Things fall apart so that other things can fall together....
12 Juli, Albanië
Vroeg in de ochtend stopte het busje van Lale voor ons hotel. Een luxe busje met airco. Zeer welkom op deze warme dag. Uiteindelijk waren we nog met 15 personen voor deze excursie.
 
Ik had deze excursie weer geregeld samen met Lale en dit ging niet echt soepel. Wel met Lale zelf hoor !! Maar alles er om heen. Eerst wilden John en Marjan ook mee naar Albanië met de kinderen en Hellen twijfelde nog. Tot Christiaan tijdens de pelikaanexcursie zei dat deze excursie niet echt voor kinderen was bedoeld en we lang in de bus moesten zitten. John, Marjan en Hellen haakten af en toen begonnen Rebecca en Luuk ook te zeuren dat ze niet meer wilden.
 
Dus werd ik even een strenge moeder. Over deze excursie hadden we het thuis al gehad. Voordat de anderen afhaakten hadden Rebecca en Luuk er wel zin in om naar Albanië te gaan. En bovendien vind ik dat een beetje cultuur erbij hoort als je in een ander land bent. Ik heb verder genoeg rekening met de kinderen gehouden deze vakantie maar hier wilde ik geen discussie over. Ze moesten mee.
 
Grappig was dat Regina die Albanië eerst niet zag zitten ineens besloot wel mee te gaan. Ze vond dat ik eigenlijk wel gelijk had dat cultuur erbij hoorde in de vakantie en wanneer zou je nu weer de kans hebben een kort bezoek aan Albanië te brengen ? Leuk voor Rebecca want nu ging Roos ook mee ! Verder gingen Clea en de kinderen natuurlijk mee, Jan en zijn jongens en Miranda en haar zoon. Ik kon pas laat het uiteindelijke aantal doorgeven aan Christiaan en hij moest natuurlijk wel weten of hij één of twee busjes moest regelen.
 
Inmiddels kwamen er steeds meer mensen die in ons hotel verbleven naar mij toe voor informatie over Lale. Veel mensen hadden interesse in de excursie naar Pelikaaneiland. Op een gegeven moment leek het wel of ik aandelen had bij Lale. Toen ik een dag eerder met handdoek en boek op weg was naar het meer werd ik al drie keer staande gehouden met de vraag voor het telefoonnummer van Lale en zelfs bij het ontbijt kwamen er mensen naar me toe voor informatie.
 
Ineens hoorde ik van Regina dat een gezin uit het hotel ook met ons mee ging naar Albanië. Maar dat was niet de afspraak ! Bovendien was niet iedereen hier blij mee omdat het niet helemaal klikte tussen de dochter en één van de kinderen uit de groep.Vanaf zes personen kun je met je eigen groep op excursie en wij hadden er toch heel wat meer. Ik belde meteen met pension Lale. Het duurde even voordat ik Dimitri te pakken had maar hij vertelde dat wij echt alleen met onze groep zouden gaan. Dus toen ik de vrouw van het bewuste gezin zag sprak ik haar aan met deze informatie.
 
Volgens de vrouw ging ze echt met ons mee op excursie. Ze vertelde dat er gezegd was dat ze met de groep van Ouder Alleen mee gingen en dat Christiaan in het hotel was geweest om ons te zoeken en dit met ons te bespreken en ook om een andere voor te stellen. Ik vond het een vreemd verhaal omdat Christiaan mijn nummer had en het leek me niet dat hij dan vanuit Pestani naar Struga zou rijden om ons iets te vragen.
 
Maar goed ik belde dus weer naar Lale en kreeg Christiaan aan de telefoon. Hij verzekerde me dat we echt alleen met onze groep gingen en ook gewoon op de afgesproken dinsdag. Later bleek dat het gezin bij een heel ander bureau een excursie Albanië hadden geboekt. Bij ene Alexander ? Nou ja het leek in ieder geval niet op Dimitri of Christiaan. En dat Ouder Alleen verhaal had ze er dus ook bij bedacht. Heel raar allemaal ! Zonde van de telefoonkosten ook want elk telefoontje in Macedonië gaat eerst via Nederland, €2 per minuut !
 
We waren inderdaad alleen met onze groep die dag. Kristina zou de excursie leiden. Het bleek ook haar eerste excursie naar Albanië te zijn hoorde ik later van Christiaan maar daar was echt niets van te merken. Ze wist al erg veel over het land en Christiaan  had haar de avond ervoor nog een extra spoedcursus gegeven. Dimitri had die dag zelf een excursie naar Albanië en Christiaan naar Skopje vandaar dat ze Kristina hadden gevraagd.
 
Wij waren in ieder geval heel blij met haar ! Kristina was ontzettend leuk met de kinderen die zich ook geen moment hebben verveeld in de bus. Ze heeft ons heel veel informatie verteld onderweg maar nog veel belangrijker....het is haar gelukt ons Albanië in te krijgen !
 
Want dat bleek nog niet zo makkelijk te zijn.... Kristina vroeg ons toen we de grens naderden om geen foto's te maken en vooral niet te lachen. We moesten serieus kijken toen we onze paspoorten en ID kaarten bij de grens overhandigden. Nou dat laatste was niet zo moeilijk ! Met al die boze gezichten keek je vanzelf wel serieus !
Nors kijkend namen ze de paspoorten en ID kaarten van Kristina aan en liepen er mee weg.
 
Na een hele tijd kwamen ze terug en raakten ze in een druk gesprek met Kristina. Wat bleek... Ze wilden ons het land niet binnenlaten omdat
wij gescheiden ouders met kinderen waren. Tenminste, de vrouwen onder ons waren het probleem. Omdat wij allemaal andere achternamen hadden en geen bewijs bij ons droegen dat we toestemming hadden van de vaders deden ze heel erg moeilijk. Met al die losse ID kaarten was het natuurlijk ook best lastig om te zien welk kind bij welke ouder hoorde. En scheiden is sowieso notdone in Albanië.
 
Kristina probeerde ze om te praten. ' Ja hoe denk je dat ik me nu voel ? Die mensen hebben allemaal voor een excursie Albanië betaald en nu gaat het niet door ? En jullie willen toch ook graag meer toeristen in Albanië ?' Uiteindelijk mochten we het land in. Dankzij Kristina !
 
 
Ook wel grappig om te vertellen.... Tussen Macedonië en Albanië ligt een stuk niemandsland. Een stuk weg met een verdwaalde koe en verder niets. Als je daar pech krijgt met de auto of erger een ongeluk heb je gewoon vette pech. Niemand die je komt helpen. Geen politie, geen ambulance, geen takelwagen.... Raar idee toch ?
Maar gelukkig vervolgde onze bus zonder problemen zijn weg.
 
Al snel nadat we Albanië binnen reden zagen we de eerste bunker liggen. Heel veel hebben we er gezien. De kinderen maakten er een spelletje van ze te tellen maar ze zijn er maar mee op gehouden. 700.000 bunkers zijn er gebouwd in Albanië ! Echt overal waar je keek zag je deze paddestoelvormige bunkers. Op een schoolplein bijvoorbeeld... Ik kon het niet helpen dat ik meteen aan ons kleuterplein dacht. De kinderen zouden het als klimobject wel waarderen denk ik.
 
 
In de bergen van Macedonië en Albanië leven nog wolven en beren in het wild. Gelukkig kwamen wij alleen deze beer tegen en die had weinig kwaad (meer) in de zin...
 
 
Kijk dit soort taferelen zul je in Macedonië niet aantreffen. Hier werd een koe op straat geslacht. Wij reden er toevallig langs met de bus.... De kop was er net afgehakt, die zie je nog liggen rechts.
 
 
En dan de derde koe de we tegen kwamen... Prachtig toch ?! De vrouw liep langs toen wij de bus uitstapten. Ik had helaas mijn camera net weg geborgen maar gelukkig was Jan op tijd om deze foto te maken.
 
 
We bekeken de stad Pogradec. Toen we over de Europaboulevard liepen vertelde Kristina dat deze straat enkele maanden geleden nog één grote vuilnisbelt was. Alle mensen die in de flats woonden gooiden hun vuil gewoon vanaf de balkons naar beneden. Maar Albanië wil het toerisme binnenhalen, probeert het land hier op  in te richten en begint dus met troep ruimen.
 
Veel flats zien er erg armoedig uit. Vaak staat zelfs alleen het karkas van de flat. De eigenaars hebben de bouw moeten stoppen wegens geldgebrek maar wonen er dan wel. Een vreemd gezicht dat wapperende wasgoed in de flat in aanbouw...
In Macedonië zie je dit trouwens ook wel. Ze bouwen verder als er weer geld is maar vaak komt dit geld er nooit...
 
Al snel nadat we de bus uitstapten merkten we dat we werden gevolgd door een man. Hij deed dit ook niet stiekem maar heel opvallend. Vooral Roos en Rebecca hadden erg veel last van hem. Kristina had al een paar keer gevraagd of hij weg wilde gaan maar hij bleef om hen heen draaien. Toen we koffie gingen drinken liep hij achter ons aan het café binnen en nam plaats aan een ander tafeltje. Kristina vertelde de eigenaar dat we werden lastig gevallen en hij vroeg de man te vertrekken. Toen de man dit weigerde heeft de eigenaar hem even een handje geholpen. Lees : het café uitgeslagen !
 
 
We bezochten ook de markt van Pogradec. Daar zagen we tafels vol tweedehands schoenen. Kristina vertelde dat driekwart van deze schoenen gestolen was. Bij moskeeën en begraafplaatsen bijvoorbeeld. Op dezelfde wijze werden kleding en speelgoed aangeboden.
 
 
Het was echt heel heet die dag en de kinderen waren blij dat ze zich onderweg wat konden opfrissen bij een watertank.
 
 
Ook bezochten we de begraafplaats van Pogradec. Vooral op de kinderen maakte dit veel indruk omdat er zoveel jonge mensen en kinderen begraven waren. Kristina vertelde dat de kindersterfte nog steeds heel hoog is in Albanië door slechte leefomstandigheden en eenzijdige voeding. 
 
 
Na het bezoek aan de begraafplaats vroeg Kristina wie er een ijsje wilde. Nou wij allemaal wel ! Het ijs bleek hier zelfs nog goedkoper dan in Macedonië....
 
 
 
Daarna was het tijd voor de lunch. De groep van Dimitri was er ook, zij waren net klaar met lunchen. Dimitri vertelde dat hij voor ons van alles wat had besteld. Niet lang daarna werden schalen vol gegrild vlees en groente gebracht. Ontzettend lekker en véél !! Voor Rebecca als vegetariër was er natuurlijk niet echt iets bij dus voor haar hebben we wat extra patat besteld.
 
Jan trakteerde de kinderen nog op ijs. Bij de eerste stop in Pogradec hadden we meteen wat geld gewisseld. Samen met Jan had ik €10 omgewisseld. Minder kon niet en we hoefden verder niets te betalen tijdens deze excursie. Kristina had de kinderen allemaal al een muntje gegeven maar nu had Luuk ook wat briefgeld. Luuk spaart buitenlands geld en had nu behalve de Macedonische Denar ook de Albanese lek.
albanie11.jpg
 
Dit vond ik ook wel heel apart ! Op deze eenrichtingsweg moet je het ook maar niet wagen om in tegengestelde richting te rijden. Als je vanaf de verkeerde kant deze straat inrijdt worden meteen je banden kapot gesneden door deze 'verkeersdrempel'. Het werkt wel denk ik !
 
 
Na de lunch reden we naar het dorpje Lin. Hier heeft de tijd echt stil gestaan ! Wat mij vooral op viel was de stilte. Het dorp leek wel onbewoond. Veel mensen waren natuurlijk ook aan het werk op het land. We zagen voornamelijk ouderen en kinderen. De kinderen kwamen nieuwsgierig aanlopen en liepen met ons mee.
 
Sommige ouderen probeerden een gesprekje met ons aan te knopen. Een vrouw vroeg mij met gebaren of ik ook kinderen had en ik riep Rebecca erbij. Luuk was al verder gelopen. Ze moest lachen en ik begreep uit haar gebaren dat dit was omdat Rebecca langer is dan ik. Ze wees op één van de meisjes die met ons meeliepen en ik begreep dat dit haar kleindochter was. Mooi vind ik dat, dit soort contacten.
Later kwamen we de vrouw weer tegen. De vrouw pakte mijn handen, drukte er een kus op en zei iets tegen Kristina. Kristina vertelde dat zij mij moest vertellen dat ik een goede lieve vrouw was. Ontroerend...
 
 
 
Overal in Albanië zag je poppen of knuffels aan de huizen hangen of op een stok in de tuin geprikt. De mensen geloven dat dit geluk brengt.
 
 
 
Kristina vertelde ons toen we net op weg waren al dat je het verdriet en het zware leven aan de gezichten van veel Albaniërs kon aflezen. Dit was zeker zo...
Maar in het dorpje Lin zagen we toch ook een glimp van vrolijkheid en geluk. Ik vroeg de kleindochter van de vrouw die mij aansprak of ik haar op de foto mocht zetten. Dat was goed. De andere foto's maakte Clea. Zij kon met haar mooie camera vanaf grote afstand stiekem foto's maken met een prachtig resultaat.
 
 
Na het bekijken van het dorp dronken we wat op het terras van het café restaurant.
Ook hier weer een triest verhaal helaas. De Griekse eigenaar had dit restaurant laten bouwen en het zag er prachtig uit. Het was nog niet af en volgens mij was het ook de bedoeling dat er boven hotelkamers zouden komen. Hij had de hoop dat toeristen vanzelf de weg zouden vinden naar het dorpje Lin. Het ligt ook op een prachtige locatie aan het meer. Helaas moet de eigenaar het nu nog hebben van de mensen die hier op excursie komen. Maar ja die paar drankjes brengen natuurlijk ook niet echt brood op de plank. Ik had echt met de man te doen...
 
Wij hebben in ieder geval genoten van een drankje in de schaduw van de parasol. Ik bestelde 7-up maar dat hadden ze niet en besloot toen maar een biertje te nemen. Wat iedereen gezien had behalve ik was dat Jan gebaarde naar de eigenaar dat het een grote moest zijn. Dus ik verwachtte een fluitje net als Jan had gekregen maar ik kreeg een halve liter pint voor mijn neus ! Ik kon 'm bijna niet met één hand vasthouden. Gelukkig kon ik nog wel wat bier aan Jan kwijt want dit vond ik toch iets te veel van het goede... Maar we hebben wel gelachen !
 
 
De kinderen vonden nog een heel eng beest. Echt geen idee wat het was maar het was groot en héél eng !
 
 
Na het dorpje Lin reden we weer naar de grens. Onderweg maakten we nog even een stop bij een bunker.
 
 
Bij de grens stonden we even in de file maar dit keer kwamen we zonder problemen Albanië uit en Macedonië in. Kristina gaf daarna de verzamelde paspoorten en ID kaarten weer aan ons terug. Regina vroeg Roos of ze haar kaart weer wilde teruggeven voordat hij kwijt ging en ik zei : 'Rebecca jij kan 'm zelf wel bij je houden tot in het hotel toch ?' Tja een grote fout bleek.... We waren net boven in de hotelkamer toen Rebecca ontdekte dat ze haar ID kwijt was. Volgens haar lag hij nog op het dashboardkastje of op de stoel in de bus. Ze had voorin gezeten naast de chauffeur.
 
Ik belde meteen met Christiaan die beloofde te zoeken. Hij belde later terug. Ze hadden heel de bus doorgezocht en zelfs de stoel eruit gehaald maar niets gevonden. Rebecca wilde zelf gaan zoeken maar de bus stond natuurlijk in Pestani. Ik had niet veel zin om met een taxi op en neer te gaan terwijl de bus al helemaal was doorzocht. Uiteraard hebben we ook nog in en om het hotel gezocht en bij de receptie gevraagd maar niets gevonden. Dat werd dus de andere dag naar het politiebureau om aangifte te doen en naar de Nederlandse Ambassade in Skopje voor een Nood paspoort. Jammer zo'n afsluiting na deze heerlijke dag !
 

Reacties

harriet op 17-10-2011 10:09
Mooi stukje weer.
Wel armoedig allemaal zeg! mooie foto's...geven de sfeer wel goed weer vind ik. Goh en dat stukje niemandsland...wist ik niet. Je zal er maar pecht krijgen idd.
Ooo en die éénrichtingsweg...wat radicaal hè met die "drempel". Maar werkt idd vast wel
juliansworld op 18-10-2011 20:22
Wauw. Nou deze excursie was zeker de moeite waard. In één woord prachtig, die vervallen plaatsjesen portretten. Maar een koe slachten op straat ? Brrrrr.
Andere koe hoeft volgens mij niet geslacht, is meer bot dan vlees
En wat een bijzondere drempel, zouden ze bij mij in de straat ook eens moeten invoeren. Hebben we eindelijk wat te zien haha.
Tot slot: is het geen uit de kluiten gewassen krekel die ze ophoudt ?
Schijnen heeeeeerlijk te zijn.
Ik zeg: aan jullie de eer !
Johan en Zwanie op 13-12-2017 13:49

Hallo,

Ik ben Johan Duizendstra en werk in Erseke Albanie.Voor een project aanvraag had ik niet een 2ehands kledingmakrt in Albanie tto mijn beschikking. Ik ben zo brutaal geweest er 1 van jullie te gebruiken. Met deze projectaanvraag kunnen 22 kinderen en hun ouders voor kerst nieuwe kleren kopen..voor velen voor het eerst..

Laat maar eens wat horen of kom op de koffie in Erseke!

Johan en Zwanie Duizendstra

Erseke, Albanie.

Commentaar
Jouw naam/bijnaam
Website url
E-mail
Je Punt profiel
Hou mij op de hoogte
Ik wil op de hoogte gehouden worden
Dit is een verplicht veld
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen op deze website!
Contact opnemen kan via onderstaande button

Welkom !

Welkom op mijn blog. Bloggen doe ik al sinds Januari 2004. Eerst een lange tijd bij weblog ,daarna een tijdje op mijn  eigen site en sinds September 2006 op Punt.nl. Veel lees en kijk plezier !    

 

Wie zijn wij?    

 

Kitty Juf op een basisschool,student Pedagogiek, gek op mijn kinderen, mijn vriend Ewout, Sushi & tapas,feestjes en festivals, reizen, wandelen, internet en schrijven.  

 

Rebecca 3e jaars student aan de Universiteit van Amsterdam, gek op Jeffrey, hockey & pianospelen en op stap gaan.  

 

Luuk 6e klas gymnasium, gek op hockey,de playstation, school en spelletjes doen.  

Categorieën
Link naar mijn reisblog

reacties
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl