Things fall apart so that other things can fall together....
19 februari, vertraging

Die ochtend had ik helaas geen vrij kunnen krijgen. Dit was ook de reden dat we de latere vlucht vanaf Rotterdam hadden geboekt in plaats van een eerdere vlucht (met Corendon) vanaf Amsterdam. Toen het laatste kind die ochtend was opgehaald fietste ik snel naar huis. Rebecca was al thuis en samen aten we een boterham en ik checkte nog voor de laatste keer of ik echt alles had. Voor het eerst reisden we alleen met handbagage en dat was nog best even puzzelen geweest. Ik neem altijd veel te veel mee maar dat kon nu echt niet en met een paar dikke truien zit een koffertje zo vol !

Voordat we het huis verlieten keek ik nog even op de website van Rotterdam Airport of onze vlucht er nog op stond voor 16.45 uur. Gelukkig bleek dit het geval. We waren de avond ervoor best geschrokken toen we op het journaal beelden zagen van Istanbul. Het sneeuwde daar al heel de week, voor het eerst in 28 jaar, en het hele openbare leven lag plat. Op dinsdag waren er al 800 ongevallen gemeld in Istanbul en de scholen waren gesloten. Woensdag waren er nog vluchten gecanseld van Rotterdam naar Istanbul maar gelukkig zou het de dag van ons vertrek stoppen met sneeuwen.

Mijn ouders brachten ons naar het vliegveld. Kwart over twee melden we ons aan de incheckbalie. Daar hoorden we dat ons vliegtuig vertraging had. Het vliegtuig stond nog in Istanbul en de verwachtte vertrektijd zou zijn rond 19.30 uur. Wat een tegenvaller was dat ! We zouden al niet erg vroeg aankomen. Omdat de klok in Turkije een uur vooruit gaat zouden we daar landen om 21.00 uur, dat werd nu pas rond middernacht. Bovendien was het fijn dat niemand even de moeite had genomen ons op de hoogte te brengen van de vertraging, iets dat Arke ons beloofd had. Voor je lol ga je echt niet vijfenhalf uur op Rotterdam airport zitten want daar is dus echt geen klap te doen.

Mijn ouders dronken nog even gezellig wat mee...

Van de luchthaven ( of van Turkisch Airlines ?) kregen we een voucher om een maaltijd te nuttigen. Rebecca en ik kozen voor een lichte pasta, we zouden immers in het vliegtuig weer eten krijgen. De pasta smaakte prima. Om ons heen zaten allemaal lotgenoten. Veel Turkse families die ook allemaal aan het eten waren of onderuit op de banken hingen met boeken en ipads. We waren achteraf blij dat we toch niet voor de salade hadden gekozen waar we over getwijfeld hadden want de vertraging bleek nog veel erger dan ons in eerste instantie verteld was.

 

Lange tijd stond er nog op het bord dat we om 16.45 uur zouden vertrekken. Pas uren later toen we zelf het vertrouwen al verloren hadden dat we om 19.30 de lucht in zouden gaan (want waarom mochten we nog steeds niet inchecken ?) kwam er een andere tijd op het bord te staan. Ons vliegtuig werd verwacht om 22.45 uur.

Grappig is wel in zo'n situatie dat iedereen met elkaar in gesprek komt ! Dat was wel gezellig en het doodde de tijd een beetje.Tussendoor hielden we de website in Istanbul in de gaten want Rotterdam had nog steeds verkeerde informatie op de site staan. Uiteindelijk hebben we staan springen van blijdschap toen bleek dat er achter ons vliegtuig in Istanbul 'boarden' stond ! Onze blijdschap was van korte duur toen we hoorden dat vliegtuigen vanaf Rotterdam niet meer de lucht in mogen na elf uur `s avonds. Goede leer voor de volgende keer, eind van de middag- en avondvluchten alleen nog boeken vanaf Amsterdam Airport. Het risico dat je bij vertragingen in Rotterdam niet meer wegkomt is te groot.

Toen er steeds meer mensen lucht kregen van 'de avondklok' op Rotterdam Airport verzamelde iedereen zich bij de balie van Turkisch Airlines. De medewerkers spraken een paar woorden Engels maar aangezien veel mensen Turks waren besloten ze alle informatie maar in het Turks te verkondigen. Gelukkig waren er een paar mensen bereid alles te vertalen. Best raar trouwens dat er niet één medewerker Nederlands sprak. Uiteindelijk begrepen we eruit dat we inderdaad niet eerder dan de andere dag zouden vertrekken. Wanneer zouden we later horen maar in ieder geval na zeven uur `s morgens. We mochten onze telefoonnummers doorgeven en ze zouden ons wel bellen als er meer informatie was.

Voor de mensen die buiten Rotterdam woonden zou een hotel worden geregeld. Uiteindelijk kregen ook veel mensen die in Rotterdam woonachtig waren een hotel aangeboden. Veel mensen hadden zich af laten zetten en waren nu dus zonder vervoer. Bovendien moesten we de andere dag ( hoopten we) ook alweer voor dag en dauw op ! Het werd steeds drukker voor de balie en de sfeer werd steeds grimmiger. Inmiddels had de marechaussee zich ook verzameld voor het geval dat.

De man waar ik de andere dag naast in het vliegtuig zat verzuchtte toen dat hij zich wel even schaamde op dat moment. 'Dat is toch wel de typische Turkse mentaliteit, meteen zo fel reageren als er iets is.' merkte hij op. Hij was er trots op van Turkse komaf te zijn maar dat vond hij verschrikkelijk. 

Van die mentaliteit had ik buiten bij het wachten op de taxi die ons naar het hotel zou brengen trouwens ook al het één en ander gemerkt. Er was één vrouw die met haar hele familie was, die vond dat alles om haar draaide. Turkisch Airlines was zo handig geweest om één taxibusje te regelen waar maximaal zes mensen in konden om meer dan 80 mensen heen en weer naar Delft te vervoeren. De rit duurde heen en terug 20 minuten dus een klein kind kan uitrekenen hoelang het duurt voordat je alle mensen hebt overgebracht. Het was buiten ijskoud en iedereen wilde graag snel naar het hotel. Er stonden kleine kinderen in de kou te wachten maar mevrouw de koningin met haar gevolg eiste dat zij als eerste in de taxi mee ging. Als ik ergens niet tegen kan is het wel voorpiepen en kapsones. Dus op het moment dat de koningin zich de taxi wilde toeëigenen probeerde ik daar een stokje voor te steken. Op dat moment keerde haar hele familie zich tegen mij en werd het een ordinaire trek en duwpartij. Uiteindelijk heb ik ze maar laten gaan omdat ik mezelf daar dan weer te goed voor voelde.

Op dat moment verzuchtte ik wel even tegen Rebecca dat ik hoopte dat dit niet echt de Turkse mentaliteit was en dat we dit soort mensen in Istanbul ook doorlopend zouden tegenkomen.  Nee dus, in Istanbul zelf hebben we echt alleen maar leuke mensen ontmoet ! In het hotel zat de koningin met haar gevolg in een kringetje in de lobby. Het Westcord hotel in Delft bleek best een chic hotel te zijn en dit was best een komisch gezicht. Even later liepen ze naar de lift. Toen een man ook van de lift gebruik wilde maken zorgde zij ervoor dat haar familie eerst instapte waardoor er voor hem niets anders opzat dan een andere lift te nemen. We hebben er maar om gelachen, hare majesteit de koningin. ;-) De andere dag werd ze trouwens ook nog door veel anderen belachelijk gemaakt. Het was iedereen wel opgevallen dat ze zich onterecht boven iedereen verheven voelde...

Tracey, Rebecca en ik gingen voorlopig nog niet naar boven. Tracey waren we mee in gesprek gekomen op het vliegveld en het klikte meteen. Tracey had afgesproken in Istanbul met een vriendin. Haar vriendin vloog vanaf Londen die middag en die vlucht verliep zonder problemen en vertraging. Nu zat zij hier in Delft en haar vriendin in haar uppie in Istanbul. Zij hadden geboekt voor twee dagen en langer kon de vriendin geen vrij nemen. Dit betekende dat zij sowieso nog maar één dag samen hadden in Istanbul ! Wat ook heel vervelend was, was dat Tracey pas heel laat contact kon krijgen met haar vriendin en dus ook pas heel laat kon doorgeven dat ze die avond sowieso niet meer in Istanbul zou aankomen.

Het was nog een heel gezellige avond. Ja we waren allemaal goed ziek van alle toestanden, het gehang op het vliegveld, de onzekerheid en het besef dat er een dag Istanbul door ons neus was geboord maar op een gegeven moment roei je met de riemen die je hebt. Ja we konden naar boven gaan en een potje janken in ons bed maar we konden ook de gezelligheid opzoeken en er nog iets van proberen te maken. We kozen voor dat laatste ! Er was een zakenman die zich verbaasde over de gezellige drukte ineens in het hotel, een Nederlander die woonachtig was in Istanbul en die ook morgen zijn reis te kunnen vervolgen en het leuke personeel van het Westcord wat oprecht geïnteresseerd was in alle toestanden wat betreft onze reis. Zij waren ook behoorlijk overdonderd geweest toen Turkisch Airlines ze belde met het bericht of ze binnen een half uur voor meer dan tachtig mensen kamers vrij hadden.

Op een gegeven moment hadden Tracey, Rebecca en ik alle drie trek in eten. We hadden natuurlijk wel gegeten die avond maar dat was al even geleden en omdat we hadden verwacht in het vliegtuig nog iets te kunnen nuttigen hadden we ook nog gekozen voor een lichte maaltijd. Helaas bleek de keuken in het WestCord op dat moment al dicht te zijn. We kregen de tip van het personeel om de pizzakoerier aan te spreken die net met de lift van boven kwam. De man wilde graag voor ons op en neer voor een pizza maar de tijd die hij noemde vonden we toch iets te lang. Op dat moment besloten we maar voor de Pringles te gaan en het personeel was zo lief ons allemaal een pakje Pringles te schenken. Voor de overlast... Super lief toch !

Uiteindelijk gingen Rebecca en ik rond een uur of één naar onze kamer. Die was echt super de luxe en het bed sliep heerlijk. Nou ja echt geslapen heb ik niet met al die gedachten in mijn hoofd maar ik heb wel heerlijk gelegen en gedommeld. Gelukkig hoorden we vlak voor we naar de kamer gingen dat we rond zeven uur opgehaald werden en dat vanaf half zeven het ontbijt voor ons klaar stond. Hier kregen we toen we net in bed lagen ook nog een telefoontje over. Wij sliepen nog niet maar voor de meeste mensen was dat late telefoontje niet echt prettig !

Reacties

Commentaar
Jouw naam/bijnaam
Website url
E-mail
Je Punt profiel
Hou mij op de hoogte
Ik wil op de hoogte gehouden worden
Dit is een verplicht veld
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen op deze website!
Contact opnemen kan via onderstaande button

Welkom !

Welkom op mijn blog. Bloggen doe ik al sinds Januari 2004. Eerst een lange tijd bij weblog ,daarna een tijdje op mijn  eigen site en sinds September 2006 op Punt.nl. Veel lees en kijk plezier !    

 

Wie zijn wij?    

 

Kitty Juf op een basisschool,student Pedagogiek, gek op mijn kinderen, mijn vriend Ewout, Sushi & tapas,feestjes en festivals, reizen, wandelen, internet en schrijven.  

 

Rebecca 3e jaars student aan de Universiteit van Amsterdam, gek op Jeffrey, hockey & pianospelen en op stap gaan.  

 

Luuk 6e klas gymnasium, gek op hockey,de playstation, school en spelletjes doen.  

Categorieën
Link naar mijn reisblog

reacties
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl