Things fall apart so that other things can fall together....
13 Juli, dagje politiebureau & ambassade
We zijn inmiddels al weer 'even' terug uit Macedonië maar het reisverslag is nog steeds niet af ! Toch zonde als ik de laatste dagen er niet opzet want toen hebben we juist zo veel beleefd...
 
Tijdens de excursie na Albanië was Rebecca haar ID kaart kwijt geraakt. Ze had hem op de stoel of op het dashboard in het busje neergelegd maar vergat hem bij het uitstappen. Christiaan en Dimitri hadden de bus doorzocht en niets gevonden en ook Kristina heeft later nog gezocht. Ook op de grond voor het hotel werd niets gevonden. Heel vervelend want we hadden nog maar twee dagen in Macedonië. Op de laatste dag hadden we een boottocht geboekt bij Lale en deze dag zouden we nog even wat souvenirtjes kopen en voor de laatste keer aan ons meer liggen. Dit laatste ging dus niet door...
 
De avond ervoor was ik al flink aan het bellen geweest. Vooral met Christiaan die ons van alle kanten behulpzaam was. Hij nam alvast alle gegevens van Rebecca over en beloofde de andere dag al vroeg de ambassade te bellen over hoe nu verder. Ook belde ik naar mijn ouders. Zij hebben ( helaas) ervaring met een beroving op straat in Costa Rica waar ze behalve hun geld, bankpassen en Visa kaarten ook het paspoort van mijn moeder is afgenomen. Mijn moeder adviseerde me om contact op te nemen met Sveto van Corendon omdat hij de reisleider was. Ik vond ook wel dat ze gelijk had. Christiaan had het al zo druk met excursies en de gasten van het pension en het was eigenlijk de taak van Sveto.
 
Diezelfde avond belde ik Sveto op. Die reageerde koeltjes aan de telefoon en zei dat hij me zou spreken bij het ontbijt. Hoe laat dat was liet hij in het midden... Dat ik zei dat ik vroeg naar het politiebureau wilde omdat ik diezelfde dag nog naar de ambassade wilde maakte geen indruk.
 
Toen ik die avond een smsje kreeg van mijn provider Simpel : 'Vanwege bovengemiddeld hoog gebruik is een tussentijdse betaling vereist.' en bleek dat het zelfs na mijn betaling nog enkele dagen zou duren voordat ik weer kon bellen terwijl ik nog noooooooit een betalingsachterstand heb gehad met mijn abonnement, kon ik wel janken. Leuk zeg in zo'n situatie zitten en dan niet gebeld kunnen worden. Want dat vond ik nog het ergste, behalve dat ik zelf niet meer kon bellen ik kon ook niet meer gebeld worden door Christiaan. Gelukkig kon ik hem via de hoteltelefoon bereiken en hem Rebecca's nummer doorgeven. Pfff...wat een gedoe !
 
De andere dag was ik rond half acht beneden en zag ik Svetto gelukkig al met een kop koffie op het balkon zitten. Ik liep naar hem toe en vroeg hem nogmaals of hij mee wilde gaan naar de politie. Hij keek me koel aan en zei : 'Tja dit is niet op mijn excursie gebeurd dus wat moet ik er verder aan doen ? Ik wil mee gaan en wat vertalen maar verder.... Ik had toch gezegd dat je niet ergens anders excursies moest boeken ? Oja en ik kan pas rond half elf weg want tot die tijd moet ik hier aanwezig zijn. ' Nou aan Sveto had ik dus helemaal niets en ik vertelde hem dat ik Christiaan dan wel zou bellen. Sveto zei nog snel dat hij wel een taxi naar Skopje voor mij kon regelen. Voor €150 had hij wel een vriendje dat mij heen en weer wilde brengen.
 
Ik belde Christiaan en vertelde hem van de reactie van Sveto. Christiaan reageerde heel kordaat en zei dat hij meteen naar het politiebureau in Pestani ging. Hij zou eerst proberen of hij daar zelf aangifte kon doen en anders zou hij ons oppikken. Een half uur later belde hij. Op het politiebureau in Pestani had Christiaan verteld dat de ID kaart daar verloren was. Helaas hadden ze daar niet de juiste papieren om in te vullen dus daar zou hij op moeten wachten.
 
In wachten had hij niet zo veel zin in en dus reed hij naar Ohrid. Daar vertelde Christiaan dat de ID verloren was in Ohrid. 'Hmm...vreemd !' was het antwoord van de politie daar. Zij hadden net een telefoontje gehad van de politie in Pestani dat er daar een ID kaart was verloren. 'Nou oké, ergens tussen Albanië en Struga.' was het antwoord van Christiaan.
 
Dat was het moment dat Christiaan mij belde om te vertellen dat hij ons bij het hotel op zou pikken om met ons naar het politiebureau in Struga te gaan. Ik wist echt niet wat ik zag toen ik het politiebureau zag ! Wat een oude bende...Politieagenten hingen wat buiten rond met geweren om hun schouder en pistolen die half uit de holsters hingen. Ik was erg blij dat ik hier niet alleen naar toe hoefde. Dan had ik ook nooit wat bereikt natuurlijk. Engels spraken ze natuurlijk niet. Na even wachten werden we naar een kamertje geleid waar we mochten plaats nemen op stoelen waar geen arm en rugleuning meer aan zat. ( Wat had ik graag een foto gemaakt  )
 
Christiaan vertelde opnieuw zijn verhaal. Daarna stelde de agent ons wat vragen, uiteraard met Christiaan als tolk. Toen alles op papier stond werd ons gevraagd naar buiten te gaan en daar te wachten. Het kon zeker wel een half uurtje duren. Omdat Christiaan nog niet ontbeten had en ik wel trek had in koffie namen we plaats op een terras van een broodjeszaak. Jeetje daar hadden we de eerste dag zo naar lopen zoeken en dan kwamen we er nu achter dat hij hier zat. 
 
Na een half uur liepen we terug naar het politiebureau. Daar kregen we te horen dat de man die een stempel op de aangifte moest zetten weg was en ze wisten niet waar hij was of wanneer hij terug kwam. Ook was hij niet telefonisch bereikbaar. De tijd begon nu toch wel te dringen. Als alles mee zat was het bijna drie uur rijden naar Skopje en we moesten uiterlijk half drie aanwezig zijn om alles nog die dag rond te krijgen. Bovendien moest Christiaan nog een excursie leiden die dag.
 
Op een gegeven moment besloot Christiaan door Struga te lopen om te zien of hij de man van de stempel kon vinden. Hij was lopend vertrokken en zou ergens in de buurt zijn. Zelfs bij de rechtbank liep Christiaan nog naar binnen om de man te zoeken. Daar werd hij tegengehouden omdat hij in korte broek liep. Hij luisterde  niet, liep toch naar binnen en riep de man zijn naam. Helaas was de man daar ook niet aanwezig en dus liep Christiaan terug naar het politiebureau. Daar was de man inmiddels net gearriveerd.
 
Nadat de stempel was gezet en wat printkosten waren betaald bij een apart loket elders in de straat stonden we dan eindelijk buiten met de aangifte. Christiaan kon zelf niet mee naar Skopje vanwege de excursie maar hij vroeg een vriend die taxichauffeur was ons te rijden. Voor €100 zou hij ons heen en weer brengen naar Skopje en daar ook op ons wachten. We spraken af voor het hotel. Kon ik mooi nog even wat reispillen pakken voor Rebecca. Met Clea had ik afgesproken dat Luuk deze dag bij haar zou blijven maar ook de rest zei meteen dat ze op Luuk zouden letten. Heerlijk al die OA moeders en vaders !
 
De vriend van Christiaan bleek Marko te heten. Het klikte meteen tussen ons en het was fijn dat hij  heel goed Engels sprak. De hele reis hebben we gepraat. Over Nederland, over Macedonië, school, werk, uitgaan, relaties... Tja we hadden ruim vijf uur om te kletsen ! Gelukkig reed Marko lekker door en was er geen file waardoor we na een rit van tweeënhalf uur al Skopje inreden. Rebecca heeft bijna heel de reis geslapen. Wel heel fijn want nu had ze ook weinig last van reisziekte.
 
In de auto was het heerlijk koel door de airco. In Skopje liet Marko mijn raam zakken om de hitte te laten voelen. 'Je bent zo juist de hel in gereden. In de zomer wil je niet in Skopje zijn.' Een taxichauffeur die ik later sprak zei hetzelfde. 'In deze tijd moet je Skopje echt niet bezoeken. Kom maar terug in April of Mei !'
 
We reden meteen door naar de Ambassade. Marko zei dat hij zou wachten maar ik verwachtte dat we best een tijdje bezig waren binnen dus ik zei hem dat hij wel even de stad in kon ofzo en dat ik hem wel zou bellen als we klaar waren. Fijn dat we op de ambassade ons verhaal in het Nederlands konden doen. Wat ook heel erg opviel was dat het gebouw zo mooi was en dat de inrichting nieuw en modern was. Heel wat anders dan het politiebureau in Struga van die ochtend !
 
Een vrouw stond ons te woord. Ze had al met Christiaan gesproken en wist dus al dat we kwamen. 'Heb je pasfoto's bij je ?' vroeg de vrouw. Uh nee die hadden we niet, we hadden begrepen dat dit op de ambassade werd geregeld. Dus moesten we nog naar een fotozaak voor pasfoto's. En nu had ik Marko al weggestuurd.... Ik kon hem bellen natuurlijk maar op het moment dat we buiten stonden kwam er al een taxi voorbij. Ik hield hem aan en liet het adres zien van het winkelcentrum waar de fotograaf zat. We konden niet zomaar elke fotozaak instappen omdat de pasfoto aan de Nederlandse eisen moest voldoen.
 
het aangifteformulier
 
 
We hadden ook een formulier mee gekregen van de ambassade om in te vullen en terwijl we wachten tot de foto's klaar waren hielden we ons daar mee bezig. Wat was ik nu blij met de strenge controle op het vliegveld van Ohrid want nu had ik nog een kopie van het formulier wat we in moesten vullen bij aankomst met ID nummers en andere belangrijke zaken. Het was echt het allereerste jaar dat ik geen kopieën van paspoort en ID bij me had ! Het gebeurt mij ook nooit meer dat ik dit vergeet.
 
 
Buiten hield ik weer een taxi aan die ons weer naar de Ambassade bracht. Een hele aardige taxichauffeur weer. Alle Macedoniërs vind ik sowieso aardig en als ze merken dat je uit Nederland komt willen ze helemaal hun verhalen aan je kwijt. De oudere verkoper op de souvenirmarkt in Struga met een zoon in Amsterdam en nu weer deze taxichauffeur.
 
Hij vertelde dat hem ooit een baan was aangeboden op de Nederlandse ambassade. Hij reed de ambassadeur altijd overal naar toe en toen er een officiële ambassade kwam vroeg hij de chauffeur voor hem te komen werken. Hij had dat toen afgeslagen en had daar nu spijt van. Maar hij vond het erg leuk dat hij vandaag weer iemand naar de Nederlandse Ambassade mocht vervoeren.
 
Dit was ook de man die ons zei dat we echt een keer terug moesten komen in de lente. Nu vlucht iedereen Skopje uit met die hitte maar bezoek het eens in April of Mei. Skopje is prachtig !
 
Terug op de ambassade duurde het nog bijna anderhalf uur voordat alles geregeld was. Uiteraard moesten ze contact opnemen met het gemeentehuis van onze woonplaats en er kwam nog een soort rechercheur die nog eens het verhaal van de verdwenen ID wilde horen. En ook of het echt in Macedonië was kwijt geraakt of toch misschien in Albanië ? Daarna moest het noodpaspoort worden gedrukt maar werd Rebecca's handtekening niet gelezen.
 
Ze heeft zeker wel zes keer overnieuw haar handtekening moeten zetten waarna we even moesten wachten en steeds opnieuw kregen we te horen dat het weer niet goed was. Ik was zo bang dat haar handtekening niet werd gelezen omdat hij misschien verouderd was.... Volgens mij is mijn handtekening ook wel veranderd in de loop der tijd. Inmiddels werden de vlaggen al binnengehaald en zag ik ook op mijn klok dat ze al bijna gingen sluiten ! Ik zag het niet echt zitten om morgen opnieuw deze reis naar Skopje te moeten maken !
 
Maar gelukkig is het uiteindelijk nog gelukt en stonden we rond kwart over vier buiten. Marko stond inmiddels alweer een tijdje op ons te wachten. Rebecca en ik hadden sinds ons vroege ontbijt niets meer gegeten en tijdens het wachten met Christiaan op het terras voor het laatst wat gedronken.  Dus haalden we eerst maar wat broodjes en een flesje drinken voordat we weer in de auto stapten.
 
Rond zeven uur waren we terug bij ons hotel. Na Marko bedankt te hebben liepen we naar de hoteltuin om te kijken of Luuk daar misschien was. En inderdaad was hij daar nog met Clea, Tijmen en Jade op het strand. Iedereen was blij ons weer te zien en benieuwd naar onze verhalen. Op dat moment voelde OA echt als een warm bad ! Fijn dat iedereen zo meeleefde...
 
Rebecca voor de Nederlandse Ambassade in Skopje
 
 
 
 
Marko
 
 
Luuk had het gelukkig erg naar zijn zin gehad. Hij was met de andere kinderen van de brug in de stroming van de rivier gesprongen ! Wij hadden wel gezien dat de Macedonische jongeren dat hier deden maar dat zag er doodeng uit. Nooit gedacht dat Luuk dat nog zou doen ! Eerst hadden ze een tijdje staan kijken naar de grote jongens en daarna sprongen zij ook. Zelfs Jade !! Die grote jongens keken ineens toch wel wat beteuterd, vertelde Clea. Ze leken natuurlijk meteen heel wat minder stoer toen dat kleine grietje er ook in sprong.
 
 
 
Een aantal wilden al wat vroeger eten maar Rebecca en ik wilden eerst nog even een lange douche nemen voordat we gingen eten. John, Arno en Clea vonden het ook prima om wat later te eten. We aten weer in een strandtent naast het hotel. Hier waren we nog niet eerder geweest en het was echt goed. Was zo mooi trouwens toen Jade Rebecca weer zag. Ze vloog haar echt om de nek want ze had haar zo gemist die dag. Ook omdat ze erg met Rebecca te doen had. Zo lief !
 
Het eten was weer heel gezellig zo met elkaar, een leuke afsluiting. En ondanks dat de aanleiding om naar Skopje te gaan verre van leuk was en dit grapje ons zeker €270 heeft gekost ( waarvan ik gelukkig een groot deel heb terug gekregen van de verzekering) we hebben toch ook bijzondere herinneringen aan deze dag. En we zijn natuurlijk wel in Skopje geweest.
 

Reacties

harriet op 05-12-2011 10:14
Oh getver wat een gedoe zeg!
Dus jij maakt altijd kopietjes van de paspoorten als je weg gaat? Ik ziou daar niet aan denken. Misschien ook maar doen als ik volgend jaar met Fré op vakantie ga.
Wat een gehannes voor je het dan allemaal in ode hebt hè? Bah
Maar uiteindelijk toch gelukt. Fijn!
Eng zeg...zo van die brug afspringen!
Lind@ op 08-12-2011 10:43
Tjeempie wat een verhaal zeg en die toestanden die je er van hebt....nooit zo over nagedacht (hoeft ook niet als je naar Texel gaat). Wel een handige tip over die kopietjes......als we eens over de grens gaan zal ik er vast aan denken.
Commentaar
Jouw naam/bijnaam
Website url
E-mail
Je Punt profiel
Hou mij op de hoogte
Ik wil op de hoogte gehouden worden
Dit is een verplicht veld
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen op deze website!
Contact opnemen kan via onderstaande button

Welkom !

Welkom op mijn blog. Bloggen doe ik al sinds Januari 2004. Eerst een lange tijd bij weblog ,daarna een tijdje op mijn  eigen site en sinds September 2006 op Punt.nl. Veel lees en kijk plezier !    

 

Wie zijn wij?    

 

Kitty Juf op een basisschool,student Pedagogiek, gek op mijn kinderen, mijn vriend Ewout, Sushi & tapas,feestjes en festivals, reizen, wandelen, internet en schrijven.  

 

Rebecca 3e jaars student aan de Universiteit van Amsterdam, gek op Jeffrey, hockey & pianospelen en op stap gaan.  

 

Luuk 6e klas gymnasium, gek op hockey,de playstation, school en spelletjes doen.  

Categorieën
Link naar mijn reisblog

reacties
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl