Things fall apart so that other things can fall together....
Vrijdagmorgen moesten we heel vroeg opstaan. Om zes uur vertrok de bus richting het vliegveld en dus zaten we om half zes al aan het ontbijt. Clea, Tijmen en Yade bleven nog een week langer maar ze waren speciaal voor ons vroeg opgestaan om ons uit te zwaaien. Ze vonden het heel jammer dat wij weggingen maar Clea grapte dat ze wel wat meer rust kreeg nu ik wegging. Ik kwam natuurlijk steeds met uitstapjes of excursies aan... Al was dat ook iets wat Clea het liefste deed.
 
Clea nam van mij de OA vlag over. De vlag had ik ooit meegenomen na een OA feest in Bunnik en kwam nu mooi van pas als welkom en uitzwaaivlag. Op foto's van mensen die later naar Macedonië zijn geweest zag ik de vlag ook nog op de ontbijttafel staan. Leuk !
 
Ook nam Clea de map over waar iedereen wat tips in kon schrijven en kaartjes en folders in kon doen. De mensen die na ons kwamen konden zo meteen zien waar ze de lekkerste pizza's konden eten en lezen dat ze de excursies moesten boeken bij Lale in plaats van bij Fibula !
 
 
 
Het duurde lang voordat we onze bagage kwijt waren. Het was ook niet echt duidelijk in welke rij we moesten staan. Mensen die met Arke Fly vlogen moesten weer in een andere rij staan dan wij van Corendon maar niemand wist hoe het precies zat. Gelukkig was het ook helemaal niet warm en was er meer dan voldoende zuurstof in de hal voor zoveel mensen. NOT pfff....
 
Ik maakte me ook best zorgen over mijn bagage. Op de heenweg zat ik al aan 20 kg per koffer ( het maximale gewicht) en nu met die souvenirtjes wist ik bijna zeker dat ik over dit gewicht heen zat. Toen ik hoorde dat Jan en zijn twee zoons met zijn drieën twee koffers bij zich hadden kreeg ik een idee : 'Hey konden wij dan misschien...' Jan vond het prima.
 
De vrouw achter de balie snapte er niets van dat wij met elkaar wilde inchecken. Twee gezinnen die niet op dezelfde dag in Macedonië waren aangekomen wilden nu als samengesteld gezin inchecken ? Maar het werkte wel ! Vooral mijn koffer bleek ver over het gewicht te zitten met 26 kilo maar met 5 koffers voor 6 personen zaten we prima !
 
 
Toen we de koffers kwijt waren maakten we ons geld op aan koffie en ijs. Heerlijk buiten in de schaduw van een grote parasol. De kinderen vermaakten zich behalve met ijseten met voetballen op het veldje ernaast.
 
 
Daarna was het toch echt tijd om naar het vliegtuig te gaan....
 
 
Het was druk in de lucht !
 
 
De kinderen vermaakten zich tijdens de vlucht met de DS.
 
 
En dit vond Luuk helemaal geen leuke foto ! Hij lijkt John de Wolf wel...
 
 
Ook op Schiphol was het druk bij de bagageband... Je kon echt merken dat het hoogseizoen was. Het duurde even voordat we onze koffers hadden...
 
 
Wat niet erg was want nu kwamen we wel het Nigeriaanse voetbalteam tegen !
 
 
 
Rebecca, Jonno, Luke, Robin,Roos en Luuk op de foto met John Obi Mikel.
 
Wat helemaal gaaf was... Toen Jonno John Obi Mikel later weer tegen kwam en hij hem gedag zei deed John zijn koffer open en gaf Jonno zijn trainingshirt !
 
 
Het afscheid met de mensen uit de groep was best even lastig. Nu zouden we elkaar wel af en toe blijven zien met andere OA uitjes maar aan deze heerlijke weken met elkaar was wel een einde gekomen.
 
Mijn ouders haalden ons op en met elkaar reden we naar huis. Gerard kwam ook naar ons huis en met zijn allen hebben we Chinees besteld. Gelukkig was het prima weer om buiten te eten. We waren natuurlijk ook niet anders gewend meer na Macedonië.
En als ik ergens van kan genieten is het wel buiten eten !
 
 
Lees meer...   (3 reacties)
En dan nog een logje van onze laatste dag in Macedonië. Om die dag een beetje speciaal af te sluiten gingen we met een groot deel van de groep een hele dag varen via Lale. Het was een idee van Christiaan. Voor €17 p.p. konden we een hele dag varen incl. koffie, BBQ & drankjes de hele dag. Omdat Christiaan, Kristina en Daniël ook weer mee gingen was het natuurlijk helemaal een feestje. Wij ook hoor maar vooral de kinderen waren helemaal gek van die drie !
 
We hadden geen betere dag kunnen kiezen. Het was een hele warme dag, zeker 35 graden. En wat is er dan heerlijker dan de hele dag in en op het water zijn !
Eerst reden we naar pension Lale waar iedereen die wilde nog even naar het toilet kon. Daarna liepen we naar de boten die al klaar lagen voor het pension. Er waren 2 boten, een grote en een wat kleinere. De verdeling was snel gemaakt. Alle volwassenen in de kleine en de kinderen in de grote.
 
De kinderboot
 
 
Onderweg maakten we een stop bij een rots. Jammer dat op de foto's en het filmpje niet te zien is hoe hoog het was. De rots was 6 meter hoog en geloof me dat is hoog als je vanaf beneden kijkt maar nog veel hoger als je boven staat !
Van te voren had Christiaan al gezegd dat er gesprongen kon worden maar nu krabbelden verschillende ouders terug.' Je gaat niet hoor !' werd er geroepen richting kinderboot. Teleurgestelde gezichten.... Christiaan vroeg wie er wel mochten. Ik riep dat Rebecca en Luuk wel mochten. Uiteindelijk gingen de anderen ook overstag.
 
 
klik hier voor een groter formaat
 
Wat een prachtige vaartocht was het. Onderweg gaf Christiaan uitleg. Veel had ik ook al gezien en gehoord vanaf de boot richting St. Naum maar het was zo veel leuker om het nu te zien vanuit een klein bootje en om meteen vragen te kunnen stellen aan Christiaan wanneer we wat wilden weten.
 
We meerden aan bij Trpejca, ook wel het Saint Tropez van Macedonië genoemd. Oorspronkelijk een vissersdorp, nu een badplaats voor de rijken. De kinderen wilden alleen maar zwemmen....
 
 
Wij dronken eerst koffie op een terras waarna Kristina een rondleiding gaf door Trpejca. Erg warm voor zo'n klim maar wat leuk om te zien !
 
 
 
Daarna stapten we weer in de boot en voeren we naar een strandje waar we ook de lunch zouden gebruiken. Eerst was het natuurlijk weer tijd om te zwemmen. Inmiddels hadden alle volwassenen ook wel zin om het water in te gaan. Wat een hitte !
 
Marjan en ik waren nog maar net in het water of er schoot een slang langs ons heen. Natuurlijk wisten we dat er slangen in het Ohrid meer zitten maar als er dan één langs zwemt brrrrr....
 
We wisten niet hoe snel we aan de kant moesten komen. Op de foto hieronder is de paniek te zien nadat Christiaan op onze noodkreet de kinderen nog eens extra opjut. 'Kijk uit daar zwemt ie !' Rebecca schrikt, Roos trekt haar broertje Thomas weg, Jeroen is op zijn hoede en Yade kiest het hazenpad !
 
 
Voor de lunch moest er nog wel gewerkt worden ! De kinderen zochten hout voor het kampvuur en Daniël maakte met zijn mes spiezen van gevonden stokken.
 
 
Daarna werden er worsten aan de spiezen geregen en boven het vuur gehouden. Terwijl werd er ook kip en spek geroosterd op een BBQ . Er waren broodjes, bananen, er was komkommer... Wat een heerlijke lunch ! Maar vooral, wat een ultiem vakantiegevoel !
 
 
 
 
 
En na het eten stapten we weer in de boten en gingen weer een strandje verder.
 
 
De kinderen vermaakten zich verder met vissen en zwemmen en de volwassenen namen plaats onder de bomen met een biertje, een wijntje of een sapje.
 
 
 
Ook kregen we nog een biologieles van Christiaan.
 
 
Op de terugweg moest er natuurlijk opnieuw gesprongen worden !
 
 
En wat hadden de kinderen een pret met de reddingsvesten. Twee waterfietsers die ons passeerden kwamen niet meer bij van het lachen. Het was ook een vreemd gezicht. Allemaal volwassenen in een boot en in het water overal drijvende kinderen met reddingsvesten die op fluitjes bliezen.
 
Roos, Romee & Rebecca
 
 
Wat ging de tijd hard.... Op een gegeven moment vroeg Christiaan wat we wilden. Wilden we nog verder varen of terug naar het hotel. 'Als we nu gaan rijden zijn we om een uur of zeven uur terug in het hotel.' Tja er zat dus niets anders op dan terug gaan. We moesten ook alle koffers nog pakken want de andere dag moesten we alweer vroeg vertrekken.
 
Die avond gingen we wat later eten. Eerst de koffers inpakken. Net toen ik naar beneden wilde gaan kwam de schoonmaakster gedag zeggen. Ik had wat geld op het nachtkastje willen leggen maar besloot haar meteen wat te geven. Ik liep dus weer naar binnen om extra geld te pakken. Nu was het licht bij de deur kapot en ik moest dus eerst een stuk de kamer inlopen. En Rebecca had haar koffer precies in de loop gezet.
 
Omdat ik vrij snel aankwam lopen vloog ik echt over de koffer heen en landde vol op mijn knie. Even dacht ik echt dat ik wat gebroken had. Wat deed dat pijn ! Inmiddels was het licht aan en stond de schoonmaakster over mij heen gebogen. 'Oooooh I'm sorry, i'm so sorry !!' Of zij er iets aan kon doen.
 
Later heb ik er wel om moeten lachen. Het moet echt geen gezicht zijn geweest. Ik daar in de kreukels op de grond, de schoonmaakster bijna in tranen en overal mapjes en blaadjes van de OA map ( met info & tips) want daar liep ik mee in mijn hand om 'm door te geven aan Clea die nog een week langer bleef. Na een minuut of tien kon ik wel weer op mijn been staan. Lopen ging iets minder goed maar ik kreeg het voor elkaar om de OA map weer iets te fatsoeneren en naar beneden te strompelen. ( Heb nog dagen last gehad van dit grapje)
 
Gelukkig hoefde ik niet ver. We besloten weer naar de naastgelegen strandtent te gaan waar we een dag eerder zo heerlijk hadden gegeten.
Moet zeggen dat het dit keer iets minder was maar we waren ook met een flink grote groep. Blijft lastig om iedereen dan op tijd van eten te voorzien. Maar het was weer erg gezellig met elkaar.
 
 
Klik hier voor een groter formaat.
 
Na het eten liepen we nog even naar de markt voor wat souvenirtjes. Door onze onverwachte uitstap naar Skopje hadden we nu geen cadeautjes. Voor mijn moeder had ik in het hotel al Ohrid parels gekocht, een ketting en armband. Voor mijn vader hadden we sigaretten en nu moesten er nog armbandjes worden gekocht voor Luuk zelf en voor zijn beste vriend Pieter. Gelukkig stond de kraam er nog. Daarna wilde Rebecca voor Gerard nog een literfles bier kopen bij de supermarkt. Helaas was hij net alles aan het afsluiten. Tja het was ook alweer half één !
 
Rebecca smeekte de man of hij de kast echt niet nog even open wilde doen. 'Het was voor haar vader, we gingen morgen al vroeg weg, gister kon ze het niet kopen omdat haar ID weg was...' Uiteindelijk lachte de man en pakte de sleutel. Rebecca had haar fles bier ! Wat zijn de mensen in Macedonië toch ontzettend lief !
 
In het hotel bleef het nog lang gezellig. Oké we moesten om vijf uur op maar slaap konden we thuis wel weer inhalen. Volgens mij gingen de meeste kinderen ook pas na tweeën naar bed die nacht. Wat zouden wij Macedonië gaan missen.... En niet alleen het land maar ook het gezelschap. We hebben echt een band gekregen in die twee weken.
 
 
Nog een filmpje van deze heerlijke dag !
( als ik de beelden weer zie wil ik meteen terug...)
 
Lees meer...   (3 reacties)
We zijn inmiddels al weer 'even' terug uit Macedonië maar het reisverslag is nog steeds niet af ! Toch zonde als ik de laatste dagen er niet opzet want toen hebben we juist zo veel beleefd...
 
Tijdens de excursie na Albanië was Rebecca haar ID kaart kwijt geraakt. Ze had hem op de stoel of op het dashboard in het busje neergelegd maar vergat hem bij het uitstappen. Christiaan en Dimitri hadden de bus doorzocht en niets gevonden en ook Kristina heeft later nog gezocht. Ook op de grond voor het hotel werd niets gevonden. Heel vervelend want we hadden nog maar twee dagen in Macedonië. Op de laatste dag hadden we een boottocht geboekt bij Lale en deze dag zouden we nog even wat souvenirtjes kopen en voor de laatste keer aan ons meer liggen. Dit laatste ging dus niet door...
 
De avond ervoor was ik al flink aan het bellen geweest. Vooral met Christiaan die ons van alle kanten behulpzaam was. Hij nam alvast alle gegevens van Rebecca over en beloofde de andere dag al vroeg de ambassade te bellen over hoe nu verder. Ook belde ik naar mijn ouders. Zij hebben ( helaas) ervaring met een beroving op straat in Costa Rica waar ze behalve hun geld, bankpassen en Visa kaarten ook het paspoort van mijn moeder is afgenomen. Mijn moeder adviseerde me om contact op te nemen met Sveto van Corendon omdat hij de reisleider was. Ik vond ook wel dat ze gelijk had. Christiaan had het al zo druk met excursies en de gasten van het pension en het was eigenlijk de taak van Sveto.
 
Diezelfde avond belde ik Sveto op. Die reageerde koeltjes aan de telefoon en zei dat hij me zou spreken bij het ontbijt. Hoe laat dat was liet hij in het midden... Dat ik zei dat ik vroeg naar het politiebureau wilde omdat ik diezelfde dag nog naar de ambassade wilde maakte geen indruk.
 
Toen ik die avond een smsje kreeg van mijn provider Simpel : 'Vanwege bovengemiddeld hoog gebruik is een tussentijdse betaling vereist.' en bleek dat het zelfs na mijn betaling nog enkele dagen zou duren voordat ik weer kon bellen terwijl ik nog noooooooit een betalingsachterstand heb gehad met mijn abonnement, kon ik wel janken. Leuk zeg in zo'n situatie zitten en dan niet gebeld kunnen worden. Want dat vond ik nog het ergste, behalve dat ik zelf niet meer kon bellen ik kon ook niet meer gebeld worden door Christiaan. Gelukkig kon ik hem via de hoteltelefoon bereiken en hem Rebecca's nummer doorgeven. Pfff...wat een gedoe !
 
De andere dag was ik rond half acht beneden en zag ik Svetto gelukkig al met een kop koffie op het balkon zitten. Ik liep naar hem toe en vroeg hem nogmaals of hij mee wilde gaan naar de politie. Hij keek me koel aan en zei : 'Tja dit is niet op mijn excursie gebeurd dus wat moet ik er verder aan doen ? Ik wil mee gaan en wat vertalen maar verder.... Ik had toch gezegd dat je niet ergens anders excursies moest boeken ? Oja en ik kan pas rond half elf weg want tot die tijd moet ik hier aanwezig zijn. ' Nou aan Sveto had ik dus helemaal niets en ik vertelde hem dat ik Christiaan dan wel zou bellen. Sveto zei nog snel dat hij wel een taxi naar Skopje voor mij kon regelen. Voor €150 had hij wel een vriendje dat mij heen en weer wilde brengen.
 
Ik belde Christiaan en vertelde hem van de reactie van Sveto. Christiaan reageerde heel kordaat en zei dat hij meteen naar het politiebureau in Pestani ging. Hij zou eerst proberen of hij daar zelf aangifte kon doen en anders zou hij ons oppikken. Een half uur later belde hij. Op het politiebureau in Pestani had Christiaan verteld dat de ID kaart daar verloren was. Helaas hadden ze daar niet de juiste papieren om in te vullen dus daar zou hij op moeten wachten.
 
In wachten had hij niet zo veel zin in en dus reed hij naar Ohrid. Daar vertelde Christiaan dat de ID verloren was in Ohrid. 'Hmm...vreemd !' was het antwoord van de politie daar. Zij hadden net een telefoontje gehad van de politie in Pestani dat er daar een ID kaart was verloren. 'Nou oké, ergens tussen Albanië en Struga.' was het antwoord van Christiaan.
 
Dat was het moment dat Christiaan mij belde om te vertellen dat hij ons bij het hotel op zou pikken om met ons naar het politiebureau in Struga te gaan. Ik wist echt niet wat ik zag toen ik het politiebureau zag ! Wat een oude bende...Politieagenten hingen wat buiten rond met geweren om hun schouder en pistolen die half uit de holsters hingen. Ik was erg blij dat ik hier niet alleen naar toe hoefde. Dan had ik ook nooit wat bereikt natuurlijk. Engels spraken ze natuurlijk niet. Na even wachten werden we naar een kamertje geleid waar we mochten plaats nemen op stoelen waar geen arm en rugleuning meer aan zat. ( Wat had ik graag een foto gemaakt  )
 
Christiaan vertelde opnieuw zijn verhaal. Daarna stelde de agent ons wat vragen, uiteraard met Christiaan als tolk. Toen alles op papier stond werd ons gevraagd naar buiten te gaan en daar te wachten. Het kon zeker wel een half uurtje duren. Omdat Christiaan nog niet ontbeten had en ik wel trek had in koffie namen we plaats op een terras van een broodjeszaak. Jeetje daar hadden we de eerste dag zo naar lopen zoeken en dan kwamen we er nu achter dat hij hier zat. 
 
Na een half uur liepen we terug naar het politiebureau. Daar kregen we te horen dat de man die een stempel op de aangifte moest zetten weg was en ze wisten niet waar hij was of wanneer hij terug kwam. Ook was hij niet telefonisch bereikbaar. De tijd begon nu toch wel te dringen. Als alles mee zat was het bijna drie uur rijden naar Skopje en we moesten uiterlijk half drie aanwezig zijn om alles nog die dag rond te krijgen. Bovendien moest Christiaan nog een excursie leiden die dag.
 
Op een gegeven moment besloot Christiaan door Struga te lopen om te zien of hij de man van de stempel kon vinden. Hij was lopend vertrokken en zou ergens in de buurt zijn. Zelfs bij de rechtbank liep Christiaan nog naar binnen om de man te zoeken. Daar werd hij tegengehouden omdat hij in korte broek liep. Hij luisterde  niet, liep toch naar binnen en riep de man zijn naam. Helaas was de man daar ook niet aanwezig en dus liep Christiaan terug naar het politiebureau. Daar was de man inmiddels net gearriveerd.
 
Nadat de stempel was gezet en wat printkosten waren betaald bij een apart loket elders in de straat stonden we dan eindelijk buiten met de aangifte. Christiaan kon zelf niet mee naar Skopje vanwege de excursie maar hij vroeg een vriend die taxichauffeur was ons te rijden. Voor €100 zou hij ons heen en weer brengen naar Skopje en daar ook op ons wachten. We spraken af voor het hotel. Kon ik mooi nog even wat reispillen pakken voor Rebecca. Met Clea had ik afgesproken dat Luuk deze dag bij haar zou blijven maar ook de rest zei meteen dat ze op Luuk zouden letten. Heerlijk al die OA moeders en vaders !
 
De vriend van Christiaan bleek Marko te heten. Het klikte meteen tussen ons en het was fijn dat hij  heel goed Engels sprak. De hele reis hebben we gepraat. Over Nederland, over Macedonië, school, werk, uitgaan, relaties... Tja we hadden ruim vijf uur om te kletsen ! Gelukkig reed Marko lekker door en was er geen file waardoor we na een rit van tweeënhalf uur al Skopje inreden. Rebecca heeft bijna heel de reis geslapen. Wel heel fijn want nu had ze ook weinig last van reisziekte.
 
In de auto was het heerlijk koel door de airco. In Skopje liet Marko mijn raam zakken om de hitte te laten voelen. 'Je bent zo juist de hel in gereden. In de zomer wil je niet in Skopje zijn.' Een taxichauffeur die ik later sprak zei hetzelfde. 'In deze tijd moet je Skopje echt niet bezoeken. Kom maar terug in April of Mei !'
 
We reden meteen door naar de Ambassade. Marko zei dat hij zou wachten maar ik verwachtte dat we best een tijdje bezig waren binnen dus ik zei hem dat hij wel even de stad in kon ofzo en dat ik hem wel zou bellen als we klaar waren. Fijn dat we op de ambassade ons verhaal in het Nederlands konden doen. Wat ook heel erg opviel was dat het gebouw zo mooi was en dat de inrichting nieuw en modern was. Heel wat anders dan het politiebureau in Struga van die ochtend !
 
Een vrouw stond ons te woord. Ze had al met Christiaan gesproken en wist dus al dat we kwamen. 'Heb je pasfoto's bij je ?' vroeg de vrouw. Uh nee die hadden we niet, we hadden begrepen dat dit op de ambassade werd geregeld. Dus moesten we nog naar een fotozaak voor pasfoto's. En nu had ik Marko al weggestuurd.... Ik kon hem bellen natuurlijk maar op het moment dat we buiten stonden kwam er al een taxi voorbij. Ik hield hem aan en liet het adres zien van het winkelcentrum waar de fotograaf zat. We konden niet zomaar elke fotozaak instappen omdat de pasfoto aan de Nederlandse eisen moest voldoen.
 
het aangifteformulier
 
 
We hadden ook een formulier mee gekregen van de ambassade om in te vullen en terwijl we wachten tot de foto's klaar waren hielden we ons daar mee bezig. Wat was ik nu blij met de strenge controle op het vliegveld van Ohrid want nu had ik nog een kopie van het formulier wat we in moesten vullen bij aankomst met ID nummers en andere belangrijke zaken. Het was echt het allereerste jaar dat ik geen kopieën van paspoort en ID bij me had ! Het gebeurt mij ook nooit meer dat ik dit vergeet.
 
 
Buiten hield ik weer een taxi aan die ons weer naar de Ambassade bracht. Een hele aardige taxichauffeur weer. Alle Macedoniërs vind ik sowieso aardig en als ze merken dat je uit Nederland komt willen ze helemaal hun verhalen aan je kwijt. De oudere verkoper op de souvenirmarkt in Struga met een zoon in Amsterdam en nu weer deze taxichauffeur.
 
Hij vertelde dat hem ooit een baan was aangeboden op de Nederlandse ambassade. Hij reed de ambassadeur altijd overal naar toe en toen er een officiële ambassade kwam vroeg hij de chauffeur voor hem te komen werken. Hij had dat toen afgeslagen en had daar nu spijt van. Maar hij vond het erg leuk dat hij vandaag weer iemand naar de Nederlandse Ambassade mocht vervoeren.
 
Dit was ook de man die ons zei dat we echt een keer terug moesten komen in de lente. Nu vlucht iedereen Skopje uit met die hitte maar bezoek het eens in April of Mei. Skopje is prachtig !
 
Terug op de ambassade duurde het nog bijna anderhalf uur voordat alles geregeld was. Uiteraard moesten ze contact opnemen met het gemeentehuis van onze woonplaats en er kwam nog een soort rechercheur die nog eens het verhaal van de verdwenen ID wilde horen. En ook of het echt in Macedonië was kwijt geraakt of toch misschien in Albanië ? Daarna moest het noodpaspoort worden gedrukt maar werd Rebecca's handtekening niet gelezen.
 
Ze heeft zeker wel zes keer overnieuw haar handtekening moeten zetten waarna we even moesten wachten en steeds opnieuw kregen we te horen dat het weer niet goed was. Ik was zo bang dat haar handtekening niet werd gelezen omdat hij misschien verouderd was.... Volgens mij is mijn handtekening ook wel veranderd in de loop der tijd. Inmiddels werden de vlaggen al binnengehaald en zag ik ook op mijn klok dat ze al bijna gingen sluiten ! Ik zag het niet echt zitten om morgen opnieuw deze reis naar Skopje te moeten maken !
 
Maar gelukkig is het uiteindelijk nog gelukt en stonden we rond kwart over vier buiten. Marko stond inmiddels alweer een tijdje op ons te wachten. Rebecca en ik hadden sinds ons vroege ontbijt niets meer gegeten en tijdens het wachten met Christiaan op het terras voor het laatst wat gedronken.  Dus haalden we eerst maar wat broodjes en een flesje drinken voordat we weer in de auto stapten.
 
Rond zeven uur waren we terug bij ons hotel. Na Marko bedankt te hebben liepen we naar de hoteltuin om te kijken of Luuk daar misschien was. En inderdaad was hij daar nog met Clea, Tijmen en Jade op het strand. Iedereen was blij ons weer te zien en benieuwd naar onze verhalen. Op dat moment voelde OA echt als een warm bad ! Fijn dat iedereen zo meeleefde...
 
Rebecca voor de Nederlandse Ambassade in Skopje
 
 
 
 
Marko
 
 
Luuk had het gelukkig erg naar zijn zin gehad. Hij was met de andere kinderen van de brug in de stroming van de rivier gesprongen ! Wij hadden wel gezien dat de Macedonische jongeren dat hier deden maar dat zag er doodeng uit. Nooit gedacht dat Luuk dat nog zou doen ! Eerst hadden ze een tijdje staan kijken naar de grote jongens en daarna sprongen zij ook. Zelfs Jade !! Die grote jongens keken ineens toch wel wat beteuterd, vertelde Clea. Ze leken natuurlijk meteen heel wat minder stoer toen dat kleine grietje er ook in sprong.
 
 
 
Een aantal wilden al wat vroeger eten maar Rebecca en ik wilden eerst nog even een lange douche nemen voordat we gingen eten. John, Arno en Clea vonden het ook prima om wat later te eten. We aten weer in een strandtent naast het hotel. Hier waren we nog niet eerder geweest en het was echt goed. Was zo mooi trouwens toen Jade Rebecca weer zag. Ze vloog haar echt om de nek want ze had haar zo gemist die dag. Ook omdat ze erg met Rebecca te doen had. Zo lief !
 
Het eten was weer heel gezellig zo met elkaar, een leuke afsluiting. En ondanks dat de aanleiding om naar Skopje te gaan verre van leuk was en dit grapje ons zeker €270 heeft gekost ( waarvan ik gelukkig een groot deel heb terug gekregen van de verzekering) we hebben toch ook bijzondere herinneringen aan deze dag. En we zijn natuurlijk wel in Skopje geweest.
 
Lees meer...   (2 reacties)
Vroeg in de ochtend stopte het busje van Lale voor ons hotel. Een luxe busje met airco. Zeer welkom op deze warme dag. Uiteindelijk waren we nog met 15 personen voor deze excursie.
 
Ik had deze excursie weer geregeld samen met Lale en dit ging niet echt soepel. Wel met Lale zelf hoor !! Maar alles er om heen. Eerst wilden John en Marjan ook mee naar Albanië met de kinderen en Hellen twijfelde nog. Tot Christiaan tijdens de pelikaanexcursie zei dat deze excursie niet echt voor kinderen was bedoeld en we lang in de bus moesten zitten. John, Marjan en Hellen haakten af en toen begonnen Rebecca en Luuk ook te zeuren dat ze niet meer wilden.
 
Dus werd ik even een strenge moeder. Over deze excursie hadden we het thuis al gehad. Voordat de anderen afhaakten hadden Rebecca en Luuk er wel zin in om naar Albanië te gaan. En bovendien vind ik dat een beetje cultuur erbij hoort als je in een ander land bent. Ik heb verder genoeg rekening met de kinderen gehouden deze vakantie maar hier wilde ik geen discussie over. Ze moesten mee.
 
Grappig was dat Regina die Albanië eerst niet zag zitten ineens besloot wel mee te gaan. Ze vond dat ik eigenlijk wel gelijk had dat cultuur erbij hoorde in de vakantie en wanneer zou je nu weer de kans hebben een kort bezoek aan Albanië te brengen ? Leuk voor Rebecca want nu ging Roos ook mee ! Verder gingen Clea en de kinderen natuurlijk mee, Jan en zijn jongens en Miranda en haar zoon. Ik kon pas laat het uiteindelijke aantal doorgeven aan Christiaan en hij moest natuurlijk wel weten of hij één of twee busjes moest regelen.
 
Inmiddels kwamen er steeds meer mensen die in ons hotel verbleven naar mij toe voor informatie over Lale. Veel mensen hadden interesse in de excursie naar Pelikaaneiland. Op een gegeven moment leek het wel of ik aandelen had bij Lale. Toen ik een dag eerder met handdoek en boek op weg was naar het meer werd ik al drie keer staande gehouden met de vraag voor het telefoonnummer van Lale en zelfs bij het ontbijt kwamen er mensen naar me toe voor informatie.
 
Ineens hoorde ik van Regina dat een gezin uit het hotel ook met ons mee ging naar Albanië. Maar dat was niet de afspraak ! Bovendien was niet iedereen hier blij mee omdat het niet helemaal klikte tussen de dochter en één van de kinderen uit de groep.Vanaf zes personen kun je met je eigen groep op excursie en wij hadden er toch heel wat meer. Ik belde meteen met pension Lale. Het duurde even voordat ik Dimitri te pakken had maar hij vertelde dat wij echt alleen met onze groep zouden gaan. Dus toen ik de vrouw van het bewuste gezin zag sprak ik haar aan met deze informatie.
 
Volgens de vrouw ging ze echt met ons mee op excursie. Ze vertelde dat er gezegd was dat ze met de groep van Ouder Alleen mee gingen en dat Christiaan in het hotel was geweest om ons te zoeken en dit met ons te bespreken en ook om een andere voor te stellen. Ik vond het een vreemd verhaal omdat Christiaan mijn nummer had en het leek me niet dat hij dan vanuit Pestani naar Struga zou rijden om ons iets te vragen.
 
Maar goed ik belde dus weer naar Lale en kreeg Christiaan aan de telefoon. Hij verzekerde me dat we echt alleen met onze groep gingen en ook gewoon op de afgesproken dinsdag. Later bleek dat het gezin bij een heel ander bureau een excursie Albanië hadden geboekt. Bij ene Alexander ? Nou ja het leek in ieder geval niet op Dimitri of Christiaan. En dat Ouder Alleen verhaal had ze er dus ook bij bedacht. Heel raar allemaal ! Zonde van de telefoonkosten ook want elk telefoontje in Macedonië gaat eerst via Nederland, €2 per minuut !
 
We waren inderdaad alleen met onze groep die dag. Kristina zou de excursie leiden. Het bleek ook haar eerste excursie naar Albanië te zijn hoorde ik later van Christiaan maar daar was echt niets van te merken. Ze wist al erg veel over het land en Christiaan  had haar de avond ervoor nog een extra spoedcursus gegeven. Dimitri had die dag zelf een excursie naar Albanië en Christiaan naar Skopje vandaar dat ze Kristina hadden gevraagd.
 
Wij waren in ieder geval heel blij met haar ! Kristina was ontzettend leuk met de kinderen die zich ook geen moment hebben verveeld in de bus. Ze heeft ons heel veel informatie verteld onderweg maar nog veel belangrijker....het is haar gelukt ons Albanië in te krijgen !
 
Want dat bleek nog niet zo makkelijk te zijn.... Kristina vroeg ons toen we de grens naderden om geen foto's te maken en vooral niet te lachen. We moesten serieus kijken toen we onze paspoorten en ID kaarten bij de grens overhandigden. Nou dat laatste was niet zo moeilijk ! Met al die boze gezichten keek je vanzelf wel serieus !
Nors kijkend namen ze de paspoorten en ID kaarten van Kristina aan en liepen er mee weg.
 
Na een hele tijd kwamen ze terug en raakten ze in een druk gesprek met Kristina. Wat bleek... Ze wilden ons het land niet binnenlaten omdat
wij gescheiden ouders met kinderen waren. Tenminste, de vrouwen onder ons waren het probleem. Omdat wij allemaal andere achternamen hadden en geen bewijs bij ons droegen dat we toestemming hadden van de vaders deden ze heel erg moeilijk. Met al die losse ID kaarten was het natuurlijk ook best lastig om te zien welk kind bij welke ouder hoorde. En scheiden is sowieso notdone in Albanië.
 
Kristina probeerde ze om te praten. ' Ja hoe denk je dat ik me nu voel ? Die mensen hebben allemaal voor een excursie Albanië betaald en nu gaat het niet door ? En jullie willen toch ook graag meer toeristen in Albanië ?' Uiteindelijk mochten we het land in. Dankzij Kristina !
 
 
Ook wel grappig om te vertellen.... Tussen Macedonië en Albanië ligt een stuk niemandsland. Een stuk weg met een verdwaalde koe en verder niets. Als je daar pech krijgt met de auto of erger een ongeluk heb je gewoon vette pech. Niemand die je komt helpen. Geen politie, geen ambulance, geen takelwagen.... Raar idee toch ?
Maar gelukkig vervolgde onze bus zonder problemen zijn weg.
 
Al snel nadat we Albanië binnen reden zagen we de eerste bunker liggen. Heel veel hebben we er gezien. De kinderen maakten er een spelletje van ze te tellen maar ze zijn er maar mee op gehouden. 700.000 bunkers zijn er gebouwd in Albanië ! Echt overal waar je keek zag je deze paddestoelvormige bunkers. Op een schoolplein bijvoorbeeld... Ik kon het niet helpen dat ik meteen aan ons kleuterplein dacht. De kinderen zouden het als klimobject wel waarderen denk ik.
 
 
In de bergen van Macedonië en Albanië leven nog wolven en beren in het wild. Gelukkig kwamen wij alleen deze beer tegen en die had weinig kwaad (meer) in de zin...
 
 
Kijk dit soort taferelen zul je in Macedonië niet aantreffen. Hier werd een koe op straat geslacht. Wij reden er toevallig langs met de bus.... De kop was er net afgehakt, die zie je nog liggen rechts.
 
 
En dan de derde koe de we tegen kwamen... Prachtig toch ?! De vrouw liep langs toen wij de bus uitstapten. Ik had helaas mijn camera net weg geborgen maar gelukkig was Jan op tijd om deze foto te maken.
 
 
We bekeken de stad Pogradec. Toen we over de Europaboulevard liepen vertelde Kristina dat deze straat enkele maanden geleden nog één grote vuilnisbelt was. Alle mensen die in de flats woonden gooiden hun vuil gewoon vanaf de balkons naar beneden. Maar Albanië wil het toerisme binnenhalen, probeert het land hier op  in te richten en begint dus met troep ruimen.
 
Veel flats zien er erg armoedig uit. Vaak staat zelfs alleen het karkas van de flat. De eigenaars hebben de bouw moeten stoppen wegens geldgebrek maar wonen er dan wel. Een vreemd gezicht dat wapperende wasgoed in de flat in aanbouw...
In Macedonië zie je dit trouwens ook wel. Ze bouwen verder als er weer geld is maar vaak komt dit geld er nooit...
 
Al snel nadat we de bus uitstapten merkten we dat we werden gevolgd door een man. Hij deed dit ook niet stiekem maar heel opvallend. Vooral Roos en Rebecca hadden erg veel last van hem. Kristina had al een paar keer gevraagd of hij weg wilde gaan maar hij bleef om hen heen draaien. Toen we koffie gingen drinken liep hij achter ons aan het café binnen en nam plaats aan een ander tafeltje. Kristina vertelde de eigenaar dat we werden lastig gevallen en hij vroeg de man te vertrekken. Toen de man dit weigerde heeft de eigenaar hem even een handje geholpen. Lees : het café uitgeslagen !
 
 
We bezochten ook de markt van Pogradec. Daar zagen we tafels vol tweedehands schoenen. Kristina vertelde dat driekwart van deze schoenen gestolen was. Bij moskeeën en begraafplaatsen bijvoorbeeld. Op dezelfde wijze werden kleding en speelgoed aangeboden.
 
 
Het was echt heel heet die dag en de kinderen waren blij dat ze zich onderweg wat konden opfrissen bij een watertank.
 
 
Ook bezochten we de begraafplaats van Pogradec. Vooral op de kinderen maakte dit veel indruk omdat er zoveel jonge mensen en kinderen begraven waren. Kristina vertelde dat de kindersterfte nog steeds heel hoog is in Albanië door slechte leefomstandigheden en eenzijdige voeding. 
 
 
Na het bezoek aan de begraafplaats vroeg Kristina wie er een ijsje wilde. Nou wij allemaal wel ! Het ijs bleek hier zelfs nog goedkoper dan in Macedonië....
 
 
 
Daarna was het tijd voor de lunch. De groep van Dimitri was er ook, zij waren net klaar met lunchen. Dimitri vertelde dat hij voor ons van alles wat had besteld. Niet lang daarna werden schalen vol gegrild vlees en groente gebracht. Ontzettend lekker en véél !! Voor Rebecca als vegetariër was er natuurlijk niet echt iets bij dus voor haar hebben we wat extra patat besteld.
 
Jan trakteerde de kinderen nog op ijs. Bij de eerste stop in Pogradec hadden we meteen wat geld gewisseld. Samen met Jan had ik €10 omgewisseld. Minder kon niet en we hoefden verder niets te betalen tijdens deze excursie. Kristina had de kinderen allemaal al een muntje gegeven maar nu had Luuk ook wat briefgeld. Luuk spaart buitenlands geld en had nu behalve de Macedonische Denar ook de Albanese lek.
albanie11.jpg
 
Dit vond ik ook wel heel apart ! Op deze eenrichtingsweg moet je het ook maar niet wagen om in tegengestelde richting te rijden. Als je vanaf de verkeerde kant deze straat inrijdt worden meteen je banden kapot gesneden door deze 'verkeersdrempel'. Het werkt wel denk ik !
 
 
Na de lunch reden we naar het dorpje Lin. Hier heeft de tijd echt stil gestaan ! Wat mij vooral op viel was de stilte. Het dorp leek wel onbewoond. Veel mensen waren natuurlijk ook aan het werk op het land. We zagen voornamelijk ouderen en kinderen. De kinderen kwamen nieuwsgierig aanlopen en liepen met ons mee.
 
Sommige ouderen probeerden een gesprekje met ons aan te knopen. Een vrouw vroeg mij met gebaren of ik ook kinderen had en ik riep Rebecca erbij. Luuk was al verder gelopen. Ze moest lachen en ik begreep uit haar gebaren dat dit was omdat Rebecca langer is dan ik. Ze wees op één van de meisjes die met ons meeliepen en ik begreep dat dit haar kleindochter was. Mooi vind ik dat, dit soort contacten.
Later kwamen we de vrouw weer tegen. De vrouw pakte mijn handen, drukte er een kus op en zei iets tegen Kristina. Kristina vertelde dat zij mij moest vertellen dat ik een goede lieve vrouw was. Ontroerend...
 
 
 
Overal in Albanië zag je poppen of knuffels aan de huizen hangen of op een stok in de tuin geprikt. De mensen geloven dat dit geluk brengt.
 
 
 
Kristina vertelde ons toen we net op weg waren al dat je het verdriet en het zware leven aan de gezichten van veel Albaniërs kon aflezen. Dit was zeker zo...
Maar in het dorpje Lin zagen we toch ook een glimp van vrolijkheid en geluk. Ik vroeg de kleindochter van de vrouw die mij aansprak of ik haar op de foto mocht zetten. Dat was goed. De andere foto's maakte Clea. Zij kon met haar mooie camera vanaf grote afstand stiekem foto's maken met een prachtig resultaat.
 
 
Na het bekijken van het dorp dronken we wat op het terras van het café restaurant.
Ook hier weer een triest verhaal helaas. De Griekse eigenaar had dit restaurant laten bouwen en het zag er prachtig uit. Het was nog niet af en volgens mij was het ook de bedoeling dat er boven hotelkamers zouden komen. Hij had de hoop dat toeristen vanzelf de weg zouden vinden naar het dorpje Lin. Het ligt ook op een prachtige locatie aan het meer. Helaas moet de eigenaar het nu nog hebben van de mensen die hier op excursie komen. Maar ja die paar drankjes brengen natuurlijk ook niet echt brood op de plank. Ik had echt met de man te doen...
 
Wij hebben in ieder geval genoten van een drankje in de schaduw van de parasol. Ik bestelde 7-up maar dat hadden ze niet en besloot toen maar een biertje te nemen. Wat iedereen gezien had behalve ik was dat Jan gebaarde naar de eigenaar dat het een grote moest zijn. Dus ik verwachtte een fluitje net als Jan had gekregen maar ik kreeg een halve liter pint voor mijn neus ! Ik kon 'm bijna niet met één hand vasthouden. Gelukkig kon ik nog wel wat bier aan Jan kwijt want dit vond ik toch iets te veel van het goede... Maar we hebben wel gelachen !
 
 
De kinderen vonden nog een heel eng beest. Echt geen idee wat het was maar het was groot en héél eng !
 
 
Na het dorpje Lin reden we weer naar de grens. Onderweg maakten we nog even een stop bij een bunker.
 
 
Bij de grens stonden we even in de file maar dit keer kwamen we zonder problemen Albanië uit en Macedonië in. Kristina gaf daarna de verzamelde paspoorten en ID kaarten weer aan ons terug. Regina vroeg Roos of ze haar kaart weer wilde teruggeven voordat hij kwijt ging en ik zei : 'Rebecca jij kan 'm zelf wel bij je houden tot in het hotel toch ?' Tja een grote fout bleek.... We waren net boven in de hotelkamer toen Rebecca ontdekte dat ze haar ID kwijt was. Volgens haar lag hij nog op het dashboardkastje of op de stoel in de bus. Ze had voorin gezeten naast de chauffeur.
 
Ik belde meteen met Christiaan die beloofde te zoeken. Hij belde later terug. Ze hadden heel de bus doorgezocht en zelfs de stoel eruit gehaald maar niets gevonden. Rebecca wilde zelf gaan zoeken maar de bus stond natuurlijk in Pestani. Ik had niet veel zin om met een taxi op en neer te gaan terwijl de bus al helemaal was doorzocht. Uiteraard hebben we ook nog in en om het hotel gezocht en bij de receptie gevraagd maar niets gevonden. Dat werd dus de andere dag naar het politiebureau om aangifte te doen en naar de Nederlandse Ambassade in Skopje voor een Nood paspoort. Jammer zo'n afsluiting na deze heerlijke dag !
 
Lees meer...   (2 reacties)
Na de leuke volle dagtrip naar Pelikaaneiland was het ook wel weer prettig om de dag erna in het hotel te blijven. Even uitrusten en alle indrukken verwerken...
Om half tien liepen we naar de ontbijtzaal. Elke dag stond daar een vrouw eieren en pannenkoeken te bakken. Vooral de pannenkoeken gingen er bij de kinderen goed in !
 
 
Daarna vermaakten we ons weer aan het meer, het zwembad en onder de bomen in de hoteltuin.. Tja wat kan ik daar verder nog over vertellen, snap dat het erg saai is voor een 'reisverslag'  Het was echt puur genieten. Heel de dag kletsen, zwemmen, lezen, koffie drinken en zonnen. Wat een heerlijk hotel is Hotel Drim. Echt een aanrader !
 
 
En die avond natuurlijk weer uiteten. Ik was zo blij dat we geen halfpension hadden geboekt ! Voor €7 p.p. had je dat erbij maar voor hetzelfde geld kon je overal eten. Wat heb je veel leuke eettentjes in Struga ! In het hotel was het niet heel bijzonder. De lunch in de beachbar was prima en ook het diner in de hoteltuin scheen goed te zijn maar het dinerbuffet in het hotelrestaurant was saai en eentonig.
 
Deze avond besloten we weer in de naast hotel Drim gelegen strandtent te eten waar we ook de eerste avond hadden gegeten. Dit keer koos ik voor de forel en ook hier smaakte deze erg goed. In verhouding was het eten bij deze tent wel wat duurder dan bij de meeste andere restaurants maar het was nog steeds heel betaalbaar.
 
 
De koffie dronken we in de hoteltuin met de rest van de OAers. Een toetje nemen in een restaurant kwam er eigenlijk nooit van dus meestal haalden de kinderen een ijsje uit de supermarkt aan de overkant van hotel Drim. Er zitten twee supermarkten tegenover het hotel die ieder twee grote vrieskisten buiten hebben staan met alle soorten ijsjes die je je maar bedenken kunt. Het duurste ijsje kost 50 ct ! Dat is leuk toch als je een grote club kinderen wil trakteren !
 
In de tuin bleef het nog tot laat gezellig maar....
 
 
...de kinderen vonden het binnen veel gezelliger !
 
Geweldig zoals ze allemaal met hun DS bezig waren. Eigenlijk lagen de kinderen toch weer veel te laat op bed. De andere dag moesten we weer vroeg op ! Tenminste een aantal van ons. We hadden namelijk weer een excursie geboekt via Lale. Een dagje naar Albanië ! Wat keek ik daar naar uit !
 
Lees meer...   (1 reactie)
In Nederland was ik via Google al bij Lale terecht gekomen. Ik bekeek alle excursies die zij verzorgden en probeerde een keus te maken.  Eén excursie wilde ik zeker niet overslaan en dat was de trip naar Pelikaaneiland. Het was niet moeilijk om de anderen ook enthousiast te krijgen voor deze excursie en zo boekte ik voor zeven volwassenen en vijftien kinderen. Om 8.26u. zouden we opgepikt worden voor ons hotel. Dat betekende vroeg op want we wilden ook nog met zijn allen ontbijten en alvast een beetje de verjaardag van Jonno vieren.
 
De kinderen hadden met elkaar cadeautjes gekocht en verstopt in een uitgeholde watermeloen. John was heel blij dat ze zijn balkon hadden uitgekozen om de meloen uit te hollen. Alles zat onder de prut.
 
 
Netjes op tijd stonden Christiaan en Daniël bij ons hotel om ons op te halen.
Onderweg werd er gestopt om wat spullen in te laden voor o.a. de lunch. Hier stapten ook Nathalie en Kristina in.
 
 
We maakten een koffiestop bij een uitzichtpunt in het Nationale park Galicica. Coby, de moeder van Christiaan had voor termosflessen koffie en thee gezorgd en er was limonade. Heerlijk zeg koffie !! Daar kan Corendon nog wat van leren.....
 
 
Na de koffie gingen we weer op weg. Christiaan maakte er een spel van toen we door de bergen verder reden. Hij vertelde de kinderen dat op dit stuk bijna geen auto's reden. 'Als we tien auto's tegen komen dan trakteer ik op ijsjes. Maar....ik win altijd ! 'De kinderen zaten de rest van de trip met hun neus tegen de ramen geplakt. 'Ja daar kwam er één....ja daar nog één... drie !!!' En ja hoor Christiaan verloor natuurlijk wel ( altijd denk ik  ) en trakteerde iedereen, volwassenen en kinderen, op een ijsje of een flesje fris bij de volgende stop. Bij deze stop kon iedereen ook nog even plassen want op het eiland Golem Grad zou geen WC te vinden zijn.
 
Na de tweede stop waren we snel op plaats van bestemming, het Prespameer.De kinderen namen meteen een duik !
 
 
Daarna verdeelden we ons over drie bootjes en gingen op weg naar het onbewoonde eiland Golem Grad. Ook wel het vogel- of slangeneiland genoemd. Maar voor ons was het natuurlijk gewoon Pelikaaneiland. De Pelikanen waren wel het hoofddoel van deze trip !
 
 
En ja hoor daar waren ze !! We moesten herrie maken toen we langs voeren en daar kwamen ze overvliegen. Heel indrukwekkend ! Niet te geloven hoe groot die vogels zijn.... Een volwassen Pelikaan is 140 tot 178 cm lang en 9 tot 11 kilo zwaar. De spanwijdte is 270 tot 360 cm. Later hoorde ik ook dat er meervallen in het Prespameer zitten. Kijk dat vond ik nou minder leuk om te horen... Deze visjes kunnen ook drie meter lang worden !
 
 
Meteen toen ik aan land kwam zag ik al de eerste slang. ( vandaar de bijnaam van Golem Grad, Snake Island) Die had net een vis gevangen...
 
 
Eerst bekeken we een klein oud kerkje op het eiland. Natuurlijk schreven alle kinderen iets in het gastenboek.
 
 
Daarna vroeg Christiaan ons een plekje te zoeken in de schaduw. Samen met Nathalie, Daniël en Kristina zorgde hij voor een heerlijke lunch. Er waren lekkere broodjes met ham & kaas en salami & kaas en Kristina maakte voor iedereen nog een heerlijke salade met feta. Echt genieten dit !!
 
 
Toen wij klaar waren was er nog wel iemand die de restjes op wilde eten.
Er zijn heel veel schildpadden op Golem Grad.
 
 
Na de lunch maakten we een wandeling over het eiland. Alleen jammer dat we allemaal op slippers liepen... Kristina vroeg verbaasd of Dimitri door de telefoon niet gezegd had dat iedereen goede schoenen aan moest. Ik vertelde dat hij alleen had gezegd dat we zwemspullen moesten meenemen. Kristina snapte het al, normaal is het niet te bedoeling dat er gezwommen wordt maar omdat wij met zoveel kinderen waren leek Dimitri dat een beter idee dan wandelen. Zo fout zat hij niet hoor wat het zwemmen betreft maar ja....wij wilden het allebei !
 
Toen ik later een gezin uit het hotel enthousiast had gekregen voor deze excursie gaf ik hen de tip : neem wandelschoenen, slippers en waterschoenen mee !
We zijn toch nog een eind gekomen op onze slippers. Helaas niet helemaal tot de broedplaats van de Aalscholvers want daar werd het te rotsachtig maar we hebben weer verschillende slangen gezien en het vroegere zwembad van Koning Samuel. Heel indrukwekkend allemaal.
 
 
 
Maar ja beloofd is beloofd...er moest natuurlijk ook gezwommen worden !
Ik moet zeggen dat ik er ook wel naar uitkeek, ondanks de slangen... Maar voor het eerst deze vakantie miste ik mijn waterschoenen. De steentjes waren heel scherp en natuurlijk haalde ik ook mijn voet nog open aan een oude steiger die onder water lag. Ik was niet de enige die mijn voet moest verbinden na afloop. Heel veel hadden hun voeten opengehaald. Dus nogmaals, ga je naar Golem Grad vergeet behalve je stevige stappers ook je waterschoenen niet !
 
 
Op de terugweg zagen we weer heel veel Pelikanen. (foto Clea)
 
 
Toen we weer voet aan wal hadden gezet lagen de kinderen natuurlijk meteen weer in het water. Tja geef ze eens ongelijk met dat hete weer !
Leuk dat op de achtergrond nog drie Pelikanen te zien zijn. Het was bijna zwemmen tussen de Pelikanen ( en meervallen) dus....   
 
 
Daarna nam iedereen weer plaats in de bus. Op een gegeven moment vroeg Christiaan of de kinderen zijn huis wilde zien. 'Het is heel groot met wel twintig kamers en ik heb ook een zwembad.' De ogen van de kinderen werden steeds groter.
 
Ze hadden al veel bewondering voor die grote stoere gozer maar nu keken ze helemaal tegen hem op. 'woon jij dan in een flat ?' vroeg  Yade. En een ander vroeg : 'Heb jij ook een bowlingbaan ?' ( die hadden wij natuurlijk in hotel Drim) 'Ja er was ook wel een bowlingbaan maar die was in onderhoud maar er was wel een Mac Donald en een achtbaan' aldus Christiaan... Het werd steeds gekker en mooier.
 
Maar het zwembad en de jonge honden pup waren gelukkig echt ! En het grote huis vonden ze eigenlijk niet zo belangrijk met dit weer. Wat ziet pension Lale in Pestani er gezellig uit ! Wij kregen meteen een koel drankje aangeboden van Coby en namen plaats in de tuin overdekt met druivenranken. De kinderen sprongen meteen in het water.
 
Voor gezinnen met grotere kinderen is een hotel zoals Drim in Struga beter maar voor oudere mensen en jonge gezinnen is Pension Lale in Pestani echt een aanrader. Het doet heel vriendelijk aan, er is een goed gevulde boekenkast met Nederlandse boeken, je kan er tot rust komen en je hebt de beste reisleiders onder hetzelfde dak. Ook op een prachtige plek aan het meer van Ohrid !
 
 
Een uur of zeven waren we terug in ons hotel. Even snel douchen om ons daarna  klaar te maken voor het eten. Met de hele groep aten we weer op het terras aan het Olympisch zwembad. Na het diner liepen we terug naar het hotel waar Sveto onze reisleider opnieuw een taart had geregeld. Dit keer uiteraard voor Jonno.
Vanaf onze tweede week was er elke avond live muziek in de tuin van het hotel. Heel gezellig om daar met zijn allen Jonno's verjaardag te vieren en op deze manier die heerlijke dag af te sluiten.
 
 
 
Mijn filmpje van deze heerlijke dag !
 
 
Het filmpje van Nathalie
( We zaten in dezelfde boot maar haar beelden zijn heel wat beter)
 
Lees meer...   (4 reacties)
Elke ochtend na het ontbijt liep ik eerst naar de kamer om wat op te ruimen. Door te veel kleding en te weinig kastruimte bleef de kamer rommelig maar een beetje gladtrekken wilde ik het toch altijd wel. Het liefst voordat de schoonmaakster kwam. Dit laatste lukte heel vaak niet want vaak kwam ze al de kamer binnen als wij nog in bed lagen. Ze gaf altijd een snelle klop op de deur en zwaaide dan meteen de deur open. 'Sorry !!' riep ze dan als ze onze slaperige hoofden onder de dekens uit zag steken.
 
Vaak bleven de volwassenen na het ontbijt nog even zitten met een paar bakken koffie en gingen de kinderen alvast naar boven. Deze dag was onze kamer uitgekozen tot speelhonk zag ik toen ik boven kwam. Ik besloot het opruimen dan maar een keertje te laten en pakte in plaats daarvan maar mijn handdoek en mijn boek. Dan maar van het ochtendzonnetje genieten in een strandstoel aan het meer.
 
Later vroeg ik of de schoonmaakster nog was geweest.'Ja hoor ', vertelde Lorenzo:' ze was binnen geweest met de stofzuiger toen we met elkaar aan het gamen waren.' Ik moest er wel om lachen. Ze zal wel gedacht hebben ! We hadden een heel vriendelijke schoonmaakster die ons vaak op de gang begroette met: 'Hello how are you today ?!'  Volgens mij vond ze het wel leuk die chaos bij ons af en toe.
 
Luuk, Tijmen en Lorenzo zijn verder bijna de hele dag in het hotel gebleven. Lekker in de koele airco kamers. Op zich ook niet zo erg een dagje uit de zon.
 
onze (game) kamer
 
 
Luuk en Lorenzo hadden zelfs geen zin om mee te gaan varen eind van de middag. Marjan had een boot besproken om vijf uur. Voor €10 kon je de boot een uur huren. Je kon iemand mee krijgen om de boot te besturen maar je mocht ook zelf de motor bedienen. Zowel John als Marjan hadden ervaring met motorbootjes en zelfs Rebecca heeft zo'n ding wel eens alleen bestuurd want haar vriendin heeft een motorbootje. Dus durfden we het wel aan om de stuurman aan wal te laten.
 
Wat was het heerlijk op het water....echt genieten ! Eén keer kwam er een jetski voorbij die een hele golf water over ons heen spatte. Drijfnat waren we ! Gelukkig hadden Hellen en ik net onze camera weggestopt op dat moment dus we konden er wel om lachen. Wel vind ik nog steeds dat die jetski's daar niet tussen de zwemmende mensen horen en ze op een apart stuk moeten racen. Dit gaat nog een keer vreselijk fout !
 
een bootje huren
 
 
ons hotel gezien vanaf het water
 
 
 
Rebecca en Sanne aan het roer
 
 
Die avond bespraken Jan, John en ik waar we wilden gaan eten. Nu had ik gehoord dat er een heel goed restaurant bij een Olympisch zwembad zat, ik wist alleen niet precies waar dat was. Gelukkig wist Luuk het wel. Inderdaad hadden ze een oud zwembad wat nu gevuld was met water uit het meer en daar om heen waren allemaal terrasjes geplaatst. De meeste alleen om iets te drinken maar we vonden er ook een restaurant. Ze hadden niets te veel gezegd. Het eten was lekker en de locatie helemaal top !
 
Die avond maakten we het ook niet al te laat want de andere dag moesten we weer vroeg op. Om 8.26 zouden we voor ons hotel opgehaald worden door Lale voor de excursie naar Pelikaaneiland. Hier keken wij allemaal erg naar uit !
 
 
Varen op het meer
 
Lees meer...   (1 reactie)
Het was weer een warme dag. De meesten wilden weer lekker een dagje bij het hotel blijven maar ik wilde graag wat gaan doen. Ik besloot met de kinderen naar Ohrid te gaan om o.a. het kasteel te bezoeken. Clea had het kasteel bezocht toen wij naar het klooster van Naum waren en volgens haar was het echt de moeite waard. Ik wilde vroeg vertrekken zodat we in de ochtend de klim naar het kasteel konden maken en we een groot deel van de dag weer aan het meer konden liggen. De kinderen waren wel een beetje aan het mopperen omdat iedereen in het hotel bleef maar ze moesten mee van mij. Een beetje cultuur hoort er toch bij en bovendien weet ik dat dit soort dingen toch ook wel hun interesse heeft.
 
Ik besloot dit keer de bus te pakken naar Ohrid. Het was erg druk en warm in het busje en ik was blij toen we er waren. Ik had de chauffeur gevraagd of hij een seintje wilde geven als we in het centrum waren maar toen we er waren wezen de andere mensen ons er ook al op dat we uit konden stappen. We besloten eerst op een terras wat te drinken. Ik was inmiddels wel toe aan koffie.
 
 
 
Daarna bekeken we wat winkels en liepen toen één van de smalle straatjes in die omhoogliepen. Clea had verteld dat we gewoon omhoog konden blijven lopen en dat we dan vanzelf bij het kasteel zouden uitkomen. En dat klopte ook. Eigenlijk was het al veel te warm voor deze klim !
 
 
Uiteindelijk kwamen we bij een kasteelmuur uit. Maar we moesten nog veel verder...
Wanneer we naar boven keken zagen we daar het kasteel van Ohrid van de ansichtkaarten liggen !
 
 
 
En dus liepen we verder... Tussendoor moesten we echt even uitrusten. Gelukkig had
ik nog een flesje water in mijn tas.
 
 
 
En ja hoor uiteindelijk kwamen we dan toch bij het kasteel. Of tenminste de resten ervan. Van 976 tot 1014 was Ohrid de hoofdstad van Macedonië. Dit was de tijd dat koning Samuel het fort bouwde. Blijf het een bijzonder idee vinden dat je op dezelfde trappen loopt en dezelfde muren aanraakt als mensen uit de 10e eeuw...
We waanden ons echt even terug in de tijd ! Vanaf alle kanten was de stad Ohrid beschermd door de 3 km lange wallen van 3 tot 16 meter hoog, behalve de zuidkant waar het meer ligt.
 
Eigenlijk was het inmiddels lunchtijd maar het enige in de buurt was een ijskraam. Bovendien moest ik ook nog ergens pinnen en echt honger hadden we alledrie niet... Dus haalden we maar drie ijsjes en namen plaats op de 10e eeuwse trap in de schaduw.  
 
Het was daar dat ik in gesprek kwam met een Engelsman. Toen hij vroeg waar wij vandaan kwamen schakelde hij over op Nederlands. Wat bleek, hij had een vriendin in Utrecht en vond het leuk het Nederlands weer even te oefenen. Vlaardingen kende hij ook wel vertelde hij want daar kwam hij altijd met de trein langs wanneer hij van Hoek van Holland kwam. Erg leuk ineens zo'n spontaan gesprek.
 
 
 
 
 
Na het bezoek aan het kasteel liepen we door naar het Amfitheater uit de 3e eeuw voor Christus. Oorspronkelijk was het gebouwd voor toneel-, musical- en dichtvoorstellingen en bood plaats aan 4000 toeschouwers. De belangrijkste personen uit Ohrid hadden daar een eigen zitplaats waar hun naam nog steeds staat in gegraveerd. Toen de Romeinen naar Ohrid kwamen in 148 na Christus werd het Amfitheater heringericht tot Gladiatorarena waar gevechten plaats vonden met Gladiatoren en gevechten met wilde dieren.
 
 
Na het bezoek aan het Amfitheater dronken we nog wat op een terras in de schaduw, daarna zochten we de halte van de bus weer op. Toen we bij de bushalte stonden kwamen er allemaal taxichauffeurs naar ons toe die ons naar Struga wilden brengen. Het lijkt wel of Hotel Drim het enige hotel in de buurt van Ohrid is want iedereen kent het en iedereen lijkt aan onze neus te kunnen zien dat we daar heen moeten. Ik had alleen dit keer geen zin om een taxi te betalen. Zo duur is het dan wel niet maar drie buskaartjes zijn veel goedkoper.
 
Alleen de chauffeurs gaven niet op. Eén chauffeur bleef met ons mee lopen en vroeg maar 100 denar voor een taxirit terwijl er meestal rond de 500 denar wordt gevraagd. Toen ik keek naar de taxi waar hij naar wees zag ik een normale personenauto zonder bordje of meter. Ik besloot niet in te stappen. Ik gunde die man best een bijverdienste maar was het betrouwbaar ? Wat als hij halverwege zou stoppen en me uit liet stappen zonder portemonnee ?
 
Toen ik een bus  in stapte om te vragen of dit de bus was naar Struga en hoorde dat het hem niet was kwam er weer een taxichauffeur naar me toe. Dit keer één van de officiele taxicentrale. Er zaten al twee vrouwen in de taxi en de chauffeur vroeg of wij ook mee wilden voor 200 denar. We besloten dan maar wel in te stappen. Het was een beetje krap op de achterbank met de vrouwen erbij maar in de bus was dat niet veel beter geweest en nu waren we wel heel snel bij het hotel.
 
In het hotel trokken we meteen onze badkleding aan en liepen naar het meer. Leuk om Jan daar te zien met zijn jongens ! Die ochtend vroeg waren Dick en Jacky helaas weer vertrokken en diezelfde ochtend was de nieuwe groep aangekomen. Jan kende ik al van de stapuitjes met OA
 
 
 
 
Later op de middag hoorden we dat er een jongetje kwijt was. Toen we de naam van het jongetje hoorden vertelde Regina dat het toch wel eng was want een jongetje dat vanmiddag via OA aangekomen was had dezelfde naam ! Toen een uur later duikers het meer ingingen om het jongetje te zoeken zaten wij ondanks de hitte met kippenvel. Dit was echt niet leuk meer...
 
We hoorden van mensen die rond het hotel aan het zoeken waren dat het inderdaad om een jongetje van OA ging. Ze waren al anderhalf uur aan het zoeken en de moeder was helemaal in paniek. Elk jongetje was erg geweest maar dit kwam wel erg dichtbij. We besloten mee te zoeken. De kinderen klopten bij iedereen die al naar de kamer was gegaan op de deur met de vraag om mee te zoeken.
 
Ik ging op zoek naar reisleider Sveto en vond hem in de lobby waar hij net met twee mensen in gesprek was die een excursie wilden boeken. Na een excuus dat ik hen moest storen begon ik mijn verhaal over een verdwenen jongetje. De Nederlandse mensen waarmee Sveto in gesprek was keken me verbaasd aan. ' Er lag een jongetje in ons bed op kamer 206 !' vertelde de vrouw. Snel vertelde ze dat ze de sleutel van deze kamer hadden gekregen maar toen ze de kamer binnen stapten lag er een jongetje in het bed te slapen. Omdat ze dachten dat de kamer bezet was hadden ze bij de receptie de sleutel van een andere kamer gekregen. 
 
Ik bedankte ze en rende naar de receptie waar de politie en de strandwacht bezig waren met het kopiëren van het paspoort van het jongetje voor een opsporingsbericht. 'I think I found him ! !' riep ik : 'room 206' waarna ik me omdraaide en de trap oprende naar de tweede etage, de politie en de baywatch erachter aan. Toen ik de deur opende zag ik gelukkig meteen het slapende koppie tussen de witte lakens. Ik vergeet nooit meer die verbaasde blik van het jongetje toen hij wakker werd. Met grote ogen keek hij rond naar al die mensen in de kamer.
 
Hij was samen met zijn moeder, moe na de vroege vliegreis, die middag naar bed gegaan. Blijkbaar was hij wakker geworden en slaapwandelend de gang op gegaan en een andere kamer ingelopen. Blijkbaar staan lege kamers gewoon open... Het is maar goed dat ik Sveto net aan sprak toen hij met die mensen in gesprek was want anders had het allemaal nog veel langer kunnen duren. Wie weet wanneer het jongetje uit zichzelf wakker geworden was !
 
Die avond aten we weer bij Kaj Carli aan de overkant. Heel leuk was dat er mannen langs kwamen die muziek begonnen te maken. De ober kwam netjes vragen of we bezwaar hadden.  Bezwaar ?? Helemaal niet natuurlijk, leuk juist !
Tenminste het was een tijdje leuk. Op een gegeven moment begonnen we er wel van te balen dat we elkaar niet meer konden verstaan. We vonden het niet zo heel erg toen ze op een gegeven moment een terras verder gingen.
 
 
 
Het filmpje van Ohrid en het eten bij Kaj Carli
 
Lees meer...   (1 reactie)
Hoe leuk Debar ook was, we waren blij dat we de andere dag even niets hadden ! We waren best moe na zo'n dag hobbelen in de bus en slenteren door het stadje in de brandende zon.
 
Ik ben geen mens om elke dag bij een zwembad in de zon te bakken maar van zo'n dagje lummelen tussendoor kan ik best genieten. Heerlijk dobberen in het meer, lekker in de schaduw in de tuin van het hotel koffie drinken, lunchen...
Het was ook zo'n gezellige groep mensen, we raakten niet uitgepraat. Gelukkig maar want `s avonds zaten we ook noodgedwongen uuuuuuren aan tafel. Als je met zo'n grote groep uit eten gaat en iedereen besteld iets anders duurt het zelfs in het beste restaurant natuurlijk heel lang voordat iedereen zijn eten heeft.
 
De jongens, net uit het zwembad, genieten van hun lunch...
 
 
 
We ontmoetten ook twee Nederlandse mannen die hun vakantie combineerden met het  oefenen voor de Nijmeegse vierdaagse. Zij wandelden rond het meer en begonnen steeds weer op de plek waar ze de dag ervoor gestopt waren. De mannen waren ook naar Albanië geweest, met de bus, en zeiden dat dit goed te doen was.
 
Wij wilden ook naar Albanië maar twijfelden nog over de manier waarop. Sommige wilden een auto huren, ik zag meer in een excursie met Lale maar was ook bereid me aan te passen als de anderen met de bus of auto wilden gaan. Ik heb het idee dat je meer ziet als je met een excursie mee gaat. Ik houd zelf ook erg van avontuur maar weet dat je zelf vaak niet op de plekken komt die echt de moeite waard zijn. Niet in één dag tenminste... Verder is Albanië natuurlijk ook een heel ander land dan Macedonië, alleen de grens over kon al lastig zijn wist ik van een vriendin van mij.
 
Maar het was leuk om de verhalen van de mannen te horen en de foto's op hun camera te bekijken.
 
Leuk die verhalen over Albanië !
 
 
Die avond wilden de kinderen wel weer even bowlen. Rebecca haalde geld op en  met heel de club vertrokken ze naar de bowlingbaan in het hotel. Konden ze nog net even een uurtje bowlen voordat we gingen eten.
 
Rebecca verzamelt het geld voor het bowlen
 
 
Die avond wilde iedereen wel weer naar de pizzeria Rome 2. Er waren nog genoeg restaurantjes die we niet hadden uitgeprobeerd maar het was daar zo gezellig en lekker ! Binnen de ommuurde tuin overdekt met parasols was het goed toeven. En we hoefden niet meer aan de ober uit te leggen welke wijn we wilden drinken want daar kwam hij al meteen mee aan lopen. Dat had hij nog onthouden van de eerste keer !
 
Heerlijk aan de Alexandria wijn
 
 
 
 
Alleen Luuk had een verkeerde keus gemaakt... de patatpizza was minder lekker dan hij dacht. Het lijkt mij ook niet echt een combinatie !
 
 
Na de koffie van het huis vertrokken we weer naar het hotel. Daar dronken de volwassenen nog een drankje op het balkon van de hotellounge en de kinderen vermaakten zich ondertussen weer met elkaar. Op een gegeven moment hadden ze het over 'weer naar de speelkamer gaan' , tenminste dat verstond ik. Ik was meteen nieuwsgierig : 'Waar was die speelkamer dan ?'  Hotel Drim is zo groot ik was nog lang niet overal geweest.
 
Alleen bleek het niet over een speelkamer te gaan maar over een spookkamer ! Daar waren er zelfs meerdere van....De 'spookkamers' waren kamers in aanbouw die door de kinderen gebruikt werden als speelkamer dus zo erg verkeerd had ik het ook niet opgevangen.
 
De kamers waren met tape dichtgeplakt maar dat houdt een kind niet tegen natuurlijk. De kinderen hadden echt de tijd van hun leven daar, ze voelden zich een soort Zack & Cody in dit grote hotel met weinig ouderlijk toezicht. 'Goh wat waren onze kinderen toch lief aan het DSen.' 
 
Ik moet er wel bij zeggen dat er geen klachten zijn geweest over de kinderen ! En na twaalven lagen eigenlijk alle kinderen wel op bed. Ikzelf meestal ook trouwens....
 
Eén van de spookkamers
 
 
 
De meiden hadden zich deze avond ook nog als jongens uitgedost. Na de jongens vorige keer konden zij natuurlijk niet achterblijven....
 
Lees meer...   (3 reacties)
Woensdag 5 Juli wilde ik graag naar Bitola. Ook Clea, Arno en John wilden dat wel. We hadden geen idee van bustijden maar Clea had de bus naar Bitola wel een keer voorbij ons hotel zien rijden. Er was een bushalte vlak voor ons hotel en dus besloten we daar naar toe te lopen.
 
Nu rijden in Macedonië geen bussen zoals bij ons. De busjes zijn vaak alleen te herkennen als openbaar vervoer door een heel klein bordje met de eindbestemming die achter de voorruit is geplaatst. De bushalte was tegelijk een taxistandplaats en op een gegeven moment werden we gek van de taxichauffeurs die ons probeerden mee te krijgen. Ze vertelden ook dat de bus naar Bitola daar niet stopte en dat het busstation nog een heel stuk lopen was. We vonden het lastig om ze te geloven want ze wilden ons allemaal graag brengen. Bovendien had Clea de bus hier zien rijden...
 
Clea liep terug naar het hotel om te vragen waar het busstation was en we besloten daar dan maar heen te lopen. Onderweg moesten we het nog wel een paar keer vragen. Het was inderdaad wel een stuk lopen dus wat dat betreft hadden de taxichauffeurs wel gelijk gehad. Maar doordat we de weg niet precies wisten zijn we ook nog helemaal om gelopen. En ondanks dat er regen was voorspeld in Struga brandde de zon op ons lijf. Toen we al een hele tijd hadden gelopen en nog niet zeker wisten of we goed liepen haakten John en de kinderen af. Zij gingen terug naar het hotel om te gaan zwemmen. Arno, Clea en ik besloten door te gaan. Na al die moeite wilden we ook niet meer opgeven !!
 
Uiteindelijk kwamen we dan toch bij het busstation. Helaas bleek de bus naar Bitola al weg te zijn en de eerst volgende kwam pas uren later. We bekeken het bord. Welke bus ging nog wel ? De eerst volgende bus ging naar Debar. Clea keek in haar reisgids waar een paar regels in stond over Debar. Debar is een stadje in het uiterste westen van Macedonië waar veel Albanezen wonen ( 62,5% van de bevolking is Albanees, 21% Macedonisch, 13% zigeuners en 3,5 overige Nationaliteiten) De gemeente telt 19.542 inwoners. Verder ligt de stad zo'n 625 meter boven zeeniveau boven een stuwmeer in de Zwarte Drin. Verder stonden er niet veel bijzonderheden in. Maar dat zouden we dan zelf wel ontdekken.
 
Het was in ieder geval lekker koel in het busstation. We moesten nog even wachten voordat de bus vertrok maar nu hadden we in ieder geval tijd om onze mee gebrachte broodjes op te eten.
 
 
 
Het was druk in het kleine busje
maar gelukkig was er nog net voor iedereen een zitplek.
 
 
De chauffeur reed flink hard en het was erg warm in het busje. Helaas waren we de reispillen van Rebecca vergeten mee te nemen. Gelukkig stopte de chauffeur onderweg even zodat we een luchtje konden scheppen. Rebecca is niet echt ziek geworden maar echt lekker voelde ze zich niet toen we in Debar uitstapten. En ze was niet de enige, er waren er meer die er last van hadden. We besloten meteen een apotheek te zoeken om reispillen voor de terugweg te kopen.
 
Stop onderweg
 
 
Toen we uit het busje stapten wees de chauffeur naar ons terwijl hij wat tegen een groepje mannen bij het busstation zei. Ik kon natuurlijk niet alles verstaan maar ik ving wel het woord ' Toerist'op. Blijkbaar was het heel speciaal dat er toeristen naar Debar kwamen.
 
Wij hadden ook wel even zoiets van 'Jeetje waar zijn we terecht gekomen' toen we net uit de bus waren gestapt. Wat een oude gebouwen en een verlaten straten... Op goed geluk liepen we een richting uit en kwamen we inderdaad in het centrum terecht.
 
 
Na de warme busrit hadden we dorst gekregen en besloten we bij het eerste terras dat we tegen kwamen wat te drinken. Dat terras vonden we bij restaurant Gramos. Heerlijk in de schaduw want wat was het heet ! Achteraf bleek, zoals voorspeld, dat het in Struga inderdaad was gaan regenen maar wij hadden heel de middag stralend weer.
 
 
Ik had nog wel een heel vervelend akkefietje. Net aangekomen in Debar besloot ik even te pinnen. Kwam er geen geld uit ! Nu had ik ook geen bonnetje gekregen maar het was toch heel vervelend want ik wist niet zeker of er geld van mijn rekening was afgeschreven.
 
Natuurlijk ben ik meteen de bank binnen gegaan en probeerde ik met een medewerker in gesprek te gaan. Dat ging heel moeizaam met een paar woorden Engels, handen en voeten. Volgens de vrouw zat  er waarschijnlijk te weinig geld in de automaat en was de transactie daardoor afgebroken. Toch wilde ik zekerheid en in ieder geval haar naam en telefoonnummer van de bank. Daar deed de vrouw heel moeilijk over. Ze zou het later allemaal nakijken en mij daarna wel bellen in het hotel. Dit heeft ze uiteindelijk nooit gedaan. Gelukkig bleek later dat er inderdaad geen geld is afgeschreven in Debar.
 
Waar zijn we en waar gaan we naar toe ?
 
 
ijs !!
 
 
We hebben gewinkeld, het stadje bekeken, reispillen gehaald bij de apotheek...Was ook nog echt leuk ! Er waren twee apothekersassistentes aan het werk die meteen met ons in gesprek gingen. 'Waarom waren we in Debar ??' vroegen de vrouwen verbaasd. Ik vertelde dat we eigenlijk naar Bitola wilden gaan maar dat we de bus hadden gemist.  Het bleek dat één van hen in Bitola woonde en zij vertelde dat dit inderdaad een hele mooie plaats was die we zeker moesten bezoeken. Omdat ze niet genoeg wisselgeld hadden gaven ze me een ingepakte paracetamol.  
 
Ondanks dat Debar geen plaats is die wat schoonheid betreft een prijs verdiend, heeft deze stad toch veel indruk op ons gemaakt. We vonden het echt bijzonder om in deze plaats rond te lopen. Hier zagen we het echte Macedonië. Huizen die nog niet af zijn maar waar mensen alvast wonen. Als ze weer geld hebben gaan ze verder met bouwen maar soms komt dat geld er nooit.
 
Wat ik ook heel bijzonder vond is hoe de mensen op ons reageerden. Echt iedereen is vriendelijk en wil een gesprek aangaan. Toen ik in een verwilderd bloemperk een gedenksteen zag staan en daar wat langer naar keek kwam er meteen een man naar me toe. Hij haalde wat onkruid weg zodat de steen wat meer zichtbaar werd en vertelde een heel verhaal.
 
Ik probeerde er met wat vragen achter te komen waar hij het over had maar dat lukte niet. De man sprak geen Engels en bleef maar doorratelen in het Macedonisch. Jammer dat ik nooit zal weten waar die steen voor staat maar wat mooi dat die man er zo vol van was en mij er zo graag deelgenoot van wilde maken. Na de eerste reeks 'I'm sorry I don't understand you' heb ik maar wat geknikt en begrijpend gekeken en de man keek aan het eind heel tevreden. Zijn verhaal was over gekomen leek hij te denken.
 
 
 
Een zakje zonnepitten in een gevouwen krant. Leuk en lekker !
 
 
En ook hier weer zwerfhonden... Dit keer zagen we een moeder met pub uit een vuilcontainer springen. Blijkbaar waren ze daar op zoek naar voedsel of beschutting.
Dit went nooit ! Vreselijk om te zien hoe zij midden op de drukke weg liepen. Ook de dode kitten die zo te zien al even dood op straat lag maakte diepe indruk op de kinderen.
 
 
 
Voordat we weer op de bus stapten nam bijna iedereen nog even een reispil.
Dit keer was de bus een stuk voller dan op de heenweg ! Even waren we bang dat we zelfs niet mee konden omdat we als laatste aankwamen. Maar nee hoor in Macedonië vinden ze een bus niet snel te vol. Toen wij instapten maakten de mensen in de bus plaats voor ons. Was best vreemd om te zien dat ze allemaal opstonden voor ons !
 
Eén man vroeg Jeroen om te gaan staan waarna hij zelf plaats nam. Dit werd echt niet geaccepteerd door de andere mensen uit de bus ! Een jonge vrouw sprak de man streng toe en ik hoorde weer het woord 'toerist'vallen. De man negeerde haar en bleef zitten. Toen stapte er nog een vrouw in waardoor de voorstoel door de chauffeur ingeklapt werd en hij alsnog moest staan. Dit vonden we dan stiekem wel weer heel grappig.
 
Toch blijft het best raar dat iedereen zo maar op staat voor toeristen. Misschien omdat wij meer hebben betaald? Want dat laatste weet ik wel zeker. Wij hadden officiële kaarten en de anderen stopten de chauffeur wat geld toe. Ik vind het trouwens niet meer dan normaal dat wij meer betalen hoor ! Zelfs als ik er voor moet staan.
 
Eén moeder met kind stond voor mij op en wilde echt niet blijven zitten toen ik gebaarde dat ik wel bleef staan. Dus bood ik daarna de helft van mijn stoel aan voor het kind. Dat nam de vrouw dankbaar aan. Gelukkig kwamen er daarna snel weer twee plaatsen vrij voor ons waar de vrouw met het meisje kon gaan zitten.
 
 
Het meisje gluurde steeds naar ons en op een gegeven moment stak ze ook haar arm steeds naar achter en probeerde ze Rebecca aan te raken. Op een gegeven moment deed Rebecca één van haar armbandjes af en schoof dat om de pols van het meisje. Eerst wilde ze het teruggeven maar toen Rebecca nee schudde en ook haar moeder knikte dat het goed was begon ze te glimlachen. Ze vond het prachtig. Op een gegeven moment wees ze naar Rebecca's andere armbandjes. Ze wilde er nog wel één haha...
 
 
Terug in Struga besloten we eerst maar een hapje te eten voordat we terug liepen naar ons hotel. We namen plaats bij Antika. De mixgrill die ik nam was niet echt smakelijk en vééél !! Gelukkig kon ik het meeste kwijt aan de zwerfkatten op het terras. Wel heel leuk dat we bij de rekening nog een drankje van het huis kregen, een sinaasappellikeurtje. Rebecca mocht voor deze keer ook een keertje meedrinken.
 
 
In het hotel was het leuk om weer bij te kletsen met de rest en te horen wat zij die dag allemaal gedaan hadden.
De jongens speelden nog een spelletje poker
 
Lees meer...
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen in deze categorie!
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen op deze website!
Contact opnemen kan via onderstaande button

Welkom !

Welkom op mijn blog. Bloggen doe ik al sinds Januari 2004. Eerst een lange tijd bij weblog ,daarna een tijdje op mijn  eigen site en sinds September 2006 op Punt.nl. Veel lees en kijk plezier !    

 

Wie zijn wij?    

 

Kitty Juf op een basisschool,student Pedagogiek, gek op mijn kinderen, mijn vriend Ewout, Sushi & tapas,feestjes en festivals, reizen, wandelen, internet en schrijven.  

 

Rebecca 3e jaars student aan de Universiteit van Amsterdam, gek op Jeffrey, hockey & pianospelen en op stap gaan.  

 

Luuk 6e klas gymnasium, gek op hockey,de playstation, school en spelletjes doen.  

Categorieën
Link naar mijn reisblog

reacties
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl