Things fall apart so that other things can fall together....
Cisterna Basilica en een boottocht over de Bosporus

Na de Big Bazaar liepen we naar de Cisterna Basilica. Daar stond zoals we al verwacht hadden een behoorlijk lange rij. Gelukkig was het prachtig weer en we namen geduldig plaats. De Cisterna Basilica stond hoog op onze verlanglijst dus we zouden de rij  hoe dan ook trotseren. Iedereen die in Istanbul was geweest noemde dit als iets wat we zeker niet over mochten slaan en de foto's hadden onze nieuwsgierigheid gewekt. Zes meter onder de grond ligt een groot waterreservoir uit de zesde eeuw. Behalve als Cisterna Basilica is het ook bekend onder de naam Yerebatan Saray of het verzonken Paleis.

Dit grote reservoir kon maar liefst 80.000 kubieke meter water bevatten. Het fungeerde als opslaglaats voor water dat via aquaducten uit de bergen vanaf het 19 kilometer ten noorden van Istanbul gelegen Belgradowoud werd aangevoerd. Tentijde van keizer Justinianus vormde de Cisterna Basilica de watervoorziening van het paleis en de omliggende gebouwen en parken. Boven de gewelven zijn paden aangelegd en het geheel wordt ondersteund door 336 zuilen afkomstig uit Griekse en Romeinse tempels. Door al deze zuilen lijkt de wateropslagplaats van binnen op een basiliek. Een aantal scenes van de James Bond film 'from Russia with love' zijn hier ook opgenomen.   

Een scene uit de James Bond film 'from Russia with love' opgenomen in de Cisterne Basilica.

Op een gegeven moment zagen we dat je op de foto kon als Harem vrouwen ( de mannen als Sultan) en dat bleek maar €5 per foto te zijn. Ingelijst en al in een leuk Oosters lijstje. Er stond een niet al te grote rij dus dat wilden we wel ! Eerst besloten we een paar vrouwen voor te laten gaan omdat er alleen een paar wijde donkerbruine en donkergroene jurken over waren. Daarna hadden we nog ongeveer zes vrouwen voor ons. Bleken ze eerst allemaal apart te gaan en toen nog een keer met zijn allen. En er werd niet één foto gemaakt maar een complete fotoreportage !

Bijna had ik de jurk weer uitgetrokken maar een man die er bij hoorde verzekerde ons dat we nu echt zo aan de beurt waren. Gelukkig was dat ook zo. Daarna werden wij in allerlei posities neergezet en er werden zeker twintig foto's gemaakt. Met sluier, zonder sluier, nippend van een Turkse thee, voor de pilaren van de Cisterna Basilica enz. Ik fluisterde Rebecca toe dat ik niet wist of ik het bij één foto kon laten want volgens mij waren ze allemaal super gaaf.

Toen we klaar waren moesten we nog even geduld hebben tot onze foto's op het scherm verschenen, daarna konden we een keus maken uit alle foto's. Alleen bleken ze allemaal verschrikkelijk te zijn !! Wat een tegenvaller... Ik moet er meteen bij zeggen dat dit niets met de fotograaf te maken had maar dat we er moe en afgemat uitzagen op de foto's. Eén foto was nog redelijk gelukt en die hebben we genomen.

Hierna hadden we wel zin om even ergens te zitten en wat te drinken. Lekker met een paar stukken Baklava erbij. We hadden eigenlijk nog meer Turks gebak besteld maar dat was niet helemaal doorgekomen. We lieten het maar zo, we konden er weer even tegen en we wilden het zonnetje weer opzoeken. De middag wilden we afsluiten op de Bosporus.

Omdat we inmiddels best een beetje moe waren geworden van al dat lopen wilden we een paar haltes tram pakken. Helaas bleek dat in de automaat bij de halte waar we op wilden stappen alleen gepast geld kon en op dat moment hadden we alleen grote biljetten. We besloten dan maar weer te gaan lopen en op de terugweg de tram te pakken. Het was ook best fijn om te lopen. Er was zoveel te zien op straat en ondertussen kwamen we langs leuke winkeltjes.

Toen we in het buurt van het water kwamen was het toch nog wel even lastig om te zien waar we nou precies de boot konden pakken waar Beatrice het over had gehad. Bijna hadden we boottickets bij een Kiosk gekocht waar je met een busje naar de overzijde zou worden gebracht en daar op een bootje zou stappen. Weer werden we overal aangeklampt of we boottickets wilden kopen. Op een gegeven moment kwamen we toch bij een boot die er goed uit zag en die wat prijs betreft ook overeen kwam. Dit moest hem dan maar zijn.

Je kon kiezen of je binnen of buiten wilde zitten en wij kozen voor dat laatste. Al was het koud het zonnetje maakte het zeer aangenaam. Het deed mij echt denken aan de wintersport op een mooie dag. We voelden ons ook een beetje hetzelfde als na een hele dag skiën of snowboarden want we hadden er inmiddels heel wat kilometertjes Istanbul opzitten. Heerlijk bijkomen in het zonnetje met een drankje !

De boottocht duurde ongeveer anderhalf uur en wat was er veel te zien ! Erg leuk om op deze manier zowel het Europese als het Aziatische deel van Istanbul te kunnen bekijken. Het liefst hadden wij de veerboot gepakt om nog even echt voet aan wal te hebben gezet in Azië maar dat was nu een beetje lastig. Voor omgerekend een euro pak je de veerboot naar Azië maar je moet ook nog terug natuurlijk. Dat zouden we nu niet redden omdat de laatste boot alweer om een uur of zes terug ging. Ach, we zijn wel in Aziatische wateren geweest !

Wat wel ontzettend grappig was tijdens deze stedentrip is dat iedereen ons maar op de foto wilde zetten !

Eerst in de Hagia Sofia. Rebecca en ik kwamen op een gegeven moment de hoek om en keken meteen in een grote cameralens. Snel deden we een stap terug en wachtte even. Vol in overtuiging dat de man de gang met prachtige gewelven wilde vastleggen. Na even om de hoek gewacht te hebben deden we opnieuw een poging. Op dat moment flitste de man een aantal keer overduidelijk. Oké het was dus de bedoeling dat wij op de foto gingen !

Daarna was er in de blauwe moskee een Japanse vrouw die wilde dat ik met haar en daarna met haar zoon op de foto ging. Het jongetje van een jaar of negen stribbelde tegen en verschuilde zich achter zijn vaders rug. Zij trok hem aan zijn arm er achter vandaag en duwde hem in mijn richting. Ik glimlachte naar hem in een poging hem gerust te stellen en zei :'It's oké, I'm a teacher.' Op dat moment begon zijn moeder te roepen: 'Aaah teacher, teacher...'en daarna nog het één en ander in het Japans erachteraan. Het leek te helpen of hij begreep dat hij er toch niet meer onderuit kwam en dus ging hij met mij op de foto. Geen idee wat ze er bij vertellen thuis als ze de foto's laten zien...

Nu op de boot gebeurde het weer ! Op een gegeven moment zag ik twee vrouwen die een selfie probeerde te maken met een ipad. Ik bood aan om een foto van hen samen te maken en dat vonden ze wel leuk. Veel later, toen we bijna van boord zouden gaan kwam één van de vrouwen naar mij toe en probeerde iets duidelijk te maken. Omdat ze geen Engels sprak gebruikte ze gebaren en ik dacht dat ze vroeg of ik opnieuw een foto van haar en haar vriendin wilde maken. Maar nee, nu kreeg de vriendin de ipad in haar handen en wilde ze met mij op de foto. Daarna gebaarde ze dat ik ook mijn mobiel moest pakken waarna haar vriendin ook met mijn mobiel twee foto's van ons maakte.  

Zo prachtig het uitzicht vanaf de Bosporus in de winterse namiddag zon....

Weer terug aan de wal was het inmiddels behoorlijk druk rond de Galatabrug. In de middag was het er al niet stil maar nu in de namiddag waren er echt heel veel mensen op de been. Het zag er heel gezellig uit maar we besloten toch maar richting hotel te gaan. Onder de brug zitten diverse gezellige restaurantjes maar na zo'n vermoeiende dag gingen we liever nog eventjes terug naar het hotel. Even opfrissen en omkleden en dan eens verzinnen waar we zouden gaan eten die avond. We besloten ook nu weer te gaan lopen naar het hotel.

Erg veel tijd om bij te komen hadden we niet maar even opfrissen en omkleden was wel lekker na zo'n dag... Daarna zochten we in de omgeving van het hotel iets leuks om te gaan eten. Overal probeerden ze ons binnen te lokken met een gratis glas wijn of gratis koffie met dessert. Logisch natuurlijk want wat zitten er veel eettentjes en restaurants in de wijk Sultanahmet ! Ze moeten dus ook wel wat moeite doen om genoeg klanten te krijgen. We bekeken wat kaarten maar het zag er allemaal wel goed uit. Op een paar na had ieder restaurant behalve vlees ook genoeg vis en vegetarisch op de menukaart staan.

Uiteindelijk zagen we een restaurant wat er van binnen niet uit zag en bovendien helemaal leeg was maar buiten had het een geweldig terras waar nog best wat mensen zaten. Een man sprak ons aan dat we buiten konden zitten. Ik zei dat ik dat te koud vond maar hij verzekerde mij dat het echt niet koud was bij de heaters. We besloten het te proberen maar het bleek echt veel te koud dus we zijn toch weer opgestapt.

Bij het volgende restaurant, Küçük Ev-La Casita, begon een man weer over een verwarmd terras maar ik zei meteen dat ik dat daarnet al had geprobeerd en dat ik dat echt te koud vond. De man ging meteen in de verdediging. 'Ik kon het daar echt niet koud krijgen want het terras was afgedicht met zeil en ook daar waren de kachels aan.' We besloten het te proberen. We moesten wat smalle steile trappen op naar het terras en we kregen al meteen medelijden met de bediening die de hele tijd op en neer moest van keuken naar terras. Maar het bleek een TOP locatie !

We kregen een tafel bij het raam en we keken uit op de blauwe moskee. Al snel kwam de eigenaar zich even voorstellen en vertelde vol trots hoe hij dit voormalige woonhuis verbouwd had tot restaurant. Rebecca had een stoofpotje van verschillende groenten en ik koos voor de mixgrill. De bediening was gezellig en vlot en het eten smaakte voortreffelijk. Een echte aanrader als je eens in de buurt bent.    

Een kijkje in het (terras)restaurant....

Na het eten kregen we nog een likeurtje en Baklava van het huis. Weer Baklava... Voor ons gebit is het  maar goed dat we niet al te lang in Istanbul zijn ;-) Eerst hadden we nog het plan gehad om na het eten naar de Hamam te gaan. Dit was een tip geweest van Beatrice zodat we zo min mogelijk tijd zouden verliezen. De Hamam was nog tot twaalf uur open. Maar voor Rebecca was de dag echt lang genoeg geweest en ik vond het ook niet zo erg om dit plan op te schuiven naar de volgende dag.   

Reacties

Commentaar
Jouw naam/bijnaam
Website url
E-mail
Je Punt profiel
Hou mij op de hoogte
Ik wil op de hoogte gehouden worden
Dit is een verplicht veld
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen op deze website!
Contact opnemen kan via onderstaande button

Welkom !

Welkom op mijn blog. Bloggen doe ik al sinds Januari 2004. Eerst een lange tijd bij weblog ,daarna een tijdje op mijn  eigen site en sinds September 2006 op Punt.nl. Veel lees en kijk plezier !    

 

Wie zijn wij?    

 

Kitty Juf op een basisschool,student Pedagogiek, gek op mijn kinderen, mijn vriend Ewout, Sushi & tapas,feestjes en festivals, reizen, wandelen, internet en schrijven.  

 

Rebecca 3e jaars student aan de Universiteit van Amsterdam, gek op Jeffrey, hockey & pianospelen en op stap gaan.  

 

Luuk 6e klas gymnasium, gek op hockey,de playstation, school en spelletjes doen.  

Categorieën
Link naar mijn reisblog

reacties
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl