dat laatste was ons al duidelijk want normaal lopen was vrijwel niet mogelijk. Best hilarisch om iedereen te zien langs schommelen. Er werd dus heel wat afgelachen op de boot. Maar de andere kant was wel...er werden dus heel wat mensen ziek ! Ook Rebecca voelde zich al snel niet echt lekker meer ondanks de ingenomen reistabletten.

Even uitwaaien op het buitendek

 photo londenineendag_zps119525c1.jpg

Een warme chocomel en een wijntje om te vieren dat we op weg zijn !

 photo londenineendag2_zpsf5adf9ef.jpg

De overtocht duurde een uur en drie kwartier dus rond half vier Engelse tijd kwamen we aan in de haven van Dover. We vroegen ons wel af of we nu niet veel te vroeg in Londen zouden zijn ? Ja dus ! Na twee uurtjes dommelen wekte de chauffeur ons met de woorden dat we de Blackwall tunnel in reden. De tunnel die gebouwd is tussen 1892 en 1897 was met 1344 meter, op dat moment de langste tunnel onder water. Er zaten een paar flinke bochten in de tunnel en het vermoeden bestaat dat ze die bochten hebben gemaakt zodat de paarden niet zouden schrikken van het licht aan het einde van de tunnel. Rebecca en ik boften met onze plek eerste rang !

We maakten een tour langs alle bezienswaardigheden en de chauffeur vertelde er van alles bij. Helaas was het nog veel te donker om foto's te maken maar het was wel erg bijzonder om Londen in het donker te zien. De London Eye, de Tower Bridge...alles was prachtig verlicht ! Ook bijzonder om Londen wakker te zien worden. Of eigenlijk gaat alles gewoon 24 uur door daar. Heerlijk lijkt mij dat ! Op ieder moment, de hele nacht door een bus kunnen pakken bijvoorbeeld...dat kan in Londen !

Toch even een fotopoging  van de Towerbridge...

 photo londenineendag3_zps139d688c.jpg

Om kwart voor zeven werden we afgezet bij station Temple. Lekker vroeg en we hoefden pas om kwart voor acht `s avonds weer terug te zijn. We besloten te beginnen met het kopen van een travelcard waar je voor £ 8,90 p.p. de hele dag gebruik mag maken van bus en metrolijnen. Wel iets duurder dan de vorige keer maar dat komt omdat je nu alleen nog zes zones moet kopen in plaats van twee maar nog steeds heel betaalbaar ! In het station was alleen een kaartautomaat. Toen ik probeerde af te rekenen kwam er een man naar mij toe die daar werkte. Hij attendeerde mij erop dat ik alleen met een creditcard kon betalen hier. Heel fijn want die had ik niet. Ik vroeg hem of er op Embankment, het volgende station, wel een loket aanwezig was zodat ik met bankpas kon betalen. Volgens de man niet, overal kon je alleen betalen met creditcard volgens mij.

Nu wist ik bijna zeker dat ik de travelcard voor Luuk en mij deze zomer gepind had dus ik hoopte dat we op het volgende station toch een travelcard konden kopen. Of in ieder geval dat we ergens een pinautomaat tegenkwamen waar ik wat ponden kon pinnen. Gelukkig bleek dat ik op Embankment de kaarten inderdaad gewoon kon pinnen. Een pinautomaat bleek iets lastiger te vinden dus besloten we eerst maar even koffie te drinken bij de Starbucks. Daar was ik inmiddels wel aan toe en konden we meteen even op de kaart kijken waar we naar toe moesten.

Rebecca wilde vooral shoppen en op nummer één stond de Primark. Die in Oxfordstreet ging om acht uur open. Ik had gelezen dat je er `s Middags eigenlijk al niet eens meer binnen hoeft te stappen omdat je dan gek wordt van de drukte dus misschien was er mee beginnen wel zo handig. Het bleek een goede zet ! We liepen echt met zijn vijven door de Primark !! We konden zonder rij naar de pashokjes en konden meteen doorlopen bij de kassa. En wat een verschil met Nederland !! Wij hebben in Rotterdam ook een Primark maar die is in niets te vergelijken met die in Londen. Sowieso is de collectie anders en veel en veel groter. Maar ook is de kwaliteit van de kleding beter en de winkel ruim en netjes opgezet. Echt een aanrader om eens binnen te stappen als je (vroeg!) in Londen bent. Wij hadden een flinke tas vol voor een leuke prijs.

Verder keek Rebecca ook haar ogen uit. Ze zag allemaal winkels waar ze in Spanje bijvoorbeeld wel eens in was geweest maar die je bij ons niet ziet. De enige winkel die tegen viel was de Abercrombie & Fitch. In Amsterdam lopen er allemaal mooie jongens waar je mee op de foto kan en hier was verder geen show of iets dergelijks. Een mooie winkel met een veel te dure collectie, meer was het niet.

 

 photo londenineendag4_zps96acc78d.jpg

Wat Rebecca ook graag wilde zien was M&M World ! Handig dat ik de weg al wist.... ;-)

 photo londenineendag5_zpsd2a67ab6.jpg

Ik heb een zwak voor mannen in uniform en een logeeradres in Londen is ook wel leuk dus mag ik jullie even voorstellen : 'Mijn nieuwe vriend !'

 photo londenineendag6_zps6de1ff9f.jpg

En deze foto mag natuurlijk niet ontbreken...Op bijna iedere straathoek zijn ze nog te vinden !  

 photo londenineendag7_zps95a97727.jpg

Na al dat shoppen hadden we wel trek gekregen. Nu had ik voor de zomer van Marjan de tip gekregen om naar het hardrockcafé te gaan om daar Nachos te bestellen. Nu was dat er toen niet meer van gekomen maar dit keer wilden we dat wel. Rond een uur of twaalf waren we bij het Hardrockcafé. Nu is het regel in Londen dat je de lunch aan tafel gebruikt maar een drankje of snack hoort aan de bar of buiten. Prima om buiten te zitten want het was door de overkapping en de zon die er op stond heerlijk warm op het terras.

Ik bestelde een wijn, een wijn aangelengd met limonade ( tip van de barman) en één portie nachos. Het bedrag wat ik af moest rekenen snapte ik niet helemaal... De barman was ook vrij slecht te verstaan dus het antwoord op mijn vraag had ik ook niet echt begrepen. Een man naast mij aan de bar moest er wel om lachen. Buiten sprak hij ons aan en bleek het een Nederlander te zijn die voor werk een tijdje in Londen woonde. Met hem en zijn collega uit Denemarken hebben we nog even gezellig zitten kletsen. Toen kwam de barman met de schaal Nachos. De schaal kon onmogelijk één portie zijn en hij had onze bestelling gewoon niet goed begrepen. Nu vond ik het niet zo'n punt meer. Het zag er zo goed uit en het smaakte zo heerlijk... We konden het zelfs niet helemaal op zo veel was het !

Van te voren had ik gelezen dat je voor een drankje in de rij moet staan bij het Hardrock café en toen wij vertrokken stond er inderdaad al een rij om binnen te komen. Wij waren er dus echt op het goede moment binnen gestapt. De bijbehorende winkel hebben we trouwens niet bezocht want daar stond toen we aankwamen al een flinke rij.

 photo londenineendag8_zpsb37db3e9.jpg

Vrijwel tegenover het hardrockcafé ligt de ingang van Hydepark dus dat werd ons volgende doel ! Gelukkig had ik er aan gedacht pinda's mee te nemen in mijn handtas. Met dit prachtige weer was het aardig druk in het park maar gelukkig vonden we een rustige plek. Al snel kwamen de eekhoorntjes op de nootjes af. Ze zijn zo leuk !!

 photo londenineendag9_zpsce4a3eb8.jpg

 photo londenineendag10_zpsf4ee59b5.jpg

Daarna pakten we de metro naar Knightbridge want Harrods stond ook nog op Rebecca's lijstje.  Natuurlijk bezochten we de herdenkingsplek van Diana en Jodi Al-Fayed en verder hebben we wat rond gelopen. De dierenafdeling was helaas gesloten. Heel lang zijn we niet in Harrods geweest. Het was ontzettend warm binnen en Rebecca had het na een paar keer verkeerd lopen ( het is een mega groot doolhof daar) wel weer gezien. Met Marjan en de jongens heb ik er vorige keer uren rondgelopen en vond ik het echt meer dan de moeite waard.  

 photo londenineendag11_zpsb0cf9b5a.jpg

Na Harrods wilden we op de metro stappen richting Covent Garden, mijn favoriete plek in Londen ! Helaas mochten we de metro niet in omdat het te druk was. Ik twijfelde even of we een bus zouden pakken of wachten. We besloten toch maar te wachten omdat we anders weer moesten zoeken welke bus we konden pakken.

Na een klein kwartiertje mochten we de metro binnen. Dat bleek een slecht idee... Het was zo druk op het perron en de metro die er aankwam was al propvol. We besloten toch maar in te stappen omdat ik zeker wist dat de volgende metro's hetzelfde zouden zijn. Ik heb echt nog nooit zoiets mee gemaakt. Iedereen zat tegen elkaar aangeplakt, rondom nog geen cm ruimte. In Nederland zou de metro zo echt niet gaan rijden maar acuut ontruimd worden.

 photo londenineendag12_zps994f77b9.jpg

Gelukkig hoefden we maar een paar haltes en is het gelukt er ook weer uit te komen. Dat viel niet mee, zeker toen bleek dat we een lift nodig hadden om boven te komen. Die lift was net zo vol als de metro. Maar Covent Garden heeft ook Rebecca's hart gestolen... Wat een sfeertje hangt daar toch ! Zeker op zaterdagmiddag is het er flink druk en nu was het ook nog eens prachtig weer.

De terrassen waren vol maar we hadden inmiddels wel trek in wat drinken. Gelukkig vonden we een plaatsje binnen bij café Chutney. Een beetje vreemd tentje. Het zag er best leuk uit, Indisch ingericht. Van de jongen die ons hielp mochten we bij de open deur zitten maar al snel werden we door de eigenaresse naar achter gestuurd omdat we alleen iets wilden drinken. Nu was dat geen probleem maar de manier waarop het ging was allerminst gastvrij. Rebecca en ik zaten aan een twee persoons tafeltje maar verder stonden er allemaal vier persoonstafels. Iedereen die binnen kwam of dat nu alleen of met zijn drietjes was moest bij iemand anders aanschuiven en moest even snel snel een bestelling doorgeven. Iedereen zat elkaar een beetje verbluft aan te kijken en de vriendelijke jongen was er duidelijk verlegen mee. Maar goed, geen aanrader als je de keus hebt maar in ons geval een prima plek om even uit te rusten. De 'iets' te dure wijn was heerlijk net als de ijskoffie van Rebecca.

Verder hebben we op Covent Garden genoten van diverse optredens. Vooral bij twee straatartiesten die het hele publiek erbij betrok hebben we heel lang staan kijken. Wat een show gaven zij weg ! En we hebben wat winkeltjes bekeken. Ik wilde nog een leuk kraamcadeautje voor Nathalja, de pasgeboren dochter van Natasja en Ronnie. Bij Harrods hadden we gekeken maar waren we niet geslaagd en Hamley's hebben we helaas niet kunnen vinden. Gelukkig lukte het toch nog bij Eric Snook. We vonden een bordje van Little Miss. Schattig en echt Engels, precies wat we zochten ! 

 photo londenineendag13_zps431bd67f.jpg

We waren van plan op Covent Garden iets te eten maar we zaten nog vol van de Nachos. Vroeger waren er overal eetkraampjes met een kleine hap te vinden maar dat viel nu een beetje tegen. We besloten Covent Garden uit te lopen en daar te zien wat we tegen kwamen. Fish & ships had ik wel leuk gevonden in een gezellige pub maar dat was iets dat we nu net niet tegen kwamen. En toen kwamen we langs de mac Donalds. Daar dus maar wat te eten gehaald en ook twee Iced fruit smoothies besteld. Die zijn zo heerlijk en in Nederland niet verkrijgbaar ! Na het eten besloten we maar alvast richting metro te gaan. We waren inmiddels echt versleten en geen puf om nog echt iets te doen. Bovendien hadden we ook geen idee hoe lang we er precies over zouden doen om bij de bus te komen. Wat als het weer zo druk zou zijn in de metro...

En het was weer net zo druk op het perron en in de metro ! Weer is het gelukt ons in de eerste metro te wurmen die er aan kwam maar Rebecca had wel een vreemde hand in haar jaszak. Gelukkig had ze haar mobiel in haar andere zak en had ze het meteen door. Bij Embankment stapten we uit omdat we nog veel te vroeg waren. Even langs de Starbucks voor een bak koffie was wel lekker voordat we weer in de bus zouden stappen. Daarna stapten we weer in de metro richting Temple. Op tijd waren we bij de bus en om acht uur reden we weer richting Dover.

 photo londenineendag14_zps4c760c35.jpg

Dit keer hadden we gelukkig wat rustiger weer op de boot ! De terugreis verliep vlot. Te vlot want we kwamen om kwart voor vier al aan op Capelse Brug ! Niet leuk als je denkt tegen half zeven aan te komen en je wilt de eerste metro van acht uur pakken.... Er stond een taxi te wachten toen we aankwamen en dus vroeg ik even wat het kostte naar metrostation Vijfsluizen in Schiedam. 'Nou dat is een aardig bedrag !' begon de chauffeur. Naar centraal was al €35 en dit was zeker twee keer zo ver volgens hem. Ik antwoordde dat we dan wel op de eerste metro zouden wachten en hij reed weg.

We liepen naar het metrostation in de hoop dat we daar ergens uit de wind konden liggen. Nou mooi niet...alles afgesloten !! We raakten buiten aan de praat met een jong stel. Later hoorde ik van Rebecca dat ze een taxi hadden besteld maar dat die niet gekomen was en dat ze nu op een nieuwe taxi aan het wachten waren. Oeps...ik had hun taxi natuurlijk 'weggestuurd'!

Gelukkig kwam er op een gegeven moment een illegale taxi aanrijden. Toen die chauffeur zei dat hij ons voor €45 wilde brengen liep ik weg met de woorden dat ik nog maar €20 had en dat we anders wel zouden wachten op de eerste metro. Meteen riep hij dat hij ons wel zou brengen voor dat bedrag. Het bleek echt een aardige gozer. Hij kon de weg naar Vijfsluizen niet vinden maar op een geven moment waren we zo dichtbij huis dat ik ons daar maar heb af laten zetten. De fietsen haalden we later wel op. Voor Rebecca was het wel lekker dat ze nog heel even kon slapen want zij moest diezelfde dag weer aan het werk.

Londen is in ieder geval een groot succes geweest. Oké je bent echt versleten na twee nachten vrijwel geen slaap maar het is echt een aanrader voor zo weinig geld. Volgende maand ga ik op dezelfde manier naar Parijs. Dan met Luuk en mijn (vakantie)vriendinnen met hun zonen. Ik kijk er nu al naar uit !

Reacties (1)

En toen was onze laatste dag in Londen aangebroken... Heel veel gedaan, net zo veel niet gedaan maar eigenlijk nog maar één belangrijk ding op ons to do lijstje : Notting Hill & Portobello Market. Terwijl Marjan en ik na het ontbijt de koffers inpakten speelden de jongens beneden nog een potje pool. Daarna zetten we de koffers beneden in de afgesloten ruimte van het hotel en liepen voor de laatste keer naar ons wifi terras voor een bak koffie.

 photo lastday_zpsa48ed9cc.jpg

Na de koffie pakten we de metro naar Notting Hill. Wat een geweldige wijk is dat. Jammer dat we niet wisten waar het huis van William Thacker uit de film Notting Hill precies was maar we hadden sowieso het idee dat we in het decor van de film terecht waren gekomen. Inmiddels heb ik de film opnieuw bekeken en die was zo heerlijk herkenbaar ! Luuk en ik herkende best wat plekjes nu. De afgesloten binnentuinen bijvoorbeeld en Portobello Market.

 photo lastday2_zps2891194c.jpg

De bookshop van William Thacker hebben we natuurlijk ook bezocht. Helaas ben ik er inmiddels achter dat ze voor de film de locatie van een antiekwinkel hebben gebruikt en deze op dezelfde manier hebben ingericht als de inmiddels beroemde Travel Bookshop. In de film zit de winkel op een hoek. Jammer maar voor mij blijft de winkel die we bezocht hebben de boekwinkel waar William Thacker,  Anna Scott voor het eerst heeft ontmoet. Heel de winkel ademt het sfeertje uit. Zo gaaf dat we er geweest zijn !

 photo lastday3_zps90fa537d.jpg

 photo lastday4_zps161005ac.jpg

 Verder hebben we heerlijk geshopt. Souvenirtjes gekocht op Portobello Market ( de jongens allemaal een Big Ben met klokje en verlichting) en Luke kocht nog een paar exclusieve VANS. Alleen verkrijgbaar in Engeland dus die maakt hier in Nederland de blits ! Wat hebben ze sowieso veel schoenenzaken met bijzondere schoenen daar! Marjan wil ook nog een keer terug om een paar kekke hakken op te halen ;-)

 photo lastday6_zps457426a6.jpg

De lucht was die dag wat dreigend maar het bleef droog en de temperatuur was prima. We konden zelfs nog buiten lunchen. We waren niet anders meer gewend ook !

 photo lastday5_zpsc23f8f3d.jpg

Daarna pakten we de bus terug naar Paddington. De jongens wilden nog wel een potje poolen en Marjan en ik wilden nog een rondje lopen door Paddington voor wat laatste foto's en wat boodschapjes doen voor op de boot. Op de heenweg waren we best geschrokken van de prijzen op de boot dus we hadden nu besloten voor de terugweg wat drinken en snoep in te slaan. Ik heb ook nog even een foto gemaakt van het St Mary's Hospital. Toch bijzonder dat dit ziekenhuis bij ons om de hoek lag. Als Kate een dag later was bevallen waren we midden in het mediacircus beland. Grappig toen ik de beelden van dit mediacircus op TV zag ik geen idee had dat ons hotel op nog geen twee minuten loopafstand van dit ziekenhuis was.

 photo lastday8_zpsb6462e9a.jpg

 Natuurlijk maakte ik ook nog eventjes een foto van het Paddington trein- en metrostation

 photo lastday7_zpsc3e946d7.jpg

Na de boodschapjes dronken we nog wat op het terras waarna het echt tijd was om de jongens en de koffers op te halen in het hotel. We besloten de bus te pakken richting Liverpoolstation. Het idee kwam van Marjan en dit was toch wel een super idee ! Nu hoefden we niet weer al die trappen op en af te zeulen met onze koffers maar konden in één keer van Paddington naar Liverpoolstation zonder overstappen. We waren gelukkig op tijd weggegaan want het was een lange rit. Eén vrouw deed er nogal moeilijk over dat wij onze koffers op de kinderwagenplaats hadden gestald maar ( nadat wij wat koffers gestapeld hadden en er een plek vrijkwam) verder verliep de reis zonder problemen.

Op Liverpoolstation aten we nog wat. Marjan en ik kozen voor een wokmaaltijd en de jongens voor KFC. Daarna liepen we richting de trein die ons naar Harwich zou brengen.

 photo lastday12_zpsd2cfac3c.jpg

 photo lastday13_zps82690d50.jpg

Om half acht vertrok de trein richting Harwich.

 photo trein_zps48ad0fa4.jpg

De reis verliep vlot. Het inchecken op de boot duurde iets langer dan op de heenweg maar nog steeds niet te vergelijken met het inchecken voor een vlucht op Schiphol. Onze bagage werd dit keer wel gecontroleerd. Conclusie : 'Je kan wel een bom mee nemen naar Engeland maar niet mee terug...' Problemen om Luuk het land weer uit te krijgen heb ik verder gelukkig ook niet gehad. ;-) Op de boot brachten we eerst onze spullen weer naar de kamer. Toen Luuk en ik onze spullen kwijt waren liepen we naar de hut van Marjan, Luke en Jonno.

We wisten niet wat we zagen... Een prachtige grote hut met een twee persoons bed aan de ene kant en een één persoons bed aan de andere kant. Uiteraard een raam met uitzicht en een goed gevulde minibar. Op de toilettafel stond een fruitmand, wat zoutjes en wijn. Als eerste liepen we met elkaar naar de balie want Marjan wilde toch wat duidelijkheid. Marjan vertelde de vrouw achter de balie dat ze allemaal fruit en drank op haar kamer had staan. 'Dat is mooi.' lachte de vrouw haar toe. Marjan ging verder dat dit inderdaad mooi was maar dat ze wel wilde weten of ze iets moest betalen als ze er iets van nuttigde. Nee dus...het was all inclusive ! 'Oké, dan gaan we aan de wijn !' besloot Marjan meteen :-)

Omdat Marjan de boot wat later boekte waren de goedkopere hutten al volgeboekt maar dat ze zo veel luxe had wist ze ook niet. We namen de flesjes wijn en de glazen mee naar beneden en namen plaats aan een tafeltjes. We hadden de jongens beloofd dat ze naar de film mochten en het bleek ook nog een film te zijn die ze graag wilden zien. De film bleek wel pas om 23.00 uur Engelse tijd te beginnen en we zouden om 6,00 uur alweer gewekt worden. Wij hadden onze horloges op de boot voor het gemak maar alvast weer op Nederlandse tijd gezet dus precies om middernacht begon de film.

Een latertje voor de jongens dus en voor Marjan en mij ! Het was kwart voor twee toen de jongens de bioscoop uitkwamen. Ze hadden het wel fantastisch gehad. Vooral omdat ze maar met zijn drietjes in de bioscoop hadden gezeten. Een echte privé bioscoop dus ! Toen de jongens op de stille boot langs de balie liepen sprak de man er achter hen aan. 'Of ze nog niet op bed moesten liggen op dat tijdstip?!' Marjan en ik liepen achter de jongens aan en merkten op dat wij nu ook hadden moeten wachten nu de jongens zo laat uit de bioscoop kwamen. 'Ja maar jullie hadden foto's en wijn !' antwoordde hij zonder een spoortje medelijden. Haha we waren blijkbaar opgevallen. Marjan en ik hadden inderdaad foto's bekeken en uitgewisseld op de ipads.

 photo lastday9_zpsc3c393f2.jpg

 Na een paar uurtjes slaap werden we weer gewekt door het bekende deuntje 'Don't worry be happy.' Meteen zette ik het TVtje aan met de live beelden van de webcam op de boeg. Marjan heeft het TVtje zelfs de hele nacht aan laten staan. Het is echt leuk om te zien waar je precies vaart. Zo was er na het ontwaken al snel land in zicht ! We kleedden ons aan en liepen met onze koffers naar de hal. Opnieuw volgde een opstopping bij de liften. Weer vooral door mensen met kleine rugzakjes die net zo goed met de trap hadden kunnen gaan. Maar goed, we hadden nu toch niet zo veel haast. Denk dat ik de volgende keer gewoon met een kop koffie in het restaurant ga wachten tot de halve boot leeg is. Wel zo rustig ;-)

Koffie hebben we trouwens wel gemist bij aankomst in Hoek van Holland. Het was leuk geweest als we daar als afsluiting nog koffie hadden kunnen drinken met elkaar, mijn ouders en de vriend van Marjan die hen op kwam halen. Toch raar dat er daar helemaal geen mogelijkheid is om koffie te drinken bij het terminalgebouw? Ik zeg : gat in de markt ! :-)

 photo lastday10_zps58edc56d.jpg

 photo lastday14_zpsad5986c1.jpg

 We kunnen terugkijken op een zeer geslaagde vakantie. Een kleine week maar zoveel mooie herinneringen rijker ! Denk dat dit ook duidelijk te zien is aan dit verslag. Heb weer zo veel plezier gehad bij het schrijven van dit reisverslag. Ik heb alles weer opnieuw beleefd... En voor wie ook zin heeft gekregen in Londen plaats ik hieronder nog een filmpje van de Stenaline. Wat mij betreft is dit de ultieme manier van reizen. Het heeft onze vakantie verlengd. Twee nachten extra in een geweldig drijvend hotel. Ik wil niet anders meer. Luuk gaat trouwens eind van deze maand met school weer met de boot naar Engeland. Dit keer gaat hij met P&O ferries naar York waar hij enkele dagen in een gastgezin verblijft. Hij heeft er alweer zin in !

Met de Stenaline naar Londen 

Reacties

De andere dag ontbeten we weer in het hotel. Dit ontbijt was inclusief bij ons hotel dus daar maakten we uiteraard gebruik van. Elke dag stond er een vrouw achter elkaar het brood te toasten en wafels te bakken. Verder was er jam voor op de toast en chocolade of Butterscotch voor op de wafels. Er waren elke dag gekookte eieren en yoghurt met ontbijtgranen, vruchtensap en er was een automaat waar we koffie of espresso en voor de jongens thee of chocomel konden tappen. Ik vond het een prima ontbijt voor dit relatief goedkope hotel.

 photo toweroflonden_zps7d18be9d.jpg

 Na het ontbijt liepen we naar het metrostation waar we de metro pakten richting Tower Hill. Die dag stond er een bezoek aan de Tower op ons programma. Luuk en Jonno hadden hun Chelsea shirts aangedaan. Nou dat hebben we geweten ! Het leek wel of ze met Feyenoordshirts in Amsterdam liepen. Overal werden ze aangesproken over hun slechte voetbalkeuze. Uiteraard wel op een grappige manier. Bij de Tower werden de jongens ook tegengehouden met de woorden : 'Nee hoor met die shirts mogen jullie echt niet naar binnen.' In de Tower bij het bezoek aan de Kroonjuwelen kwam er een oudere man naar hen toe met opgestoken duim. Gelukkig toch nog één Chelseafan tegengekomen ! :-)

 photo toweroflonden9_zps24b2dc12.jpg

Bij de Tower schrokken we even toen we de rij zagen. Ik had gehoord dat er lange rijen konden staan dus we waren er al wel een beetje op voorbereid. Gelukkig zagen de jongens toen we net in de rij stonden dat er mensen met Londonpass tussen stonden. Nu hadden we gelezen dat je met de Londonpass de rijen kon omzeilen dus we vroegen ons af of we goed stonden. Aan de zijkant zagen we ook nog wat rijen en dat bleken de rijen voor de kaartverkoop te zijn. De rij waar wij instonden bleek de rij voor de ingang te zijn. Daar moest je dus ook met Londonpass nog in plaats nemen.

Marjan en ik pakten beiden een andere rij en dat was maar goed ook. De rij waar Marjan in stond kwam maar niet vooruit maar de rij waar ik in stond ging erg hard. Na 20 minuten hadden we de kaarten op zak en amper tien minuten later stonden we binnen. En dat op een zondag ! Fijn was ook dat we net als bij het Chelsea stadion weer een familieticket konden kopen wat voordeliger was dan allemaal losse kaartjes. Verder is het mooi dat in Londen kinderen t/m 15 jaar voor een kindertarief overal naar binnen kunnen. In Nederland zijn we al een tijdje uit de kinderkorting gegroeid.

 photo toweroflonden10_zpsd5a82821.jpg

Eenmaal binnen huurden we ook een familietour in het Nederlands. Zo kregen we allemaal een kastje en een plattegrond mee waar we na het indrukken van een cijfertje de bijbehorende informatie konden beluisteren. Ik was weer net zo onder de indruk als vroeger, toen ik als zeventien jarige de Tower bezocht. En ook de anderen vonden het geweldig. Prachtig om de verschillende bouwstijlen te zien. 'The white Tower' heeft koning Willem I  al in 1078 laten bouwen en in de 13e eeuw is de Tower of London behoorlijk uitgebreid onder leiding van Hendrik III.  

Alleen jammer dat we maar één raaf hebben gezien ! Er moeten er veel meer zitten en ik kan mij dat ook nog goed herinneren van vroeger. Om een oude legende levend te houden worden er een aantal raven op het terrein gehouden. Zolang de raven in de Tower blijven is Engeland gevrijwaard van aanvallen van buitenaf. Karel II van Engeland werd gewaarschuwd dat het koninkrijk ten val zou komen als de raven de Tower zouden verlaten. Karel gaf dus ook de opdracht om steeds een populatie raven binnen de muren te houden. Dit kan door één vleugel gedeeltelijk te knippen waardoor de raven minder stabiel vliegen en zich niet zo snel ver buiten de Tower wagen.

Voor de ingang van het Jewel House waar de kroonjuwelen liggen stond een ontzettend lange rij. Toch besloten we er in te gaan staan omdat we de kroonjuwelen niet wilden missen. Achteraf ging het super snel en ik denk dat we er hooguit een half uurtje over deden om binnen te komen. In de tussentijd hebben Marjan en de kinderen ijs gehaald terwijl ik in de rij bleef staan. Wat ik zo fantastisch vind aan de Engelsen is dat ze allemaal zo beleeft zijn. Echt niemand zal voordringen en iedereen wacht rustig zijn beurt af. In de ruimte van de kroonjuwelen zelf moesten we op een lopende band gaan staan. Op die manier ontstaan er geen opstoppingen en dat werkte geweldig. Als je meer tijd nodig had kon je uiteraard nog een keer op de band gaan staan.

 photo toweroflonden2_zpsa7c15682.jpg

 photo toweroflonden3_zps7e3b6fd7.jpg

 Natuurlijk moesten de jongens ook nog even op de foto met een Beefeater. Ook deze Beefeater bleek tegen Chelsea te zijn, zoals ook te zien is aan de manier waarop hij het shirt van Luuk en Jonno vasthoudt. Na de foto veegde hij zijn handen af aan het shirt van Luke. Daarbij trok hij een gezicht alsof hij iets heel vies had beetgepakt ;-)

 photo toweroflonden11_zps3f30011d.jpg

Toen we de Tower uitkwamen was ons volgende doel, de Tower Bridge ! En een lunch want inmiddels hadden we allemaal trek gekregen...

 photo toweroflonden12_zps11b9eecd.jpg

In de buurt van de Towerbridge vonden we een gezellig terras aan een klein haventje. We bestelden heerlijke broodjes en tosti's. Halverwege moesten we helaas naar binnen rennen omdat het begon te regenen. Het bleek alleen een buitje voor het stof, eenmaal binnen was het alweer droog. De rest van de dag hebben we weer stralend weer gehad !

 photo toweroflonden4_zpsd1e95e42.jpg

Na het eten hebben we een soort bruggentour gelopen. We begonnen uiteraard bij de Towerbridge die we overliepen. Indrukwekkend die brug waarvan de bouw in 1894 voltooid was. Daarna kwamen we over een soort overdekte marktplaats die ik mij ook nog vaag kon herinneren van vroeger...

 photo toweroflonden5_zpsbfd97f7c.jpg

 We kwamen langs de London Bridge. De eerste brug op deze plek stamt uit de tijd van de Romeinen. Daarna volgden nog wat bruggen en de huidige brug werd in 1973 in gebruik genomen.  

 photo toweroflonden13_zps708334a0.jpg

Leuk ook dat we Charles nog tegen het lijf liepen ! Mooie foto met op de achtergrond nog een stukje Millennium Bridge en de St Paul's Cathedral.

 photo toweroflonden14_zpsfd47c1f8.jpg

Met dit prachtige weer was het lastig om een plekje op een terras te bemachtigen maar we hadden geluk.... Heerlijk genieten van een wijntje ( en cola voor de jongens)met uitzicht op de Millennium Bridge !

 photo toweroflonden8_zps01649021.jpg

 De Millennium Bridge was misschien nog wel de belangrijkste brug voor de jongens aangezien dit ook een Harry Potter locatie is ! In Harry Potter and the half Blood Prince is deze brug een doelwit van de aanslagen van Dooddoeners.

 photo toweroflonden15_zps427d447a.jpg

Over de Millennium Bridge liepen we weer naar de overkant. We wierpen nog een blik  op de St Paul's Cathedral waarna we een metrohalte opzochten. Inmiddels waren we helemaal versleten maar heel voldaan na deze dag. Die avond besloten we in de omgeving van ons hotel nog wat te eten. We kozen voor de Griek. Het eten was prima maar wat een personeel !! Ten eerste wilde Luuk Gyros maar kreeg stukken kip. Ze hadden gewoon geen Gyros maar knik dan niet beleefd en zeg dan gewoon dat je niet begrijpt waar we het over hebben. Op een gegeven moment kregen we na onze laatste hap een bak fruit op tafel met vijf lepels erbij. Lief dachten wij eerst... maar het bleek gewoon een soort 'oprotfruit' . Voor een toetje was duidelijk geen tijd meer en ze begonnen met chagrijnige gezichten de ruimte op te ruimen.

Op een gegeven moment wees een vrouw naar het glas van Jonno en wapperde met haar handen. Luuk vertaalde het naar Jonno als :'Je moet je glas even leegdrinken want ze wil het meenemen.' Waarop ik snel zei dat hij gewoon rustig aan kon doen. Hallo zeg zo lang zaten we er nog niet ! Jonno zei dat ze misschien gewoon de vaatwasser alvast aan wilde zetten :-) Het was dus heel gezellig met elkaar en gelukkig ook nog lekker maar heel bijzonder was het ook niet en het was het duurste restaurant waar we deze vakantie hadden gegeten. Geen aanrader dus deze Griek in Paddington ! (sorry de naam ben ik helaas vergeten) De koffie dronken we weer op ons vertrouwde Wifiterras. Nog even genieten van onze laatste avond in Londen.

 photo toweroflonden6_zps66c15b41.jpg

 photo toweroflonden7_zpsa8520bac.jpg

Reacties

In het hotel konden we elke dag aanschuiven voor het ontbijtbuffet maar de jongens wilden ook wel een keer een echt Engels ontbijt. Nu konden we dat in het hotel ook krijgen wanneer we iets bijbetaalden maar we hadden op de eerste dag al ontdekt dat ze op 'ons' koffie(wifi)terras ook a full English breakfast serveerden. Aangezien het nog steeds heerlijk weer was, was de keus snel gemaakt. Het ontbijt was echt overheerlijk en we konden er weer even tegen.

De jongens hadden trouwens nog een mooi verhaal van de dag ervoor. Toen ze aan het poolen waren kwam er een oude vrouw aan lopen. Het bleek de schoonmaakster te zijn. De vrouw liet zich vlak voor hen op haar knieën vallen en riep "Oh my god, I'm so stupid !!' De jongens schrokken zich rot en vroegen wat er aan de hand was. De vrouw legde uit dat ze haar twee mobieltjes, één privételefoon en haar werkmobiel, even in de gieter had gedaan om ze op die manier te vervoeren. Helaas was ze dit vergeten en had water in de gieter gedaan. Maar ze raapte zich snel bij elkaar, haalde haar schouders op en zei : "Wat happend happend, it can't be changed" Daarna ging ze door met haar werk. Toen de jongens even daarna wat lacherig waren, volgens eigen zeggen door iets grappigs tijdens het poolen, voegde ze er nog aan toe : "It's better to laugh about it then be mad"  Een wijze les en die woorden hebben we de rest van de vakantie nog veel gebruikt. Nog steeds trouwens ;-)

 photo chelsea7_zpsbfff2bbb.jpg

Daarna gingen we op weg naar het Chelseastadion. Het was behoorlijk druk en er kwam een man vertellen dat de groep van de rondleiding in twee groepen verdeeld zou worden. De eerste 40 werden verzameld en wij bleven expres staan want we hadden allang gezien dat er bij lange na geen 40 mensen overbleven. Wij hadden er inderdaad maar een stuk of twintig tijdens de rondleiding. De gids die ons rondleidde deed het ontzettend leuk. Hij begon met vragen uit welke landen we allemaal kwamen en voor welke club we waren. Luuk hoefde niets te zeggen. " Feyenoord Rotterdam" merkte de gids al op, wijzend naar het shirt van Luuk. Daarop waren Luke en Jonno aan de beurt en die noemden Ajax. Marjan FC Twente en ik weer Feyenoord. Verder was er een vader en zoontje uit Londen en de anderen kwamen uit Spanje, Brazilië, Bulgarije, Korea, Finland, Kroatië, Italië en Ethiopië. Niet te geloven hoeveel landen er vertegenwoordigd werden in deze kleine groep ! 

 photo chelsea_zps8fed03dc.jpg

 photo chelsea2_zpsd6a357c5.jpg

 In de kleedkamer bij het T-shirt van Luuk's favoriet 'Hazard'

 photo chelsea9_zpsd33b4558.jpg

 photo chelsea10_zps165f1f3a.jpg

In de persruimte was er gelegenheid voor het maken van foto's. Als een van de eersten waren de twee jongens uit Ethiopië aan de beurt. Ze maakten eerst om beurten van elkaar een foto maar Marjan bood meteen aan van hen beiden een foto te maken. De anderen uit de groep gaven daarna ook allemaal hun camera aan Marjan dus Marjan bleef in de rol van fotografe. Toen Marjan klaar was kwam één van de jongen uit Ethiopië opnieuw naar haar toe waarop zij dacht dat hij nog een foto wilde samen met zijn vriend. Maar nee hij wilde op de foto met Marjan ! We hebben erg gelachen. Gelukkig waren we er niet met de groep van 40 want dan was hier echt geen tijd voor geweest. De gids werd nu al wat onrustig van de uitgebreide fotosessies.

 photo chelsea8_zpse3a1d3d3.jpg

  photo chelsea3_zps53b8e2fb.jpg

Deze geweldige foto maakte Marjan van Luuk !

 photo chelsea4_zps7ece4ca1.jpg

 In het museum

 photo chelsea11_zps17ba0795.jpg

 Na de tour en het bezoek aan het museum zijn we nog heel lang in de shop geweest. Luuk en Jonno hebben nog een Chelsea tenue gekocht. Daarna liepen we terug naar het metrostation. Ineens zagen we een soort stand waar je je wenkbrauwen kon laten epileren met touwtjes voor 8 pond. Ik vertelde aan Marjan dat dit echt geweldig is. Heel snel en vrijwel pijnloos en ze worden super strak. Marjan stelde meteen voor om het te laten doen. De jongens protesteerden omdat ze geen zin hadden om te wachten maar ze lieten zich omkopen met donuts. Marjan en ik konden tegelijkertijd geholpen worden dus we waren zo klaar en we waren super blij met het resultaat. Volgens de jongens zagen we er ook heel anders uit daarna. :-)

Die avond gingen we voor een makkelijke snelle hap bij Mac Donalds. De mcKroket kennen ze dan wel niet in Engeland maar zij hebben weer Iced Fruit Smoothies   En die zijn me toch lekker !! Daarna konden de jongens nog even poolen voordat we ons in onze nette kleding zouden hijsen. Die avond stond er namelijk een musical op het programma.

 photo chelsea12_zpsae4acff0.jpg

 Voor de kaarten waren wij naar het ons aangeraden Leicester Square gegaan. Eerst probeerden wij tickets voor de Lion King te krijgen. Voor 70 pond konden we daar kaarten voor kopen en dan zaten we op de achterste rij. Niet echt goedkoop dus... Bij andere ticketshops hadden ze helemaal geen 5 tickets op één rij voor de Lion King. Eén jongen die erg aardig leek probeerde met ons mee te denken en vroeg toen waarom we eigenlijk naar de Lion King wilden. De Wicked was veel beter volgens hem met prachtige kostuums en daar had hij ook nog hele goede plaatsen voor.

Om een lang verhaal kort te houden tuinden we er met open ogen in. Voor 50 pond per stuk hebben we de kaarten gekocht die achteraf 20 pond per stuk waard bleken. Een leer voor de volgende keer, gewoon in Nederland bestellen ! Daar betaalde je ongeveer 70/80 euro voor de duurste plaatsen van de Lion King. Maar we herinnerden ons de wijze woorden van de schoonmaakster : 'What happend happend, it can't be change. It's better to laugh about it then be mad.'

We hebben er dus maar om gelachen toen we inderdaad op de allerlaatste rij terecht kwamen en voor 1 euro kijkertjes konden huren om nog iets van de gezichten te kunnen onderscheiden. Gelachen hebben we ook om de twee Chinese mannen voor ons die de hele show druk met hun waaiers aan het wapperen waren. En om de twee vrouwen voor ons die haast niet in de stoelen pasten en er iemand bij haalden om bredere stoelen te vragen. Ze bleven heen en weer lopen, zuchten en steunen en toen de vrouw voor mij onderuit zakte en haar armen naar achter sloeg pakte ze mijn been beet. Ze keek me aan of ik degene was die in de weg zat. :-)

Maar behalve gelachen hebben we vooral genoten. Het verhaal was leuk, er werd prachtig gezongen en het zag er allemaal erg mooi uit. Het mooie oude theater was al een beleving op zich. De jongens hebben gelukkig ook genoten !

  photo chelsea5_zps525ea326.jpg

  photo chelsea6_zps37613eae.jpg

 photo chelsea13_zps504bea6f.jpg

 photo chelsea14_zps0a1ac36f.jpg

 Na de musical wilden we nog even ergens wat drinken. We vroegen ons af of we met de kinderen een pub in konden maar we besloten het te proberen. Een meisje dat er werkte zag dat we gingen zitten en zei niets. Ook toen Marjan vroeg of we bij haar wat konden bestellen of dat we naar de bar moesten maakte ze geen opmerking over de kinderen. Ze wees ons alleen de bar voor een bestelling. De jongens wilden warme chocomel en Marjan en ik namen beiden een witte wijn.

We zaten er net een paar minuten toen de barman ( waarschijnlijk de eigenaar) naar ons toe kwam lopen met de vraag of we wilden vertrekken omdat er geen kinderen binnen mochten. Wij antwoordden dat we dan in ieder geval eerst onze drankjes op zouden drinken. Hij vertrok weer maar even later was hij weer terug. Nu wilde hij dat we per direct zouden vertrekken. Wij benadrukten dat het meisje ons gezien had en niet had gezegd dat we niet welkom waren en dat we anders geen drankje hadden besteld. Hij vond het heel vervelend maar zei dat we ons geld terug kregen. Inmiddels hadden de jongens hun chocomel al op en Marjan en ik meer dan de helft van onze wijn. No problem ! It's better to laugh abouth it then be mad ;-) Dit rondje had ons in ieder geval niets gekost. Lachend en zeer voldaan na zo'n heerlijke avond pakten we de bus terug richting ons hotel.   

 photo chelsea15_zps419c03c8.jpg

Reacties

De Harry Potter Studio Tour stond met stip op nummer één van onze wensenlijst. In Nederland had Marjan de kaarten al besteld. Het is zo'n populaire attractie dat je er beter vroeg bij kan zijn wat het boeken betreft. Je kon de kaarten ook online kopen inclusief het vervoer in een Harry Potterbus vanaf Victoria station. Omdat ik de prijzen op de Warner Bros site had bekeken had ik al gezien dat je op die manier twee keer zo veel betaalde voor je kaarten. Ik had dus al besloten het vervoer op eigen houtje te doen. Het zag er ingewikkeld uit toen ik de route online bekeek maar met elkaar zouden we er wel uitkomen. De avond ervoor hadden we op het station de route nog even nagevraagd en zo moeilijk was het helemaal niet. We moesten een paar zones bijkopen maar dat koste bijna niets. Zo hebben we toch ongeveer 150 pond uitgespaard ;-)

Op Paddington pakten we de metro naar Euston en vandaar was het 20 minuten met de trein naar Wattford Junction. Daar stond de Harry Potterbus al klaar om ons naar de studio's te brengen. Dat ritje was 2 pond per persoon.

 photo harrypotterstudio_zps676bea0e.jpg

We hadden wat extra tijd berekend en nu waren we natuurlijk veel te vroeg. Eerst wisselden we het e-ticket van Marjan om voor kaartjes en daarna dronken we buiten op het terras een lekkere Starbucks. Het is trouwens wel erg belangrijk dat je op tijd komt want de kaartjes staan allemaal op een bepaalde tijd. Wij hadden gekozen voor 11.30 uur en moesten dus tussen 11.30 en 12.00 uur binnen zijn. Daar moet je de rij binnen ook nog even bijrekenen.

 

 

 photo harrypottermarjan_zpsfd396959.jpg

 photo harrypotterstudio2_zps4df2d71a.jpg

 De tour heeft al mijn verwachtingen overtroffen... Het was echt fantastisch ! Een aanrader voor iedere Harry Potter fan ! We begonnen in een soort bioscoop waar we wat beelden zagen uit alle Harry Potter films, daarna werden we door de zware houten deuren naar de eetzaal van Zweinstein geleid. Na een kort praatje kon iedereen vrij zijn weg vervolgen. Zo bijzonder om alle decors uit de film te zien. En alle kostuums ! Leuk ook om aan de kostuums te zien hoe Harry, Ron en Hermelien gegroeid zijn in al die jaren.Er waren ook filmpjes te bekijken waar de hoofdrolspelers vertelden over het leven op de set. Het was niet alleen werken, de set was hun leven. Samen met hun collega's vormden ze één grote familie. Ze waren hele dagen op de set, gingen er naar school en vierden er verjaardagen.

De maskers waren ook erg bijzonder om te zien. Ik heb altijd gedacht dat de acteurs geschminkt werden maar veel van hen hadden complete maskers op. Ongelofelijk wat er allemaal uit de kast is getrokken voor de Harry Potter films en hoeveel mensen er bij betrokken waren.

 photo harrypotterstudio3_zpsbe7037c5.jpg

 photo harrypotterstudio4_zps2f579cdb.jpg

 Buiten was er ook genoeg te zien. Hier staan de jongens voor het huis waar Harry woonde met zijn oom en tante.

 photo harrypotterstudio5_zpsd2927941.jpg

 photo harrypotterstudio6_zpsadda547e.jpg

Eén van de leukste dingen vond ik 'de weg is weg' !

 photo harrypotterstudio7_zps3b8cc135.jpg

Op de Hogwarts Bridge

 photo harrypottermarjan2_zps1d183765.jpg

 Jonno, Luuk & Luke in de vliegende Ford Anglia

 photo harrypotterstudio8_zpsa9b5175d.jpg

Natuurlijk wilden we ook allemaal het boterbier (alcoholvrij uiteraard)  proberen waar Harry, Hermelien en Ron in de films zo gek van zijn. Echt lekker was het niet maar het idee was leuk. Er waren veel mensen die het na één slok in de vuilnisbak deponeerden. Toch zonde van die drie pond ;-) Wij hebben het netjes opgedronken ! Een aanrader zijn trouwens wel de broodjes hotdogs met gebakken uitjes die we als lunch hadden genuttigd. Niet goedkoop maar errug lekker en het is een flinke maaltijd.

 Proost !

 photo harrypottermarjan3_zps3ca55797.jpg

 In de winkel zijn we ook nog een tijd geweest. Alles was echt veel te duur. Luuk en Luke wilden graag een toverstok kopen maar die waren 24 pond per stuk ! Uiteindelijk hebben ze dat gelukkig niet gedaan. Maar het rondkijken en lekker overal aanzitten (waar niemand moeilijk over deed)was een feest ! Marjan en ik hebben heksenhoeden gepast en de jongens de Griffoendor mantels.

Ze kunnen zich zo aanmelden bij Zweinstein toch ?

 photo harrypotterstudio9_zpse68ca2d9.jpg

Bij het naar buiten gaan kreeg iedereen Harry Potter buttons.

En waarom zou je ze opspelden als je ze ook op je ogen kan doen ? ;-)

 photo harrypotterstudio12_zps78879a5d.jpg

De terugreis verliep weer vlot. In het hotel hebben de jongens nog even een paar potjes gepoold en Marjan en ik dronken eerst wat op een terras. Koffie en Spa rood want wijn mocht alleen als je er eten bij bestelde. Huh ?? En een andere keer mochten we wel alleen wijn bestellen... Het bleek een regel te zijn in Engeland hoorde ik achteraf van mijn ouders. Voor een bepaalde tijd moet je er iets bij eten maar na die tijd mag je ook een los glas wijn bestellen. Tja dat moet je maar net weten dan. Wij gaven de chagrijnige serveerster de schuld. Wat ik ook nooit geweten heb is dat de meeste pubs om elf uur sluiten. Even nog een wijntje of biertje drinken voor het slapengaan was er dus niet bij. En een flesje in de supermarkt kopen voor in het hotel vergaten we steeds. Dat was dus echt een beetje afkicken voor ons ! ;-)

Nadat we uitgerust en omgekleed  waren pakten we de bus naar Soho. Wat een geweldige wijk is dat ! Het bleef ook nog tot laat gezellig daar. Chinatown was ook super !

 photo harrypotterstudio10_zps3ff3744d.jpg

En wat hebben we heerlijk gegeten... Voor 9 pond per persoon konden we onbeperkt eten van een buffet. En wat voor Buffet ! Er was echt zo veel !!

 photo harrypotterstudio11_zps5561fc33.jpg

Na het eten hebben we nog een rondje door Soho gelopen en daarna pakten we de bus weer terug richting het hotel. In het hotel kletsten we nog wat met Samuel, de nachtportier. Dat was vaste prik `s avonds. Even kletsen en vragen naar het weer voor de volgende dag. Samuel komt uit Italië. Hij heeft gestudeerd maar vond zelf dat hij nog niet genoeg Engels sprak, vandaar dat hij naar Engeland is gegaan. Hij heeft eerst bij het Chelsea stadion gewerkt en nu in het hotel. Omdat het Chelsea Stadion voor de andere dag op het programma stond konden we Samuel meteen vragen hoe we daar het makkelijkst konden komen....

 photo harrypottermarjan4_zps546957cd.jpg

Reacties
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen in deze categorie!
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen op deze website!
Contact opnemen kan via onderstaande button

Welkom !

Welkom op mijn blog. Bloggen doe ik al sinds Januari 2004. Eerst een lange tijd bij weblog ,daarna een tijdje op mijn  eigen site en sinds September 2006 op Punt.nl. Veel lees en kijk plezier !    

 

Wie zijn wij?    

 

Kitty Juf op een basisschool,student Pedagogiek, gek op mijn kinderen, mijn vriend Ewout, Sushi & tapas,feestjes en festivals, reizen, wandelen, internet en schrijven.  

 

Rebecca 3e jaars student aan de Universiteit van Amsterdam, gek op Jeffrey, hockey & pianospelen en op stap gaan.  

 

Luuk 6e klas gymnasium, gek op hockey,de playstation, school en spelletjes doen.  

Categorieën
Link naar mijn reisblog

reacties
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl