Things fall apart so that other things can fall together....
20 februari, onze eerste kennismaking met Istanbul...

Het bed in het WestCord hotel lag heerlijk maar toch sliep ik slecht. De gebeurtenissen van de dag ervoor maalden door mijn hoofd. Rond half zeven pakten we de lift naar beneden waar het al aardig druk was in de ontbijtzaal. Het ontbijt was erg goed verzorgd en we hadden ook best trek gekregen. Om zeven uur liepen we naar de bus. Daar duurde het nog een hele tijd voordat we vertrokken want er bleken te veel mensen te zijn en de buschauffeuse wilde pas vertrekken als iedereen een eigen zitplek had. Maar ondertussen gebeurde er niets... Toch is het denk ik opgelost of ze heeft zich erbij neergelegd dat er mensen op de grond of op schoot zaten want we zijn uiteindelijk weggereden.

Wat ook nog grappig was... in de ontbijtzaal zag ik ineens een oudleerling van school en zijn moeder. Hij zit inmiddels in de brugklas. Ze zat helemaal aan de andere kant van de ontbijtzaal en toen we elkaar zagen riep ze :' Hey juf Kitty wat leuk !' En zo bleven we nog even met elkaar in gesprek met al die tafeltjes tussen ons in. Het was sowieso een gezellige boel in de eetzaal, in de bus en later in het vliegtuig. Iedereen had contact met iedereen inmiddels, door de situatie waar we met elkaar tot veroordeeld waren.

 

En toen begon het wachten weer... Op het vliegveld hoorden we dat we 9.30 uur konden boarden. Vervolgens hoorden we uren lang niets meer. Het was bij half twaalf toen we uiteindelijk konden boarden en twaalf uur voordat we de lucht ingingen. De tijd op het vliegveld kwamen we door met dure koffie drinken en telefoontjes plegen met Arke en de reisverzekering. Voor Arke was het trouwens een grote verrassing dat we nog steeds op het vliegveld zaten. Wat ligt er sneeuw in Istanbul? De avond ervoor was het niet meer gelukt om ze te bereiken via het noodnummer. Hoe bedoel je 'noodnummer' ?! Nu kwamen we ook geen steek verder. Uiteindelijk belde ik met de Arke balie op Schiphol waar een aardige man van Arke Fly mij te woord stond. Hij had verstand van zaken maar kon mij helaas niet verder helpen.

Via een ander nummer kreeg ik een meisje aan de lijn die het allemaal niet zo boeiend vond. "Oh U heeft een transfer bij Arke bijgeboekt maar U zou eigenlijk gister aangekomen zijn ? Nee dan heeft U helaas geen recht meer op een transfer naar uw hotel.' 'Wat zegt U of U dat geld terug krijgt ? Nee dat kan natuurlijk niet. U was er niet op de afgesproken tijd, daar kan Arke niets aan doen. Misschien kunt U uw reisverzekering even bellen ? En een ander transfer regelen ? Nou ik weet niet of mij dat lukt maar ik ga mijn best doen. Hoe laat komt U dan precies aan ?  U moet dat transfer dan natuurlijk wel betalen bij de chauffeur.'

Inmiddels was mij allang duidelijk, Arke is een boekingskantoor en geen reisbureau. Service tot aan het boekings- en betalingsproces en niet verder !

Turkisch Airlines werd in 2014 voor de vierde keer op rij gekozen als beste vliegmaatschappij van Europa en staat ook in de top 10 van beste luchtvaartmaatschappijen ter wereld en dat hebben ze vooral te danken aan de service aan boord. Op elke vlucht heb je gratis eten en drinken. Waar heb je dat nog ? En ook het eten zelf staat heel hoog aangeschreven. Omdat het een ingelaste vlucht was kregen we dit keer geen warme maaltijd maar werden er sandwiches uitgedeeld. Rebecca en ik genoten van een overheerlijke tonijnsandwich en zelfs het extra broodje, de cracker en het zoete cakeje heb ik nog op. Lekker met een wijntje erbij ! Daarna was er nog koffie en kwamen ze met Turks fruit voorbij.

15.58 uur landde wij op Istanbul Ataturk airport. Jammer alleen dat we onze klok een uur vooruit moesten zetten... Voor 18.00 uur hadden we een excursie geboekt en de vraag was of we dat gingen halen...

Als eerste zochten we de ticketbalie van Turkisch Airlines op. Van Turkisch Airlines mocht iedereen zijn vlucht omboeken naar een dag later. Wij hadden er even over nagedacht omdat Rebecca dan weer een werkgroep zou moeten missen maar uiteindelijk besloot ze dat er toch maar voor over te hebben. Bij de balie hoorden we dat omdat wij via Arke hadden geboekt zij geen gegevens van ons hadden en onze vlucht niet konden inboeken. Arke moest zelf contact opnemen met Turkisch Airlines en dan zou het geregeld worden. Mooi, dat kon toch niet zo moeilijk zijn ? Inmiddels weten we beter, Arke stak opnieuw geen poot uit om ons verder te helpen.

We hebben nog even rondgekeken of Arke soms toch nog een transfer had geregeld maar dit was uiteraard niet zo. Dus liepen we naar buiten waar het een komen en gaan was van taxi's. Voordat we buiten waren we al zeker twintig keer aangesproken door particulieren die ons wilde vervoeren maar we kozen toch maar voor een officiële taxi. Er liep een mannetje rond die voor iedereen taxi's aan het regelen was. We spraken met hem een prijs af. Nadat we drie keer dezelfde prijs hadden gehoord van verschillende chauffeurs begrepen we wel dat dit ongeveer het bedrag zou moeten zijn.

Hij leidde ons naar een taxi en gooide onze koffers achterin. En toen wilde hij ineens geld hebben omdat hij de taxi 'geregeld' had. Tja dat hadden we zelf ook wel kunnen doen, ik dacht dat hij gewoon iemand van de taxicentrale was die het een beetje in goede banen moest leiden daar. Oké naïef misschien... Nu vond ik het op zich geen punt om hem wat te geven maar ik had net lira's gepind en nog geen klein geld. Wat een drukte, geluid en chaos daar trouwens, welkom in Istanbul ! Ik houd wel van drukte en chaos maar was voor nu wel even blij toen we uiteindelijk in de taxi zaten. 

De taxichauffeur begon toen hij het adres zag waar we moesten zijn over een hogere prijs. Ik antwoordde dat dit niet de afspraak was en noemde opnieuw de prijs die was afgesproken en dat ik er ook een bonnetje van wilde. Nu sprak hij verder geen Engels en ik besloot maar af te wachten waar hij ons zou afzetten. Hopelijk in de buurt van het hotel. Gelukkig werden we vlakbij het hotel afgezet en ik gaf hem toch maar wat meer want het was nog best een aardige rit. En ik kreeg zowaar een bonnetje ! Dat had hij dus toch wel begrepen.

Tijdens de taxirit belden we met Urban Adventures waar we de excursie geboekt hadden dat we de afgesproken tijd van 18.00 uur niet zouden gaan redden ivm een vertraging van ruim 20 uur. Gelukkig bleken we de enige twee toeristen voor die avond dus ze zou contact opnemen met de gids met de vraag of we een half uurtje later konden starten. Om 18.04 uur checkten wij in bij het Olimpiyat Hotel. Over dit hotel alleen maar lof ! Bij een volgend verblijf in Istanbul kies ik graag weer voor dit hotel. Wat een top locatie ! Tram voor de deur, bezienswaardigheden om de hoek. Lief en hulpvaardig personeel, een receptie die 24 uur geopend is, prima kamer, een heerlijk ontbijt...

Gelukkig was het gelukt om de excursie een half uurtje later te laten beginnen en zo hadden we net de tijd om de koffers op de kamer te gooien en een kam door ons haar te halen voordat we ons richting de afgesproken plek haastten. Bij de receptie liet ik het adres zien van het Lale restaurant waar we onze gids zouden ontmoeten. De man keek even bedenkelijk. Toen noemde ik de naam 'Pudding Shop' zoals het ook wel genoemd werd en dit bleek een goede zet want nu wist hij meteen waar ik het over had. Het bleek maar een minuut of vijf lopen te zijn en om 18.20 uur stapten we de Puddingshop binnen.

Aan een tafeltje zagen we een jonge vrouw zitten en dat bleek onze gids te zijn. De vrouw stelde zich voor als Beatrice. Nu had ik doorgegeven dat ik een voorkeur had voor een Nederlands sprekende gids maar dat Engels uiteraard ook prima was. Beatrice bleek Nederlands te spreken en dat was toch wel heel erg fijn. Meteen na het voorstellen gaf ze aan dat ze die avond niet onze gids wilde zijn maar een vriendin die ons haar stad zou laten zien. En zo voelde het ook.

Eerst vertelde  Beatrice ons iets over de Puddingshop. In de jaren zeventig was deze plek  een ontmoetingsplaats voor reizigers die via een prikbord berichten met elkaar uitwisselden. Nu wordt het prikbord nog steeds gebruikt al is de noodzaak met de mobiele telefoons van tegenwoordig inmiddels verdwenen. Ook Beatrice laat er nog wel eens een berichtje achter voor een vriend of collega-gids.

Met elkaar liepen we naar het huis van de familie waar we die avond te gast waren. Dit viel nog niet mee over de gladde besneeuwde straten. Ik snapte trouwens heel goed het aantal ongelukken waar we op het journaal de beelden van hadden gezien. Alle straten liepen steil omhoog en ik weet zeker dat we een dag eerder niet eens met een taxi bij ons hotel hadden kunnen komen. Gelukkig haalden we het huis zonder ongelukken.

We maakten kennis met Fatih, Bedia en hun zonen Ömer en Faruk. Bedia had heerlijk eten voor ons bereid en er rekening mee gehouden dat Rebecca vegetarisch was. In het begin voelde het nog een beetje ongemakkelijk omdat we elkaars taal niet spraken maar dat wende snel. Beatrice vertaalde al onze vragen en antwoorden en ook vertelde ze een beetje over het leven in Istanbul in het algemeen. Zo legde ze uit dat de televisie in de huiskamer aanstond omdat het een teken van gastvrijheid is in Turkije. Het komt nog uit vroegere tijden toen bijna niemand nog een televisie had en op deze manier kreeg het bezoek de kans om daar de programma's te volgen. Wij keken met elkaar het journaal en Beatrice vertaalde ondertussen de uitzending en gaf wat achtergrondinformatie.

Ömer at met ons mee, hij was net uit school. Faruk had al eerder gegeten. Omdat het aantal leerlingen te groot is hebben ze de dagen opgesplitst in twee dagdelen. `s Morgens gaan de jongste leerlingen naar school tot 13.00 uur en de oudste leerlingen hebben dan vanaf 13.00 uur tot 18.00 uur les. Verder vertelde Beatrice dat de jongens allebei tot een uur of twaalf opbleven, iets dat in veel Turkse gezinnen de gewoonte is. Ik herken dit ook wel een beetje in de ervaringen die ik heb met sommige Turkse kinderen op school. Ik was benieuwd hoe de jongens de sneeuw hadden ervaren, iets dat ze nog niet eerder hadden meegemaakt aangezien het 28 jaar geleden voor het laatst gesneeuwd had. Ze hadden vooral de twee dagen sneeuwvrij als heel fijn ervaren !

Beatrice vertelde ook dat de familie in de winter allemaal  met elkaar in de woonkamer sliep omdat dit de enige verwarmde plek in huis was. De kachel in de woonkamer had sowieso een belangrijke functie. Het werd niet alleen gebruikt om de pannen en thee te verwarmen maar ook om de was er boven te drogen. Wij kwamen er helemaal bij na die enerverende dagen... Rebecca en ik waren het erover eens, we hadden onze avond in Istanbul niet beter kunnen beginnen en ik kan het ook iedereen aanraden.

Het was even wennen om op de grond te zitten maar wel heel knus. Het tafelkleed onder de tafel konden we over onze benen trekken tegen het knoeien. We begonnen met een heerlijke soep gevolgd door een snijbonenschotel in een tomatensaus met een bolletje rijst. Er was salade bij en heel veel brood. Brood is erg belangrijk in de Turkse keuken vertelde Beatrice, ook als er minder eten is kun je je honger stillen met brood en is dus een vast onderdeel van de Turkse maaltijd. Als nagerecht kregen we Sütlü İrmik Helvası, een bol van griesmeel. Erg lekker !

 

 

Ömer en Faruk druk met gamen

Na het eten maakte Bedia thee klaar.

Omdat we hoorden dat Fatih en Bedia hoofddoeken verkochten op straat vroegen we of het mogelijk was om twee hoofddoeken te kopen. Meteen haalden ze een hele stapel met hoofddoeken waar we twee mooie uitzochten. We hadden wel sjaaltjes meegenomen voor het bezoek aan moskeeën maar die waren lang niet zo mooi en praktisch als deze. De sjaals die we uiteindelijk hebben gekocht staan niet op de foto maar die zien jullie in een volgend verslag wel weer verschijnen.

Bedia had er echt lol in om met ons met die sjaaltjes bezig te zijn. Ze liet ons verschillende manieren zien om de hoofddoek te dragen.

 

Na de thee namen we afscheid van deze lieve familie en nam Beatrice ons mee naar een Turks Theehuis. Beneden zat de ruimte vol met waterpijp rokende mannen die backgammon aan het spelen waren, voor ons was boven een tafeltje gereserveerd. Op een kaart stonden allemaal smaakjes voor de waterpijp afgebeeld maar omdat het onze eerste kennismaking met de waterpijp zou worden lieten wij ons voorlichten over welke smaak we het beste konden kiezen. De man die onze bestelling op kwam nemen wees ons op wat lichtere tabaksoorten en we kozen voor een mix van roos & mint.

Ook bestelden we Turkse koffie, Rebecca koos liever chocolademelk. Beatrice waarschuwde mij wel dat ik de laatste slok van de koffie niet op moest drinken omdat die uit alleen koffiedrap zou bestaan. Nu drink ik altijd al graag sterke zwarte koffie zonder suiker maar ik kan mij wel voorstellen dat deze koffie voor sommige mensen wel heel heftig is. Ik vond de koffie heerlijk !

De waterpijp was even wennen ! Bij de eerste hijs voelde ik een hoestaanval opkomen die ik nog net kon onderdrukken. Het is echt jaren geleden dat ik rookte maar gek genoeg wist ik meteen weer hoe ik moest inhaleren. Ik vond het een hele leuke ervaring ! We lieten de waterpijp rondgaan en alle drie hadden we ons eigen mondstukje dat we steeds verwisselden. Het was ook echt lekker en op dat moment besloot ik dat ik zelf ook zo'n Shisha zou gaan kopen. Alleen voor speciale gelegenheden want echt gezond is het natuurlijk niet.

 

Voor we afscheid namen van Beatrice liepen we nog even langs de Hammam waar ze een gratis kaart van Istanbul uit een rek pakte. Daarop stippelde ze een handige route voor ons uit  om de komende twee dagen zoveel mogelijk van Istanbul te zien. Ook gaf ze ons wat tips waar we de officiële boot over de Bosporus konden pakken. Dit bleek een handige tip achteraf want we zagen de andere dag door de bomen het bos niet meer met de vele verkopers op straat die ons boottickets wilden aansmeren. Verder drukte ze ons op het hart om haar te bellen als er iets was. 'Je mag mij 24 uur per dag bellen als er iets is !' En al hoopten we uiteraard dat we daar geen gebruik van hoefden te maken het was toch fijn om het in ons achterhoofd te houden.

Toen we naar ons hotel terugliepen zagen we een meisje van hooguit drie jaar met blote voetjes op een kleed zitten, naast haar een schoteltje om geld op te gooien. Ze huilde hartverscheurend. Rebecca begon spontaan bijna mee te huilen en ook ik schoot vol. Het was niet het eerste kleine kind dat we hier zagen bedelen maar haar oprechte verdriet en de blote voetjes in de sneeuw maakte het extra confronterend. Even schoot in een flits het verhaal van 'het meisje met de zwavelstokjes 'door mijn hoofd.  Op een gegeven moment stak ze de straat over op haar blote voetjes en duidelijk was dat ze contact probeerde te maken met iemand aan de overkant. Daar zat een vrouw die waarschijnlijk haar moeder was. Ze zei iets tegen het kind die daarop terug liep en daarna zagen we haar met laarsjes aan opnieuw naar de overkant lopen.

Van Beatrice hadden we al gehoord dat de Syrische vluchtelingen in de straten van Istanbul voor grote problemen zorgen. Er zijn er inmiddels ruim 200.000 die op straat leven. Niet alleen het bedelen maar ook de toename  van agressie en criminaliteit wordt hierdoor een steeds groter probleem. De dagen erna zagen we ook veel straatkinderen. Groepjes jongens die ook op hun blote voeten door de sneeuw liepen. Moeders met kleine kinderen op de trappen en onder de brug. Een vader die liefdevol in een kartonnen doos staarde waar duidelijk een klein kind in lag, zelf gefabriceerde hutjes, vuurtjes om warm te blijven. Niet voor te stellen dat dit kan, zo veel leed, zo dichtbij....

Beatrice had zelf recent nog een voorval meegemaakt. Ze stond met haar auto te wachten voor een stoplicht  toen er op haar raam werd geklopt, het was een straatjongen van een jaar of elf die geld wilde. Toen zij niet reageerde sloeg hij met een stok het autoraam aan diggelen. Verschrikkelijk ! Maar de onmacht van de situatie waar de jongen in zit is ook voor te stellen. Ik vind dit echt verschrikkelijk. De Syrische vluchtelingen mogen toch niet alleen het probleem zijn van Istanbul alleen omdat het een buurland is ? Ik vraag mij echt af of er niet meer gedaan kan worden om Istanbul hierin een helpende hand te bieden.  

Natuurlijk moesten er ook nog even sneeuwballen worden gegooid onderweg....

In het hotel hadden we voor het eerst de tijd om onze hotelkamer eens goed te bekijken. De kamer was mooi, de bedden heerlijk en er lagen wegwerpslofjes klaar. Het enige dat wel vervelend was, was dat in de kamer een doordringende rooklucht hing. Maar dit had ik al gelezen op de website en was dus geen verrassing. In Istanbul mag je in veel hotels nog roken dus dit kan je vaker treffen. We besloten dus ondanks de kou het raam maar meteen wijd open te gooien. Konden we meteen eens zien waar we op uitkeken. Dit bleek tot onze verrassing een kerkhof te zijn ! In het avondlicht, met de nevel erboven en de slapende vogels in de boom zag het er best spookachtig uit.  

Helaas moest er opnieuw een telefoontje met Arke gepleegd worden waar ik zoals inmiddels bekend, geen steek verder mee kwam. Na dat telefoontje merkte ik pas hoe moe ik was en ineens kreeg ik trek in een lekker glas wijn. Nu had ik mij voorgenomen geen wijn te drinken in Istanbul omdat ik overal op internet had gelezen dat wijn erg duur was in Istanbul. Maar nu interesseerde dat mij even helemaal niets, al zou ik €7,50 betalen voor een klein glas ik ging het gewoon doen. Rebecca hoefde niets en dus bestelde ik beneden bij de bar één glas wijn.

Grappig was dat de man van de receptie ook de bar regelde. Wijn had hij blijkbaar niet op voorraad en dus belde hij met het tegenovergelegen zusterhotel. Een paar minuten later stond er een ober in de hal met een glas wijn en een schaaltje nootjes. Omdat ik van te voren gewaarschuwd was dat er bij bestellingen op een terras in Istanbul vaak extra hapjes neergezet worden die vervolgens later  op je rekening staan vroeg ik voorzichtig wat de nootjes kostten. De ober antwoordde verbaasd dat dit inclusief was. Ik betaalde dus omgerekend €4,20 voor een glas wijn met nootjes erbij. Ik was blij verrast ! In restaurants heb ik trouwens ook niet meer betaald dan dit.

Boven op de kamer, genietend van de wijn, overdacht ik onze eerste uren in Istanbul. Rebecca en ik waren echt ontzettend blij dat we de excursie Home Cooked Istanbul bij bij Urban Tours hadden geboekt. ( Trouwens ook te boeken via GetYourGuide als je liever via een Nederlandse site boekt) We hadden nu de mogelijkheid gekregen om het echte Istanbul te ontdekken. Zelf zou ik minder snel een Turks theehuis zijn binnen gestapt en we hadden zeker niet de gastvrijheid van een Turkse familie mogen ervaren.

Net zoals ik door Lale meer genoten had van Macedonië had ik dat nu door Urban Tours meer van Istanbul. Als we meer tijd hadden gehad zou ik ook graag nog de excursie 'Picknick op twee continenten' met ze hebben gedaan. Bovendien ga ik bij een volgende vakantie of stedentrip eerst even kijken of Urban Tours daar ook een Home Cooked Dinner op het programma heeft staan. Iran en Caïro staan o.a. nog op mijn verlanglijst en ik heb al gezien dat daar ook zo'n dinner tour te boeken is.

Er is maar één ding waar ik spijt van heb ( nou ja naast het boeken via Arke dan) en dat is dat ik geen attentie had meegenomen voor het gezin ! Het was best leuk geweest als ik bijvoorbeeld stroopwafels had meegenomen vanuit Nederland maar dit bedacht ik helaas pas achteraf. Ik moet trouwens ook nog even noemen dat Urban Tours een non-profit organisatie is en het geld dus echt ten goede komt van de families die hier aan mee doen. Behalve dat je je dus zelf een grote dienst bewijst door meer van het land te ontdekken maak je het leven van de mensen daar ook weer een klein beetje mooier.  

 

Reacties

Commentaar
Jouw naam/bijnaam
Website url
E-mail
Je Punt profiel
Hou mij op de hoogte
Ik wil op de hoogte gehouden worden
Dit is een verplicht veld
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen op deze website!
Contact opnemen kan via onderstaande button

Welkom !

Welkom op mijn blog. Bloggen doe ik al sinds Januari 2004. Eerst een lange tijd bij weblog ,daarna een tijdje op mijn  eigen site en sinds September 2006 op Punt.nl. Veel lees en kijk plezier !    

 

Wie zijn wij?    

 

Kitty Juf op een basisschool,student Pedagogiek, gek op mijn kinderen, mijn vriend Ewout, Sushi & tapas,feestjes en festivals, reizen, wandelen, internet en schrijven.  

 

Rebecca 3e jaars student aan de Universiteit van Amsterdam, gek op Jeffrey, hockey & pianospelen en op stap gaan.  

 

Luuk 6e klas gymnasium, gek op hockey,de playstation, school en spelletjes doen.  

Categorieën
Link naar mijn reisblog

reacties
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl