Things fall apart so that other things can fall together....

En dan is de dag aangebroken dat we teruggaan naar Nederland na tweeënhalve week Oslo& Spitsbergen. We vliegen vanavond om 19.05 pas maar omdat we toch weer op tijd richting vliegveld moeten hebben we voor vandaag geen echte plannen meer. Op ons gemak pakken we de koffers in, maken het appartement schoon en gaan we naar de kelder voor de was.

Ruim op tijd vertrekken we richting station Nationaltheatre en dan blijkt maar goed ook... Er blijken onderhoudswerkzaamheden te zijn aan meerdere stations waardoor op bepaalde stukken gebruik wordt gemaakt van vervangend busvervoer. De Flytoget rijdt in ieder geval niet vanaf Nationaltheatre en we moeten eerst richting Centraal Station met de metro. Gelukkig mag je wel reizen op het Flytogetticket wat we natuurlijk al gekocht hebben.

We raken aan de praat met een Noors-Indische familie en samen met hen zoeken we op Oslo Centraal waar we heen moeten voor de vervangende bussen. Dan blijkt dat wij een hele andere kant worden opgestuurd want zij hebben een kaartje van de gewone trein en wij van de Flytoget. Het is wel netjes geregeld allemaal en de bussen rijden af en aan.

Het enige dat tegenvalt is dat we niet helemaal naar het vliegveld worden gebracht, wat wij eigenlijk verwachten, maar dat we afgezet worden op een ander station waar we de flytoget kunnen pakken. We blijven op deze manier sjouwen met die koffers!

Tegen half vijf zijn we op het vliegveld en dat is nog altijd ruim op tijd voor onze vlucht van zeven uur.

Het inchecken gaat weer zo vlot dat we om vijf uur al door de douane zijn. Dan besluiten we eerst maar een hapje te eten.

Ik merk dat ik het bord met de vertrektijd angstvallig in de gaten blijf houden omdat ik min of meer verwacht dat we wel weer vertraging zullen hebben... Maar gelukkig is dit niet zo! De tijd blijft netjes op 19.05 staan.

Wel krijg ik nog even de kriebels omdat een mannetje alle mensen met handbagage afloopt en de bagage weegt met een handweegschaal. Een aantal mensen loopt daarna naar de balie om bij te betalen. Nu weet ik dat Luuk en ik zeker veel zwaardere handbagage hebben dan is toegestaan omdat we onze rugzakken helemaal vol hebben zitten met schoenen en ander gewicht omdat onze koffer te zwaar bleek. Zelf neem ik ook altijd een weegapparaatje mee om mijn koffer te checken voor vertrek. Ik was er niet van uitgegaan dat de handbagage op gewicht gecheckt zou worden. Als de man langs ons loopt knikte ik hem vriendelijk gedag. Hij groet een beetje verrast terug en....loopt door! Luuk vraagt waarom ik de aandacht op ons vestig door de man te groeten maar ik weet zeker dat hij doordat hij ons aankeek de bagage onder onze stoelen heeft gemist. :-) De mensen naast ons moeten wel weer hun bagage laten wegen.

Het is zelfs nog iets voor negenen als we aankomen op schiphol. Daar staat Ewout ons al op te wachten. Wat is het fijn om hem na drieënhalve week weer in de armen te vallen! Thuis zijn mijn ouders en rebecca er ook al. We drinken gezellig wat en genieten van elkaars verhalen. Ook delen we de souvenirtjes uit die we gekocht hebben en ik krijg van Ewout nog twee met Boeddha beschilderde lampjes en een mooi notitieblok uit Thailand.

Reacties

Vandaag pakken we de veerpont naar Hovedøya. Dit keer hebben we een dagkaart gekocht voor het gemak. De OV kaart is geldig voor metro, trams en bussen maar dus ook voor de veerbootjes naar de verschillende eilandjes.

Hovedøya is prachtig!! We maken een mooie wandeling over het eiland maar genieten ook van de stilte, de rust en de overweldigende natuur. Je hebt hier ook heerlijke plekjes waar je je rustig even terug zou kunnen trekken met een goed boek.

Een Scholekster

Dan komen we bij de ruïnes van een Cisterciënzerklooster uit 1147. Prachtig om te zien en rond te lopen en leuk dat we zelfs de toren nog kunnen beklimmen.

Luuk in de toren van het oude klooster

We hebben er vandaag helemaal niet aan gedacht om broodjes te kopen en dus maar geluncht naast het oude klooster op het terras. Erg lekker en een super mooie plek....

Daarna het bootje terug gepakt en op de boulevard op tram 12 gestapt. Fijn dat die hier ook stopt en niet alleen bij het centraal station! We willen namelijk terug naar de plek waar we 22 juli de wandeling langs de rivier de Akerselva zijn gestopt. Door alle wegonderbrekingen duurde de wandeling toen te lang en moesten we terug om onze vlucht naar Spitsbergen te kunnen halen.

De wandeling is weer zo mooi..... Het voert ons voor een deel door de stad maar ook door prachtige natuur! Overal zien we mensen zwemmen of zonnebaden. Wat een luxe zo'n rivier door je stad met deze temperaturen!

Uiteindelijk komen we bij het meer Maridal (Maridalsvannet). Helaas geen mooi meer met restaurantje waar we kunnen proosten dat we de wandeling hebben volbracht maar een meer met een hek erom heen waar je niet in mag. Wel logisch overigens want Maridalsvannet is de belangrijkste drinkwatervoorziening van Oslo.

Eigenlijk kun je de wandeling denk ik ook beter beginnen bij dit meer en eindigen in het centrum van Oslo. Maar we hebben genoten! We nemen een slok water uit onze rugzak en beginnen aan de terugweg. Het eerste stuk voert ons door een stuk bos maar we hopen zo snel mogelijk een bus of tram te kunnen pakken. Dat lukt gelukkig! Bij het Techniekmuseum stopt bus 54 die ons weer netjes tot de boulevard brengt.

Het eindpunt bij Maridalsvannet!

Het plan was om eerst iets te drinken en daarna iets te zoeken voor het eten maar inmiddels is het al vijf uur en we hebben best trek. We kijken op de kaart bij Sorgenfri, het terras met de aardige ober die er vandaag helaas niet is. De kaart ziet er goed uit! Niet bepaald goedkoop, maar ik vind dat het mag op onze laatste avond...

Ik bestel Lophius, ook wel Monkfish genoemd. Op mijn vraag wat voor soort vis dat dan is legt de serveerster uit dat het een onooglijke vis is die wel heel lekker smaakt. Natuurlijk google ik even en de vis ziet er inderdaad niet uit! Gelukkig ziet hij er op mijn bord veel beter uit. Luuk gaat voor een biefstuk en allebei nemen we daarna nog een toetje. Het smaakt allemaal overheerlijk!

Thuis kijken we het laatste deel van White Collar (het seizoen dat in Nederland nog niet te zien is). Een mooie afsluiting!

Reacties

Eerst halen we weer even wat boodschappen. Daarna lopen we naar de haven want we willen graag een rondvaart maken over de Oslofjord. We zijn op tijd voor de boot van 11.30 uur maar dat blijkt hetzelfde bootje te zijn als de hop-on-hop-off boot waar we eerder mee naar het museumeiland waren geweest. Natuurlijk willen we liever mee met de oude zeilboot. We moeten dan wachten tot 13.00 uur maar vinden dat geen probleem.

We besluiten om nog even langs het riemenwinkeltje te lopen waar we al drie keer voor een dichte deur hebben gestaan. Ik ben al dagen aan het zoeken naar een souvenirtje voor Ewout maar dat wil nog niet echt lukken en een mooie leren riem met Vikinggesp vind ik wel een leuk idee. Gelukkig is het winkeltje nu wel open. Als we binnen stappen blijkt dat er nog een Nederlands stel in de winkel is en we raken aan de praat. Ze maken een rondrit door Noorwegen en komen nu uit Stavanger. Zij hebben alleen nog maar regen gehad! Wij hebben echt alleen maar mooi zonnig en warm weer gehad hier in Oslo.

Ik vind een prachtige gesp, niet te groot en opzichtig maar toch echt herkenbaar met Vikingsymbolen en zoek er een mooie leren riem bij. De man maakt hem helemaal op maat. Maar ja dat is natuurlijk wel een probleem...want hoe breed moet de riem zijn voor Ewout? Met mijn handen geef ik ongeveer de maat aan maar ik twijfel. Dan vraagt het meisje of Ewout soms een beetje het postuur heeft van haar vriend. Ik geef aan dat dit wel een beetje in de buurt komt en dus roept het meisje enthousiast dat haar vriend de riem dan maar moet passen.

Best een goed idee eigenlijk en zo past de man de riem van Ewout. Helemaal blij sta ik even later weer buiten met cadeautje. Echt een aanrader dit winkeltje. Een hele winkel vol met riemen en gespen! We winkelen verder en Luuk slaagt nog voor een mooie trui. Komt ook wel goed uit want hij heeft geen vest meegenomen en op het water zal het straks best fris zijn!

En dan is het tijd om opnieuw naar de haven te lopen waar de boot al komt aanvaren....

Wat is het heerlijk op de boot en wat is er veel te zien. Dit is echt genieten....

Het Akerhus gezien vanaf het water, het kasteel dat we eerder hebben bezocht.

Luuk geniet van een lekkere warme chocomel...

Terug aan de wal lopen we weer het centrum in. Ik vind het zo bijzonder dat hoe vaak we hier al hebben gelopen we nog steeds nieuwe straatjes ontdekken. Zo komen we nu ook langs de St.Olav's Catholic Church waar we natuurlijk even binnen lopen om te bezichtigen en een kaarsje aan te steken.

Via de visit Oslo app ontdekken we dat er nog twee grote warenhuizen zijn waar we nog niet in zijn geweest. Oslo City shopping met 90 winkels verdeeld over 5 verdiepingen en Paleet op de Karl Johans Gate. We kijken onze ogen uit. Bijzonder om te zien is de afdeling met wapens als kruisbogen en geweren. Dat zijn wij toch niet echt gewend in Nederland!

Luuk kijkt ook nog even bij de voetbalshirts maar vindt helaas niet wat hij zoekt.

Terwijl wij winkelen valt er buiten een enorme bui. Die lopen we dus mooi mis! Als we weer naar buiten stappen zijn de straten nat en loopt iedereen rond met paraplu of poncho. Ineens zien we een brandweerwagen en heel veel mensen die omhoog staan te kijken. Wij kijken ook omhoog naar het gebouw maar snappen niet wat er te zien valt. Blijkt er (waarschijnlijk door de harde bui) de helft van een schoorsteen uit elkaar gesprongen te zijn. Luuk vraagt aan iedereen wat er te zien valt maar niemand weet het en iedereen kijkt. Uiteindelijk vindt hij iemand die van de brandweer heeft gehoord dat het om een schoorsteen gaat. Heel veel mensen maken foto's van het dak met de kapotte schoorsteen maar ik heb  de neiging om de fotograferende mensen te fotograferen! Dat is pas echt een grappig gezicht.

Thuis flansen we een simpele maaltijd in elkaar. Voor het toetje hebben we trouwens weer ijs gehaald en verse frambozen. Dit keer helaas niet zelf geplukt...

Reacties

Om 10.00 uur gaan we op pad. We willen vandaag graag de wandeling bij Grefsenkollen gaan maken. Het liefst pakken we de tram maar hebben geen idee waar we OV kaartjes kunnen kopen. Navraag bij een paar voorbijgangers leert ons dat (bijna)iedereen hier een app gebruikt voor het openbaar vervoer. Omdat we nog vlakbij het appartement zijn lopen we terug om daar even de app te downloaden. Als we dat gedaan hebben blijkt dat we een creditcard nodig hebben om de app te kunnen gebruiken. Tja en die heb ik niet...

Dus besluiten we om naar het centraal station te lopen om met de trein te gaan. Wanneer we langs het toeristenbureau lopen zien we dat het daar heel stil is en dus lopen we even binnen. We zijn als derde aan de beurt dus besluiten we te wachten. Dit blijkt achteraf maar goed ook! We hadden een route op internet gevonden maar het meisje achter de balie weet een betere. Zij raadt ons aan om eerst tram 11 te pakken, uit te stappen bij Storo en daar bus 56B te pakken richting Grefsenkollen. OV kaartjes kunnen we bij het toeristenbureau uit de automaat halen maar we horen dat we de kaartjes ook bij elke 7-eleven kiosk kunnen kopen. Die zitten echt overal en is ook wel erg handig dus!

Wachten op de bus naar Grefsenkollen

Ook dit keer beginnen we de wandeling bij een meer. We zoeken eerst naar wandelroutes maar vinden die niet en lopen dan maar gewoon het bos in. Het is er prachtig! De vrouw die ons tijdens de wandeling bij Sognsvann deze tip gaf heeft niets te veel gezegd. Er zijn wel veel tweesplitsingen en ik ben een beetje bang om te verdwalen als we erg ver gaan. Op een gegeven moment hebben we ook geen bereik meer op onze mobiel en op dat moment besluiten we terug te lopen. Daar zijn we dan ook nog wel een tijdje mee zoet...

Uiteindelijk vinden we een wandelroute aan de andere kant van het meer die ons behalve door de bossen ook nog over een skipiste voert.

Onze tocht begint bij een meer...

Wat een prachtig bos maar wat kun je hier dwalen!

We zien eekhoorntjes in de bomen maar wat zijn die lastig om te fotograferen! Op één foto is hij te zien...

Even lunchen met de meegebrachte broodjes en sapjes....

We lopen ook over de skipiste

Tja jammer genoeg voor Luuk doet de skilift het nu niet... Maar de zachte ondergrond van de band loopt wel erg lekker!

Boven hebben we een mooi uitzicht over het dal...

En dan zijn we terug zijn bij het beginpunt van de wandeling, het Grefsenkollen Restaurant. Bij dit restaurant met Michelin ster heb je echt een prachtig uitzicht over de Oslofjord. We halen een wijntje en een ijsje (waar ik €14 voor mag aftikken!) en nemen plaats op de houten trappen. Dit is genieten na zo'n flinke wandeling...

En dan hebben we nog net de laatste bus rond een uur of vijf! Oeps daar hebben we gewoon helemaal niet opgelet! Dit keer stappen we een paar haltes eerder uit de tram want op de site  'Norway On A Budget' heb ik de tip gelezen om te eten bij Mucho Mas, een goedkoop Mexicaans restaurant met hoofdgerechten rond de €17. En laat de Mexicaan nu ook de favoriet van Luuk zijn!

Dit blijkt een goede zet. wat een gezellig restaurantje is dit en wat een leuk personeel! Als ik na afloop een koffie bestel zegt de man dat hij ook een erg lekkere Irish Coffee kan maken. Het is of de man mij kent! :-) Luuk neemt nog een lekker stuk chocoladetaart met ijs. Daarna pakken we de tram terug naar centraal en lopen vanaf daar het laatste stuk naar het appartement.

Reacties

Vandaag lopen we eerst naar het toeristenbureau om kaartjes te kopen voor het paleis en het operahuis. Het is er weer ontzettend druk. Luuk en ik hebben 20 wachtenden voor ons! En het wordt nog steeds drukker en drukker...  Het is wel heel grappig om de gezichten van de mensen te zien als ze nummer 74 pakken en op het bord zien dat nummer 32 aan de beurt is.

We beginnen bij het Operahuis, de thuishaven van het Noors Nationaal Opera en Ballet. Dit gebouw, voltooid in 2008, ligt aan de Oslofjord en is afgewerkt met Italiaans marmer en graniet. Het lijkt als een ijsberg uit het water op te duiken en vanaf het dak hebben bezoekers een panoramisch zicht op Oslo.

Omdat we iets te vroeg zijn voor de rondleiding kopen we een ijsje en gaan even lekker in het zonnetje zitten.

De rondleiding wordt gegeven door een oud ballerina van het Nationaal ballet. Ze vertelt ontzettend veel en het is echt interessant. We mogen geen foto's maken dus ik kan het verder niet laten zien maar de zaal is prachtig. In de zaal heb je overal goed zicht, waar je ook zit. Er is dan ook geen prijsverschil tussen de kaartjes voor de voorstellingen. De Engelse tekst van de opera of ballet verschijnt op een display bij je stoel. De ruimte waar ze de decors maken is ook erg leuk om te zien!

Het Operahuis is echt een prachtig gebouw! 

Natuurlijk maken we ook een loopje op het bijzondere dak vanaf waar we een mooi uitzicht hebben. Het dak is uiteraard ook zonder kaartje vrij toegankelijk...

Dit kunstwerk dat voor het Operahuis in het water ligt vind ik ook zo prachtig! In Oslo struikel je trouwens haast over de kunst. Overal staan beelden of zijn er tentoonstellingen te bekijken.

We halen eerst even een broodje bij de Subway en eten die lekker buiten op.

Daarna lopen we naar het Koninklijk Paleis. We zijn al heel wat keren langs dit paleis gelopen want het ligt bijna in onze achtertuin maar nu zullen we het ook echt van binnen gaan bekijken. Het paleis is in de eerste helft van de 18e eeuw gebouwd als Noorse verblijfplaats van de Zweeds-Noorse koning Karel III Johan. De Zweeds-Noorse Koninklijke familie heeft het paleis niet veel gebruikt omdat ze niet vaak in Oslo waren. Nadat Noorwegen de personele unie met Zweden had verbroken en er met één Noors staatshoofd werd verder gegaan werd het paleis voor het eerst een permanente verblijfplaats voor de Koninklijke familie.

We zijn iets te vroeg voor de rondleiding maar het is goed toeven in de paleistuin...

De rondleiding wordt gegeven door een jong meisje dat dit erg leuk doet. Je mag overal lopen als je maar nergens aan komt en het meisje vertelt in elke ruimte een uitgebreid verhaal. Fotograferen is ook hier niet toegestaan. Alleen bij de selfiemuur in de hal! Luuk en ik roepen meteen dat we daar echt niet aan gaan beginnen, een selfie voor een muur met foto van de balzaal? Maar aan het eind van de rondleiding besluiten we toch maar een foto te maken. Lekker nep dus maar toch wel leuk ;-) 

Als we bijna klaar zijn met de rondleiding zien we door het raam dat de lucht ineens helemaal donker is en wanneer we naar buiten stappen begint het flink te onweren. We lopen snel terug naar huis, gelukkig ligt ons appartement hier bijna om de hoek.

Voordat we naar boven lopen willen we eerst nog even naar de wasmachineruimte in de kelder kijken. Govert heeft een pasje om daar van de wasmachine gebruik te maken. We proberen de zware metalen deur van de kelder open te krijgen maar dat lukt ons niet. We proberen alle sleutels aan de bos maar krijgen hem niet open. We besluiten eerst maar te gaan eten en daarna nog eens te proberen.

`s Avonds staat er spaghetti op het menu...

Na het eten pakken we weer de lift naar de kelder. Er zitten twee sloten op de deur en we kunnen de sleutels helemaal omdraaien maar hij gaat nog steeds niet open. Op dat moment probeert ineens iemand aan de andere kant het slot open te krijgen wat ook niet lukt. Waarschijnlijk heb ik het bovenste deel nu juist op slot gedraaid. Ik roep:'Sorry but I can't open the door!'

Ik besluit even te wachten in de hoop dat de ander de deur nu kan opendraaien maar er gebeurt niets. Dan besluit ik nog een poging te doen en gaat de deur ineens wel open! In de kelderruimte zien we niemand meer, we snappen er niets van! We lopen even rond maar zien verder geen uitgang. Inmiddels zijn we er wel een beetje lacherig door geworden.

We bekijken de wasmachines en droger. De gebruiksaanwijzing is alleen in het Noors maar we denken dat we er wel uitkomen. Op de laatste dag wil ik graag al het beddengoed en de handdoeken wassen. Dan lopen we terug. We steken de sleutel weer in het slot maar weer gaat de deur niet open. Even schrikken we... een zware metalen deur en geen mobiel bij ons! Gelukkig zijn we er snel achter dat we de sleutel in tegengestelde richting moeten draaien om 'm open te krijgen. Wat een avontuur!

Die avond kijken we weer een aflevering van White Collar op Netflix. Leuk dat we hier in Noorwegen seizoen 6 kunnen kijken. Die is in Nederland nog niet uit maar hier wel! We zijn hier net lang genoeg om het seizoen, dat maar uit 6 afleveringen bestaat, af te kunnen kijken.

Ewout, Benjamin en Noor zijn trouwens weer terug uit Thailand. Ze hebben het heerlijk gehad. Een prachtige reis! Nog een paar dagen en dan zit ook Noorwegen er weer op. Ik vermaak mij prima zo samen met Luuk maar ik vind het toch ook wel een fijn idee dat ik Ewout bijna weer zie, na ruim drieënhalve week!

Slapen lukt deze nacht niet zo heel goed. In het parkje beneden is een feest aan de gang, zo te horen compleet met band. In onze straat zitten en hangen de mensen uit het raam. Ach ik vind het ook wel grappig. Er hangt een leuk sfeertje!

Reacties

Vandaag pakken we de metro (lijn3) naar het eindpunt en starten daar de wandeling bij Sognsvann, een meer dat net even buiten Oslo ligt. De inwoners van Oslo komen hier in de zomer om te kamperen, picknicken en te zwemmen maar je kunt er ook heerlijk wandelen.

Onderweg komen we een aardige vrouw tegen die ons een tip geeft voor een volgende wandeling. Volgens haar moeten we naar Grefsenkollen omdat dit pas echt een prachtige omgeving is. Ze vindt het trouwens vreemd dat de vrouw van het toeristenbureau zei dat we geen wandelkaart nodig hadden omdat je echt flink kan verdwalen in deze bossen. Maar gelukkig gebeurt dat niet.

Wat is het hier prachtig!!

Deze tor is zo verschrikkelijk groot dat ik hem wel moet fotograferen!

Dit mierennest is pas echt indrukwekkend!

En wat zien we veel paddenstoelen...

Overal staan de bloemen in bloei....

Maar het mooiste is nog wel dat overal frambozen en bosbessen staan. We blijven plukken!

Tja en dan houdt de wandelroute ineens op bij deze kapotte brug! We zullen een andere route moeten proberen...

Even googlen of we op de juiste weg zitten en dat is gelukkig zo!

We beginnen om twaalf uur aan onze wandeling en het is 18.45 uur wanneer we pas weer in de metro zitten. Op een paar korte pauzes na hebben we aan één stuk door gelopen. En wat hebben we genoten! Juist dit maakt Oslo een top bestemming, het heeft echt alles! Een bruisende stad omgeven door prachtige natuur...

Thuis gaat de bloemkool er goed in maar we verheugen ons nog het meest op het toetje...

Toen ik aan het eten begon is Luuk snel naar de winkel gelopen om ijs te kopen en
samen met de vers geplukte bosbessen en frambozen is dat een ware traktatie!


Reacties

Eerst slapen we uit tot 10.30 uur. Dit hebben we nodig na de intensieve dagen op Spitsbergen!  Dan hebben we nog steeds geen haast, we luieren nog wat tot we uiteindelijk toch wel trek hebben en we naar de supermarkt lopen voor wat boodschappen. Uiteindelijk zitten we half drie pas aan een late brunch.

Daarna lopen we naar de stad. We hebben niets gepland voor vandaag alleen willen we die avond een spookwandeling doen die om 19.00 uur begint. Als we langs het Grand Hotel lopen zien we daar heel veel mensen. We hebben meteen door dat de mensen op een beroemdheid staan te wachten en zijn natuurlijk nieuwsgierig wie dat is.... 

Van een paar Nederlanders horen we dat het waarschijnlijk om Bruce Springsteen gaat. Hij geeft die avond een concert in het Vigeland (Frogner) Park. We besluiten om heel even te wachten en op datzelfde moment gebeurt het. De security stuurt de mensen die voor de auto staan waar Bruce in moet weg en daardoor staan luuk en ik ineens bijna vooraan! De mensen die er speciaal voor op af zijn gekomen staan er vast al uren en wij net 5 minuten. Ik vond het wel ontzettend leuk hoor, Bruce Springsteen is toch een aardige wereldster!!

Het is nog steeds heerlijk warm in Oslo. Ik vond de kou in Spitsbergen prima maar moet zeggen dat dit warme zonnetje toch ook wel weer heel erg lekker is. En door het mooie weer leeft echt iedereen op straat waardoor het overal heel gezellig is.

Er wordt druk gebadderd in de fontein

We nemen ook even tijd om wat te winkelen. Noorwegen is een duur land maar de prijzen voor kleding zijn gelijk aan de prijzen bij ons. En ook hier is de uitverkoop begonnen! Je kan trouwens dagenlang winkelen als je dat zou willen. Wat ontzettend veel winkels en warenhuizen hebben ze hier!

Omdat de spooktocht om 19.00 uur is en het dan niet handig is om eerst nog naar huis te gaan om wat te eten besluiten we bij de Mac Donald een paar hamburgers te halen. Zo veel trek hebben we toch nog niet door onze late lunch.

De straat waar we de Spookverhalenverteller zullen treffen is lastig te vinden maar gelukkig komen we net op tijd aan. Als we willen betalen zegt het meisje dat de tocht wel in het Noors is. Ik wijs haar op het VVV programma waar duidelijk op staat dat om 19.00 uur de Engelse wandeling wordt gehouden. Maar ja we kunnen er weinig aan veranderen. Als ik het schuchtere jonge meisje zie vraag ik mij af of het sowieso wel leuk was geweest.Ik heb bij een spookwandeling toch een ander beeld van een verhalenverteller. Bovendien lopen er allemaal gezinnen met kleine kinderen in buggy's mee. Misschien moeten we juist wel blij zijn en van de €30 die we net hebben uitgespaard straks lekker wat gaan drinken op de boulevard.

En zo lopen we richting haven. Dit blijf ik ook zo'n mooi stukje van Oslo vinden!

Ook zo leuk! Muziek en meteen iedereen aan de zwier....

We drinken nog even gezellig wat op het terras van Sorgenfri. Er liep een hele aardige ober rond en zodra hij door had dat wij uit Nederland kwamen kwam hij steeds even langs om te babbelen. Hij was al vaak in Nederland geweest en had er zelfs even gewoond dus hij kende nog wel wat Nederlandse woorden.

De ober vertelt ons dat hij Nederlanders zo sociaal en hartelijk vindt. Noren zijn volgens hem maar koel. 'Ik ben met een Noorse getrouwd hoor maar dat is echt zo!' Hij praat nogal hard en het halve terras luistert zichtbaar mee. We moeten erg lachen om hem. Wij zijn het er trouwens niet mee eens dat Noren koel zijn! Wij komen echt alleen maar vriendelijke en behulpzame mensen tegen!

Thuis kijken we nog even twee afleveringen van White Collar op Netflix. Lekker met een zak M&M's erbij...

Reacties

Als we klaar zijn met eten lopen we nog even naar de supermarkt want we willen nog wat biertjes kopen voor thuis. Spitsbergen heeft een eigen brouwerij en wat is er leuker dan thuis ook iedereen zo'n poolbiertje te kunnen laten proeven...

Pas in de winkel kom ik er achter dat je alleen op vertoon van je vliegticket bier mag kopen. Ze willen de uitvoer van alcohol beperken, vandaar deze maatregel. Helaas heb ik geen tickets meegenomen en net als ik met een jongen die we op de boot hebben ontmoet heb afgesproken dat wij op zijn ticket alcohol mogen kopen blijkt dat het op vertoon van mijn boardingpas kan. Behalve bier koop ik ook nog een fles wijn voor in Oslo. Hier betaal ik nog geen vier euro voor een prima wijntje.

Daarna lopen we terug naar ons Hostel. Ik ga deze avondwandelingen met Luuk hier nog missen....

Spitsbergen bier

De andere dag zitten we alweer vroeg aan het ontbijt want straks worden we opgehaald door Spitsbergen travel voor ons Kajakavontuur op de Adventfjorden. Ik maak nog even een paar foto's van de bar en het restaurant. Onze laatste uurtjes op Spitsbergen en in ons hostel zijn aangebroken....

Onze kamer

 

De douche op de gang die echt altijd super schoon is. Ik heb het geen moment erg gevonden dat wij geen WC en douche op de kamer hadden.

Om 9.00 uur lopen we naar buiten om op Spitsbergen Travel te wachten. En dan krijgen we de schrik van ons leven... Want wie komt daar aanrijden?! Sigmund!!! Dit verzin je toch niet? De 'gids' die niet eens wist hoe hij een berg op moest komen moet ons nu veilig over de Adventfjorden loodsen? Er blijkt nog een Nederlands stel, Roland en Cedy ,mee te gaan en in de bus praten wij hen bij over Sigmund. Zij hebben ook weinig vertrouwen in hem als ze hem zien.

We rijden naar een loods waar we speciale pakken aan krijgen. Het duurt een eeuwigheid voordat de pakken zijn uitgezocht want ook hier lijkt Sigmund weinig verstand van te hebben. Voor onze Kajakavontuur had ik in Nederland speciaal een onderwaterhoes besteld voor mijn mobiel zodat ik die mee kon nemen in de boot. Helaas heb ik die in Oslo laten liggen. Maar volgens Sigmund kan je je mobiel gewoon in een boterhamzakje doen en dan zou die wel droog blijven mocht je omslaan. Maarrr hij had nog nooit meegemaakt dat er iemand om was geslagen. Ik fluister tegen Cedy en Roland dat hij deze tocht waarschijnlijk ook maar één of twee keer gemaakt heeft dus dat zijn 'nog nooit mee gemaakt' op mij weinig indruk maakt!

Verder geloof ik ook niet zo dat een boterhamzakje erg effectief is als je camera of mobiel het water raakt maar omdat er geen ton in de boot zit hebben we weinig keus als we foto's willen maken. Sigmund zelf heeft wel een ton met een afsluitbare zak in zijn kano. Daar besluit ik dan toch maar mijn mobiel in te doen en alleen mijn camera mee te nemen. In een boterhamzakje...

Buiten krijgen we uitleg over de kajak. Sigmund is snel klaar. 'Dit is de Kajak, dit is de peddel en die beweeg je zo...(doet het even voor) Er staat vandaag veel wind dus er zijn hoge golven. Het is verstandiger om langs de kust te peddelen en we blijven bij elkaar.' Oja hij vertelt ook nog even dat hij zijn geweer mee heeft voor het geval dat we ijsberen tegen komen. Cedy fluistert dat ze zich afvraagt of wij überhaubt een kans maken als er een ijsbeer aan komt onder leiding van de stuntelige Sigmund. Ik kan haar daarin niet geruststellen. We hopen maar dat we vandaag geen beer tegen komen. 

Dan zoekt iedereen een kajak uit...

en beginnen we aan de tocht over de Adventfjorden

Het water blijkt inderdaad wild en de golven hoog. Al snel krijg ik zelfs een golf over mijn gezicht. Op een gegeven moment worden we er wel handiger in om zo te peddelen dat we met de golven meegaan. Ik merk dat ik het vooral ontzettend leuk vind terwijl ik er van te voren best een beetje tegenop heb gezien. Het lukt alleen niet om aan de kant te blijven. We drijven al snel af en kajakken al snel midden op zee. Ik zie dat het de anderen hetzelfde vergaat. Behalve Sigmund! Die heeft niets door en is snel weg gepeddeld. Zonder op of om te kijken vaart hij rustig langs de kust!!

Op een gegeven moment horen we geroep en als we omkijken zie ik dat de kajak van Cedy en Roland is omgeslagen. Met zijn allen beginnen we te roepen. Het duurt even voordat Sigmund het door heeft en dan moet hij ook dat eind nog terug peddelen. Uiteindelijk lukt het Sigmund om Cedy en Roland in de kajak te helpen maar ze hebben dan al een aardig tijdje in het ijskoude water gelegen.

Ik twijfelde even maar besloot uiteindelijk toch een foto te maken. Zelf zou ik ook blij zijn als iemand dat zou doen wanneer Luuk en ik erin zouden liggen...De foto heb ik opgestuurd naar Roland en Cedy. Roland zit hier net weer in de kajak maar Cedy ligt nog in het water.

En dan nog maar een foto vanuit de kajak, een selfie bleek te lastig... Meer foto's heb ik helaas niet. De kajak wiebelde ontzettend en maakte flink water dus verder heb ik mijn camera maar in het boterhamzakje gelaten.

 En dan gaan we aan wal, wat geniet ik van het geweldige uitzicht....

Van te voren hebben we allemaal een maaltijd mogen uitzoeken. We konden kiezen uit heel veel gedroogde maaltijden en ik heb voor Kip Tandoori gekozen. We gieten er kokend water op en na een paar minuten is het veranderd in een smaakvolle maaltijd. Ik had er weinig van verwacht. Thuis ben ik al niet van de potjes of de zakjes en dan zo'n zakje backpackfood? Maar het smaakt heerlijk! Wel is Sigmund natuurlijk het bestek vergeten en dus zoekt hij wat drijfhoutjes die we kunnen gebruiken om het eten naar binnen te lepelen.

De pakken blijken allemaal niet echt waterdicht. Ik heb alleen een natte kont. Cedy die toch een aardig tijdje in het water heeft gelegen is nog een klein beetje droog maar Roland is door en door nat. En bij deze lage temperaturen is dat natuurlijk verschrikkelijk! Ik heb echt met hem te doen. We zouden nog een kleine wandeling maken maar die slaan we over. We moeten ook nog een aardig stukje terug peddelen.

De camera van Roland blijkt kapot. Gelukkig hebben ze de camera wel iedere dag leeggemaakt op de laptop en hebben ze nog een grote camera in het hotel. De opmerking van Sigmund:' Ooh heb je er dan maar één boterhamzakje omheen gedaan? Ik bedoelde dat je er meerdere om moest doen.' pfff wat een ontzettende eikel. Spitsbergentravel komt bij mij op de zwarte lijst!

Hier nog een filmpje dat ik kreeg doorgestuurd van Cedy en Roland. Het is maar kort maar het geeft een beeld van hoe het was...

We laten ons door Sigmund weer afzetten bij het hotel. We hebben wel geen kamer meer maar van de receptie mochten we wel onze handdoeken nog bij ons houden zodat we nog even lekker konden douchen. Als we gedoucht en omgekleed zijn lopen we eerst even naar Hotel Radisson. Bij ons hotel hebben we de avond ervoor voor Noor een hele leuke Huskeyknuffel gekocht maar eigenlijk wil ik er ook nog één voor Rebecca en voor mezelf bijkopen. Ons hotel heeft deze niet meer maar ze denken dat Hotel Radisson er nog wel wat heeft. Gelukkig is dat ook zo!

Daarna lopen we door naar het centrum, onderweg maak ik nog wat foto's...

Deze leuke pluizige bloemetjes zie je overal op het eiland. 
Ik ben er nog niet achter hoe de bloemen heten...  

Ook nemen we afscheid van 'onze' rendieren

Het is zulk mooi weer dat we bij Kroa plaats nemen op het terras. Ik krijg echt een wintersportgevoel als ik daar zo zit met een wijntje in het zonnetje...

We besluiten ook maar meteen een hapje te eten. Luuk kiest voor Nachos en ik voor gedroogde stokvis, een bekend Noors gerecht dat vooral veel met Kerst wordt gegeten. Ik vind het heerlijk! We nemen ook nog een lekker dessert voordat we weer naar het hostel terug lopen.

 

Tja en dan zit ons verblijf op Spitsbergen er toch echt weer op... Om zeven uur worden we opgehaald door de bus die ons naar het vliegveld brengt. Dit keer hebben we gelukkig geen vertraging en vertrekt het vliegtuig netjes om negen uur. Wel moeten we op Oslo wat langer wachten op onze koffers maar gelukkig halen we nog net op tijd de laatste flytoget. Het is ongeveer half twee als we ons appartement in Oslo binnen stappen. Een wekker zetten we niet, morgen slapen we eerst lekker uit! 

 


Reacties

Die ochtend worden we al om 8.30 uur opgehaald door de bus en naar de haven gereden. Daar ligt de MS Polargirl al op ons te wachten. Vandaag varen we naar een mijnstad die nog wel bewoond is, namelijk de Russische nederzetting Barentszburg.

De naam Barentszburg werd in 1924 door de directie van de Nederlandse Spitsbergen Compagnie (Nespico) uit Rotterdam gegeven aan de van oorsprong Nederlandse mijnbouwnederzetting. De naam was een eerbetoon aan de Nederlandse Willem Barentsz die in 1596 Spitsbergen ontdekte.

Wegens financiële problemen was de Nederlandse Spitsbergen Compagnie uiteindelijk genoodzaakt Barentszburg te verkopen. In 1932 nam het Sovjet Staatsbedrijf Trust Arktikugol de Nederlandse eigendommen op Spitsbergen over.

Al in de bus naar Barentszburg komen we Ella weer tegen. Zij gaat niet mee naar Barentszburg maar zal met haar expeditieleden een eind op weg worden gebracht voor haar wilderniskamp. Het is leuk om bij te kletsen. Zij heeft nog niet veel excursies gedaan omdat ze hier nog een tijdje zal zijn. Wel heeft ze haar tijd in Longyearbyen goed besteed om de plaats zelf te ontdekken. Na het wilderniskamp zal ze nog een tijdje op de camping verblijven en dan heeft ze nog genoeg tijd voor excursies.

Wat heel erg grappig is...laat de Nederlandse campingeigenaresse Michelle van Dijk,van de camping waar Ella na haar kamp zal verblijven, nu ook op deze boot zitten! En dat niet alleen, zij wordt vandaag ook nog eens gefilmd door programmamaker/cameraman Dirk Verhoeven in opdracht van de Haagse televisiezender Omroep west!

Dat Michelle zo veel van Spitsbergen kan vertellen maakt deze dag extra bijzonder....

Inmiddels zijn we natuurlijk alweer een tijdje terug uit het prachtige Spitsbergen en ik zocht op internet naar de documentaire die Dirk Verhoeven toen maakte. Hij blijkt 'Van kas naar kou'te heten en is nog online te bekijken. Zo geweldig om allemaal bekende beelden te zien. Ook leuk dat Luuk en ik nog even vluchtig voorbij flitsen. Om de documentaire te zien klik hier

Ik ben een hele tijd bezig om een papegaaiduiker op de foto te krijgen maar dat valt niet mee. Steeds als ik afdruk duikt hij onder water... Uiteindelijk heb ik één foto waar je in ieder geval nog een papegaaiduiker in herkent!

Is een papegaaiduiker lastig te fotograferen? Datzelfde probleem hebben we met de walvissen. Gister op weg naar Pyramiden is dat ook al niet gelukt en nu heb ik ook een twintigtal foto's van water. Uiteindelijk blijkt Luuk met mijn mobiel wel een mooie foto te hebben. Op de foto vind ik het trouwens net een dolfijn maar er werd gezegd dat het om een kleine walvissoort ging.

Natuurlijk hopen we vandaag een ijsbeer te zien maar de streepjes op het bord geven weinig hoop. De andere dag zien we op de facebook van de MS Polargirl dat er die dag wel een ijsbeer is gespot op weg naar Barentszburg maar wij blijken steeds weer op het verkeerde moment op de verkeerde plaats. Nu hebben we morgen nog wel een kans om een ijsbeer te zien maar tijdens het kajakken lijkt het mij een minder goed plan. ;-)

Op weg naar Barentszburg komen we langs de Esmark gletsjer. Minder mooi dan de Nordenskiöld gletsjer van gister maar het blijft indrukwekkend. Als we voor de gletsjer even stil houden breekt er net een groot stuk ijs af wat met luid gekraak in zee valt. Bijzonder om te zien maar het is natuurlijk wel erg dat er steeds meer van deze gletsjer verdwijnt door de opwarming in het poolgebied. Van Michelle horen we dat de gletsjers hier met het jaar kleiner worden.

Eén maand eerder heeft Ludovico Einaudi namens Greenpeace een pianoconcert gegeven om de aandacht te vestigen op de klimaatveranderingen die gaande zijn en een oproep te doen aan iedereen om het poolgebied te beschermen. Echt een filmpje dat ik met dik kippenvel heb bekeken.

En dan is het tijd om afscheid te nemen van Ella. Ik maak nog een mooie fotoserie van haar boottochtje van de MS Polargirl naar de gletsjer die ik haar later op kan sturen. Ze wordt ook nog even geïnterviewd door Dirk voor de documentaire.

Als ik terug loop zie ik Luuk niet meer en ga naar hem op zoek. Ik vind hem op het achterdek met een grote kom zalmsoep. Een vrouw deelt soep en brood uit aan iedereen en als ik ook een kom heb ga ik bij Luuk zitten. Ik ben helemaal verbaasd! Luuk eet normaal gesproken alleen gebakken vis zoals kibbeling of een lekkerbekje en nu zit hij aan de vissoep. Echt lekker vindt hij het niet maar hij eet netjes heel de kom leeg.

En dan zien we Barentszburg liggen. De rails, de bergen steenkool, je kan goed zien dat we hier met een mijnstad te maken hebben.

Aan wal gekomen moeten we via een lange trap omhoog lopen om de stad zelf te bereiken. Een jong stel met kinderwagen kijkt even wat minder blij maar al snel pakt de vader de kinderwagen op en begint ook aan de klim...

Een prachtig plaatje....

We werden rondgeleid door een jongen waarvan ik helaas de naam niet meer weet. Hij vertelt eerst wat over Barentszburg in het algemeen.

Het is een Russische plaats op Noors grondgebied. Bijzonder en dus gelden er ook bijzondere regels. Al de levensmiddelen zijn voor de mensen op Barentszburg veel goedkoper dan op de rest van het eiland. Onze gids vertelt ons dat hij in Barentszburg heel goedkoop kan eten of drinken. De betaling die in Russische roebels plaats vindt mag alleen maar met een speciaal pasje worden betaald en niet met munten. Zo voorkomt de Noorse overheid dat inwoners uit andere plaatsen op Spitsbergen en toeristen veel goedkoper inkopen kunnen doen. Wij kunnen dus verder niets kopen hier alleen in de bar en in de souvenirshop waar we met Noorse Kronen terecht kunnen. 

Onze gids voor de school in Barentszburg

Na de rondleiding hebben we nog wat tijd over om zelf rond te kijken. Natuurlijk mag een selfie bij het bekende standbeeld van Lenin niet ontbreken... 

De kerk van Barentszburg

We lopen langs de brouwerij waarvan de bar vandaag helaas dicht is. Maar we hebben van onze gids al gehoord dat we voor een Russisch biertje gebrouwen op Barentszburg wel terecht kunnen in de bar van het hotel.

Op het moment dat onze gids vertelt over de brouwerij komt er net een toerist aan lopen, een netjes uitziende oudere Engelse dame. Ze blijft staan om mee te luisteren. Als de gids is uitverteld vraagt ze welk soort bier het is dat hier gebrouwen wordt. De gids antwoordt haar dat ze maar één soort bier brouwen. De vrouw is niet tevreden en wil weten waar het bier van gemaakt is. De gids wil zich er vanaf maken met 'het wordt gewoon gebrouwen zoals elk ander biertje' maar ze blijft maar doorgaan. Is het gemaakt van rijst? Of van aardappelen? De gids zegt dat hij daar nog nooit van heeft gehoord en dat het waarschijnlijk gewoon van Hop is gemaakt. Maar de nette vrouw wordt steeds fanatieker en er ontstaat een flinke welles nietes discussie tussen de twee. Het gaat zeker tien minuten zo door en wij komen als toeschouwers niet meer bij. Uiteindelijk geeft de vrouw het op en loopt door.

Luuk fluistert mij nog toe dat het volgens hem wel bestaat dat bier uit rijst en aardappelmeel maar de discussie tussen de dame en de gids was zo leuk en zo veel verstand hebben we er ook niet van om ons in het gesprek te mengen. Als ik een biertje drink in de bar ziet Luuk de gids zitten. Hij loopt naar hem toe en zegt;' It's a shame they don't sell Rice beer!' waarop de gids lachend antwoordt 'It's a shame to drink rice beer!'

Het Russische biertje smaakt prima!

Het is die middag zulk mooi weer dat we terug op de boot zelfs even onze jassen uittrekken. Wanneer de boot vaart begint te maken trekken we hem snel weer aan....

Op de terugweg varen we langs de klif Alkefjellet. In de zomer broeden hier ruim 60.000 paar zeekoeten. Overal waar je kijkt zie je vogels. Helaas heb ik hier geen goede foto's van. Dit was veel te ver weg voor mijn camera. Op een gegeven moment heb ik mijn camera maar verruild voor een verrekijker.

Rond zeven uur zijn we weer terug in de haven. We besluiten ook nu weer in het centrum uit te stappen omdat het eten bij Kroa ons zo goed bevalt dat we niet meer voor minder willen gaan. Ik besluit net als de andere keren weer voor de vis van de dag te gaan. Het blijkt walvis te zijn. Heel erg schrik ik hier niet van omdat ik weet dat het op Spitsbergen heel normaal is om walvis te eten. Uiteraard zijn zij ook aan regels gebonden en mogen ze er maar een beperkt aantal vangen. Ik bedenk heel snel wat ik wil. Eigenlijk is het eten van walvis tegen mijn principe, aan de andere kant ben ik ook nieuwsgierig en is het eigenlijk niet hypocriet om wel koeien te eten maar geen walvissen? 

Ik besluit het één keer te proberen. Het zal de eerste en meteen ook de laatste keer zijn ook al is het lekker. En het smaakt echt goed! Het smaakt naar biefstuk en het lijkt in niets op vis. Ook Luuk probeert een stukje en vindt het ook lekker.

Reacties

Om één uur worden we opgehaald bij het hostel en worden we naar de haven van Longyearbyen gebracht. Het steekt wel even dat ik daar de rib-boot voor elf personen zie liggen die we in eerste instantie hadden geboekt maar waarvan de tocht gecanseld is vanwege te weinig deelnemers. In plaats daarvan lopen wij naar de Catamaran Aurora Explorer. 

We boffen met het weer! Het zonnetje schijnt heerlijk. Wel is het ontzettend koud aan boord omdat deze boot heel veel vaart maakt. Op sommige momenten neemt hij gelukkig wat gas terug, wanneer er walvissen te zien en wanneer we de gletsjer naderen.

Walvissen spotten!

En dan komen we aan bij de Nordenskjold gletsjer. Hier worden we toch wel even stil van, wat is dit adembenemend mooi!

De ijsschotsen in het water vind ik ook indrukwekkend... Hier merk je pas goed dat je je in het poolgebied bevindt.

En dan gaan we aan land bij Pyramiden, de verlaten mijnstad waar ik al eerder een reportage van had gezien. Floortje Dessing heeft er in haar programma 'Floortje naar het einde van de wereld' uitgebreid verslag van gedaan en ik was meteen onder de indruk. Voor wie het leuk vindt om de aflevering te bekijken klik dan hier.

Pyramiden sprak meteen tot mijn verbeelding, een spookstad met een bijzondere geschiedenis. Ooit was Pyramiden met zo'n 1000 inwoners de grootste plaats op Spitsbergen. Een Russische nederzetting waar de mensen leefden van de mijnbouw. Op 29 augustus 1996 om 10.22 uur stortte een vliegtuig neer op Spitsbergen waarbij alle inzittenden om het leven kwamen. Alle mensen waren afkomstig uit Pyramiden en Barentszburg. De inkomsten van de  mijnbouw op Pyramiden waren toen al aan het teruglopen en dit ongeluk heeft mede bijgedragen dat de nederzetting twee jaar later gesloten werd.

Er is van alles achtergebleven op Pyramiden. Scholen met boeken en schriftjes op tafel, verdorde planten in potten...het geeft een trieste aanblik.

Op Pyramiden worden we rondgeleid door Dennis ( Of Deniz?) uit Siberië. Natuurlijk hadden wij gehoopt dat we door Aleksandr zouden worden rondgeleid maar dat is helaas niet zo. Dennis blijkt ook erg aardig. Hij vertelt meteen dat er een ijsbeeralarm is op Pyramiden dus dat er een extra man mee gaat met geweer. Twee gewapende mannen moeten ons beschermen bij een eventuele ontmoeting. Natuurlijk kunnen wij daar alleen maar op hopen! Er zijn hier 3000 tot 5000 ijsberen op dit eiland en natuurlijk willen we er dan wel graag eentje zien... :-)

Een paar jaar geleden is het een ijsbeer op Pyramiden trouwens gelukt om het hotel binnen te klimmen door een raam wat hij even daarvoor wist open te breken. Ook in het museum heeft hij toen flink huisgehouden en we zagen daar inderdaad de opgezette dieren die flink gehavend zijn. 

Ik had ons hotel in Longyearbyen al geboekt voordat ik naar excursies had gekeken maar anders had ik er misschien wel over nagedacht om een nachtje op Pyramiden te overnachten. Dat was best leuk geweest denk ik, zeker omdat Dennis op mijn vraag of we de school mochten bekijken antwoordde dat hij mij de school graag zou laten zien als wij in het hotel zouden verblijven. Nu was er geen tijd voor maar hij gaf ook in de avond nog rondleidingen aan gasten.

Er staat ook een flat in Pyramiden waar vroeger veel jonge gezinnen woonden. Nu zijn de ramen van de flat ingenomen door broedende vogels. Men zegt dat het nu soms net lijkt of je de kleine kinderen nog hoort huilen wanneer je de krijsende vogels hoort...

In verschillende gebouwen mogen we ook naar binnen en krijgen daar wat vrije tijd om op eigen houtje rond te lopen. We zien een zwembad, de keuken en kantine, het theater, de bioscoop enz. Ik speel een paar deuntjes op de piano en Luuk laat zich van zijn sportieve kant zien.

Na afloop van de rondleiding drink ik nog een wodka in de bar van het hotel. Niet echt mijn idee van een lekker drankje maar het hoort er natuurlijk bij...

Daarna lopen we naar de boot en varen we terug naar Longyearbyen. Het is zeven uur als we terug zijn en we besluiten een hapje te eten bij het Thaise restaurant. Ook Floortje Dessing heeft bij dit restaurant gegeten en we hadden ons thuis dus al voorgenomen om daar ook een keer een hapje te eten.

Er zijn veel Thaise vrouwen in Longyearbyen. Dit komt omdat veel Noorse mannen die op Spitsbergen wonen naar Thailand zijn gereisd om een Thaise vrouw te trouwen. Vrij logisch dus dat je hier inmiddels ook terecht kan voor een Thaise maaltijd. Nu vind ik het extra leuk om hier Thais te gaan eten omdat Ewout op dit moment in Thailand zit. Er staat in Longyearbyen trouwens een wegwijzer met daarop de afstand tussen Bangkok en Longyearbyen. We zijn op dit moment maar liefst 8378 km van elkaar verwijderd!

Taste of Thai is geen sfeervol restaurant. Het doet meer denken aan een cafetaria. Maar het eten smaakt prima en we worden vriendelijk geholpen.

Die avond maak ik rond een uur of twaalf onderstaande foto's. De eerste foto is gemaakt vanuit ons slaapkamerraam en de tweede is het uitzicht op de berg vanuit de WC op de gang. Het laat goed zien dat er echt geen verschil is tussen de dag en de nacht. Het gaat hier zelfs niet schemeren.  

Reacties
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen in deze categorie!
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen op deze website!
Contact opnemen kan via onderstaande button

Welkom !

Welkom op mijn blog. Bloggen doe ik al sinds Januari 2004. Eerst een lange tijd bij weblog ,daarna een tijdje op mijn  eigen site en sinds September 2006 op Punt.nl. Veel lees en kijk plezier !    

 

Wie zijn wij?    

 

Kitty Juf op een basisschool (peuters & kleuters),student Pedagogiek, gek op mijn kinderen, mijn vriend Ewout, Sushi & tapas,feestjes en festivals, reizen, wandelen, internet en schrijven.  

 

Rebecca 3e jaars student aan de Universiteit van Amsterdam, gek op Jeffrey, hockey & pianospelen en op stap gaan.  

 

Luuk 6e klas gymnasium, gek op hockey,de playstation, school en spelletjes doen.  

Categorieën
Link naar mijn reisblog

reacties
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl