Things fall apart so that other things can fall together....
8 Juli, dagje Ohrid
Het was weer een warme dag. De meesten wilden weer lekker een dagje bij het hotel blijven maar ik wilde graag wat gaan doen. Ik besloot met de kinderen naar Ohrid te gaan om o.a. het kasteel te bezoeken. Clea had het kasteel bezocht toen wij naar het klooster van Naum waren en volgens haar was het echt de moeite waard. Ik wilde vroeg vertrekken zodat we in de ochtend de klim naar het kasteel konden maken en we een groot deel van de dag weer aan het meer konden liggen. De kinderen waren wel een beetje aan het mopperen omdat iedereen in het hotel bleef maar ze moesten mee van mij. Een beetje cultuur hoort er toch bij en bovendien weet ik dat dit soort dingen toch ook wel hun interesse heeft.
 
Ik besloot dit keer de bus te pakken naar Ohrid. Het was erg druk en warm in het busje en ik was blij toen we er waren. Ik had de chauffeur gevraagd of hij een seintje wilde geven als we in het centrum waren maar toen we er waren wezen de andere mensen ons er ook al op dat we uit konden stappen. We besloten eerst op een terras wat te drinken. Ik was inmiddels wel toe aan koffie.
 
 
 
Daarna bekeken we wat winkels en liepen toen één van de smalle straatjes in die omhoogliepen. Clea had verteld dat we gewoon omhoog konden blijven lopen en dat we dan vanzelf bij het kasteel zouden uitkomen. En dat klopte ook. Eigenlijk was het al veel te warm voor deze klim !
 
 
Uiteindelijk kwamen we bij een kasteelmuur uit. Maar we moesten nog veel verder...
Wanneer we naar boven keken zagen we daar het kasteel van Ohrid van de ansichtkaarten liggen !
 
 
 
En dus liepen we verder... Tussendoor moesten we echt even uitrusten. Gelukkig had
ik nog een flesje water in mijn tas.
 
 
 
En ja hoor uiteindelijk kwamen we dan toch bij het kasteel. Of tenminste de resten ervan. Van 976 tot 1014 was Ohrid de hoofdstad van Macedonië. Dit was de tijd dat koning Samuel het fort bouwde. Blijf het een bijzonder idee vinden dat je op dezelfde trappen loopt en dezelfde muren aanraakt als mensen uit de 10e eeuw...
We waanden ons echt even terug in de tijd ! Vanaf alle kanten was de stad Ohrid beschermd door de 3 km lange wallen van 3 tot 16 meter hoog, behalve de zuidkant waar het meer ligt.
 
Eigenlijk was het inmiddels lunchtijd maar het enige in de buurt was een ijskraam. Bovendien moest ik ook nog ergens pinnen en echt honger hadden we alledrie niet... Dus haalden we maar drie ijsjes en namen plaats op de 10e eeuwse trap in de schaduw.  
 
Het was daar dat ik in gesprek kwam met een Engelsman. Toen hij vroeg waar wij vandaan kwamen schakelde hij over op Nederlands. Wat bleek, hij had een vriendin in Utrecht en vond het leuk het Nederlands weer even te oefenen. Vlaardingen kende hij ook wel vertelde hij want daar kwam hij altijd met de trein langs wanneer hij van Hoek van Holland kwam. Erg leuk ineens zo'n spontaan gesprek.
 
 
 
 
 
Na het bezoek aan het kasteel liepen we door naar het Amfitheater uit de 3e eeuw voor Christus. Oorspronkelijk was het gebouwd voor toneel-, musical- en dichtvoorstellingen en bood plaats aan 4000 toeschouwers. De belangrijkste personen uit Ohrid hadden daar een eigen zitplaats waar hun naam nog steeds staat in gegraveerd. Toen de Romeinen naar Ohrid kwamen in 148 na Christus werd het Amfitheater heringericht tot Gladiatorarena waar gevechten plaats vonden met Gladiatoren en gevechten met wilde dieren.
 
 
Na het bezoek aan het Amfitheater dronken we nog wat op een terras in de schaduw, daarna zochten we de halte van de bus weer op. Toen we bij de bushalte stonden kwamen er allemaal taxichauffeurs naar ons toe die ons naar Struga wilden brengen. Het lijkt wel of Hotel Drim het enige hotel in de buurt van Ohrid is want iedereen kent het en iedereen lijkt aan onze neus te kunnen zien dat we daar heen moeten. Ik had alleen dit keer geen zin om een taxi te betalen. Zo duur is het dan wel niet maar drie buskaartjes zijn veel goedkoper.
 
Alleen de chauffeurs gaven niet op. Eén chauffeur bleef met ons mee lopen en vroeg maar 100 denar voor een taxirit terwijl er meestal rond de 500 denar wordt gevraagd. Toen ik keek naar de taxi waar hij naar wees zag ik een normale personenauto zonder bordje of meter. Ik besloot niet in te stappen. Ik gunde die man best een bijverdienste maar was het betrouwbaar ? Wat als hij halverwege zou stoppen en me uit liet stappen zonder portemonnee ?
 
Toen ik een bus  in stapte om te vragen of dit de bus was naar Struga en hoorde dat het hem niet was kwam er weer een taxichauffeur naar me toe. Dit keer één van de officiele taxicentrale. Er zaten al twee vrouwen in de taxi en de chauffeur vroeg of wij ook mee wilden voor 200 denar. We besloten dan maar wel in te stappen. Het was een beetje krap op de achterbank met de vrouwen erbij maar in de bus was dat niet veel beter geweest en nu waren we wel heel snel bij het hotel.
 
In het hotel trokken we meteen onze badkleding aan en liepen naar het meer. Leuk om Jan daar te zien met zijn jongens ! Die ochtend vroeg waren Dick en Jacky helaas weer vertrokken en diezelfde ochtend was de nieuwe groep aangekomen. Jan kende ik al van de stapuitjes met OA
 
 
 
 
Later op de middag hoorden we dat er een jongetje kwijt was. Toen we de naam van het jongetje hoorden vertelde Regina dat het toch wel eng was want een jongetje dat vanmiddag via OA aangekomen was had dezelfde naam ! Toen een uur later duikers het meer ingingen om het jongetje te zoeken zaten wij ondanks de hitte met kippenvel. Dit was echt niet leuk meer...
 
We hoorden van mensen die rond het hotel aan het zoeken waren dat het inderdaad om een jongetje van OA ging. Ze waren al anderhalf uur aan het zoeken en de moeder was helemaal in paniek. Elk jongetje was erg geweest maar dit kwam wel erg dichtbij. We besloten mee te zoeken. De kinderen klopten bij iedereen die al naar de kamer was gegaan op de deur met de vraag om mee te zoeken.
 
Ik ging op zoek naar reisleider Sveto en vond hem in de lobby waar hij net met twee mensen in gesprek was die een excursie wilden boeken. Na een excuus dat ik hen moest storen begon ik mijn verhaal over een verdwenen jongetje. De Nederlandse mensen waarmee Sveto in gesprek was keken me verbaasd aan. ' Er lag een jongetje in ons bed op kamer 206 !' vertelde de vrouw. Snel vertelde ze dat ze de sleutel van deze kamer hadden gekregen maar toen ze de kamer binnen stapten lag er een jongetje in het bed te slapen. Omdat ze dachten dat de kamer bezet was hadden ze bij de receptie de sleutel van een andere kamer gekregen. 
 
Ik bedankte ze en rende naar de receptie waar de politie en de strandwacht bezig waren met het kopiëren van het paspoort van het jongetje voor een opsporingsbericht. 'I think I found him ! !' riep ik : 'room 206' waarna ik me omdraaide en de trap oprende naar de tweede etage, de politie en de baywatch erachter aan. Toen ik de deur opende zag ik gelukkig meteen het slapende koppie tussen de witte lakens. Ik vergeet nooit meer die verbaasde blik van het jongetje toen hij wakker werd. Met grote ogen keek hij rond naar al die mensen in de kamer.
 
Hij was samen met zijn moeder, moe na de vroege vliegreis, die middag naar bed gegaan. Blijkbaar was hij wakker geworden en slaapwandelend de gang op gegaan en een andere kamer ingelopen. Blijkbaar staan lege kamers gewoon open... Het is maar goed dat ik Sveto net aan sprak toen hij met die mensen in gesprek was want anders had het allemaal nog veel langer kunnen duren. Wie weet wanneer het jongetje uit zichzelf wakker geworden was !
 
Die avond aten we weer bij Kaj Carli aan de overkant. Heel leuk was dat er mannen langs kwamen die muziek begonnen te maken. De ober kwam netjes vragen of we bezwaar hadden.  Bezwaar ?? Helemaal niet natuurlijk, leuk juist !
Tenminste het was een tijdje leuk. Op een gegeven moment begonnen we er wel van te balen dat we elkaar niet meer konden verstaan. We vonden het niet zo heel erg toen ze op een gegeven moment een terras verder gingen.
 
 
 
Het filmpje van Ohrid en het eten bij Kaj Carli
 

Reacties

harriet op 09-09-2011 08:08
Tjonge wat een dag zeg! Wel de moeite waard lijkt me dat dagje naar Ohrid. Wat een oude resten van dat kasteel hè? Mooi uitzicht ook bovenop!
Bah en wat opdringerig al die taxichauffeurs toen jullie weer terug wilden.
Aan het water is het daar ook heerlijk zo te zien. En wat een schrikken zeg, dtoen dat jongentje ineens spoorloos was! Gelukkig vond je hem bij toeval. Als je de reisleider niet aangesproken had, had het allemaal nog veel langer kunnen duren.
Fijn dat het zo afliep.
Leuk filmpje heb je gemaakt...hihi, irritant die muzikanten erbij....vreeeeselijk die muziek die ze maken (vind ik)
Fijn weekend voor jullie hoor.
Commentaar
Jouw naam/bijnaam
Website url
E-mail
Je Punt profiel
Hou mij op de hoogte
Ik wil op de hoogte gehouden worden
Dit is een verplicht veld
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen op deze website!
Contact opnemen kan via onderstaande button

Welkom !

Welkom op mijn blog. Bloggen doe ik al sinds Januari 2004. Eerst een lange tijd bij weblog ,daarna een tijdje op mijn  eigen site en sinds September 2006 op Punt.nl. Veel lees en kijk plezier !    

 

Wie zijn wij?    

 

Kitty Juf op een basisschool,student Pedagogiek, gek op mijn kinderen, mijn vriend Ewout, Sushi & tapas,feestjes en festivals, reizen, wandelen, internet en schrijven.  

 

Rebecca 3e jaars student aan de Universiteit van Amsterdam, gek op Jeffrey, hockey & pianospelen en op stap gaan.  

 

Luuk 6e klas gymnasium, gek op hockey,de playstation, school en spelletjes doen.  

Categorieën
Link naar mijn reisblog

reacties
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl