Things fall apart so that other things can fall together....
Taksim

Na het bezoek aan het paleis liepen we nog even terug naar het hotel. Rebecca had inmiddels best koude voeten gekregen in de nieuwe gympen. Iets wat ik trouwens van te voren al had voorspeld ;-) Even nog een foto voor een karretje met gegrilde maiskolven en kastanjes. Die zag je overal in Istanbul. Die ochtend toen we naar de Hamam liepen hadden we trouwens nog aangeboden zo'n karretje te helpen duwen. Een jonge man probeerde het zware karretje een heuvel op te duwen. Met zijn volle gewicht en met een rood aangelopen hoofd leunde hij tegen het karretje om het vooruit te krijgen en om te voorkomen dat het weer net zo hard de heuvel af zou rijden.

Toen Rebecca ineens naast hem stond en aanbood te helpen schudde hij bijna verschrikt zijn hoofd. 'Nee het ging wel lukken en hij kreeg zo al hulp.' Wij hadden het idee dat het laatste niet waar was maar dat hij zich in zijn eer aangetast zou voelen als iemand zou zien dat twee vrouwen hem hielpen. Ik hoopte maar dat hij dit niet elke dag in zijn eentje hoefde te doen want dan had hij vast en zeker op zijn dertigste al een versleten rug....

Voordat we naar het hotel liepen bekeken we de kaartautomaat bij de tramhalte voor ons hotel. Die middag wilden we naar de wijk Taksim en dat was te voet niet haalbaar. Ik stopte een biljet in de automaat maar er gebeurde niets. Geen OV chipkaart maar ook geen geld terug. Op dat moment zei een man die bij de automaat stond. 'Nee die doet het niet, het geld blijft vastzitten er komt zo een monteur.' Ja hoor hadden wij weer !! Uh hoe bedoel je zo ? Nou ja binnen nu en een uur zou de monteur er wel zijn. Op een gegeven moment kwam de man die de trampoortjes in de gaten hield even kijken bij de automaat. Hij sprak vrijwel geen Engels maar de man die ook op de monteur stond te wachten legde uit dat wij ook geld erin hadden gestopt. Met een takje peuterde hij in de automaat maar dat hielp helaas niet. We besloten nog even te wachten en anders zou ik het laten zitten. Onze tijd was ook kostbaar hier !

Gelukkig kwam na een kwartiertje al de monteur. Helaas kreeg die de automaat niet meer aan de praat en werd er een briefje op geplakt. De man van het trampoortje zei dat hij ons wel door het trampoortje zou laten maar hij wilde dan wel de gegevens van onze ID kaarten overschrijven en ons telefoonnummer. We zouden het overige geld dan de andere dag wel krijgen. Ik vertelde dat ik dat overige geld niet terug hoefde en dat we de andere dag alweer in het vliegtuig zouden zitten maar volgens mij begreep hij ons niet helemaal. Ik gaf onze ID kaarten en hij schreef de gegevens over en ik schreef mijn telefoonnummer erboven. Daarna wees hij op de poortjes dat we door konden lopen maar wij wilden eerst natuurlijk nog langs het hotel. Met gebaren maakte ik de man duidelijk dat we zo terug zouden komen.

 Toen de schoenen gewisseld waren liepen we terug naar de tram. Gelukkig stond dezelfde man er nog en hij maakte het poortje voor ons open. Wel maakte ik mij een beetje zorgen dat we niets hadden om te laten zien als er gecontroleerd zou worden maar dat bleek niet nodig te zijn. Behalve een OV chipkaart kon je ook losse muntjes uit de automaat halen waarmee je vervolgens het trampoortje kon openen. Dat muntje was je op dat moment dus ook kwijt en had je sowieso geen vervoersbewijs meer. Er wordt dus ook niet gecontroleerd in het openbaar vervoer in Istanbul. We hebben heel wat tieners over hekjes zien klimmen voor een gratis tramritje...

Bij de Galatabrug stappen we uit. We liepen de brug over en genoten van het heerlijke weer en de gezellige drukte overal. We zagen de vissende mannen waar de brug bekend om staat. Van `s morgens vroeg tot `s avonds laat staan zij daar naar hun hengels te turen. Een paar dagen geleden stonden ze er in de sneeuw, daar hadden we beelden van op het nieuws gezien. Ik verbaasde mij over de prachtig blauwe lucht. Zo mooi helder zie ik ze niet vaak...

De Galatabrug

Aan de overkant van de brug pakten we opnieuw de tram. Eerst haalden we muntjes uit de automaat. Toen we vervolgens de muntjes in het poortje wilden stoppen stond er een man die gebaarde dat we hem de muntjes moesten geven en hij deed voor ons met een kaart het poortje open. Blijkbaar iemand die een centje bij wilde verdienen op die manier. Misschien met een (gevonden)abonnement of OV chipkaart? We waren een beetje overdonderd en gaven hem de muntjes maar het klopte natuurlijk niet...

Bij Kabataş stapten we uit want vanaf daar moesten we verder met de Füniküler.

De OV muntjes

Met de Füniküler waren we snel in Taksim. Het Taksimplein in de wijk Taksim is het moderne hart van Istanbul. Niet iets dat mij erg trok maar we mochten het natuurlijk ook niet overslaan. Hier zitten veel winkels, hotels, disco's, bioscopen en dergelijke. Zelf was ik erg blij dat wij met ons hotel in het oude gedeelte van Istanbul zaten. Alle bezienswaardigheden op loopafstand en uiteraard veel goedkoper. Ga je voor het uitgaansleven dan is een hotel boeken in Taksim geen slecht idee.

Midden op het Taksimplein staat het Cumhuriyet Aniti standbeeld. Dit stanbeeld is gemaakt ter ere van de grondlegging van de republiek Turkije. Dit standbeeld is gemaakt door de Italiaan Pietro Canonica die er tweeënhalf jaar voor nodig had om het beeld te maken. Het standbeeld werd in 1928 geplaatst. Het beeld is gemaakt van steen en brons. De ene kant representeert de republiek Turkije, de andere kant de onafhankelijkheidsoorlog van Turkije die plaatsvond tussen 1919 en 1923. Aan de kant die naar het noorden wijst staat Mustafa Kemal Atatürk met aan zijn zijde Ismet Inönü en Fevzi Çakmak en achter deze drie het Turkse volk. Aan iedere zijde van het standbeeld staat een soldaat met een medaillon met daarop twee vrouwelijke figuren. (bron: Wikipedia)

Verder was het duidelijk een ontmoetingsplaats. Ook reed er een politiewagen rondjes om het beeld.

Omdat we weer geen tijd hadden genomen die dag om ergens te gaan zitten en we dat inmiddels begonnen te merken aan onze benen zochten we in de drukke winkelstaat meteen naar iets gezelligs om wat te drinken en te eten. De Mac Donalds en Burger King konden we niet missen maar daar ging onze voorkeur nu niet naar uit. Rebecca had wel weer trek in Turks gebak en dus hoopten we ergens weer een bakkertje tegen te komen. Een echte bakker vonden we niet maar we vonden wel een gezellige lunchroom die ook wel wat zoetigheden verkocht. En dus zaten we die middag weer aan de Baklava !

Door de winkelstraat rijdt een Historisch trammetje. Toen hij langs reed hingen er allemaal jongetjes van een jaar of elf aan de achterkant. Ik wilde er een foto van maken toen hij ons passeerde alleen helaas werkte mijn camera op dat moment niet mee. Er zit een draaiknop op die altijd draait op het moment dat het niet uitkomt en zo sprong mijn fotoknop ineens op Wifi waardoor hij blokeerde. Het was een geweldige foto geweest. Een close-up van de tram met de jongens erachter hangend.

Nu heb ik helaas alleen de foto die ik even ervoor maakte toen de tram aan kwam rijden. Even daarna werden de jongens er door een man in de tram weer vanaf geduwd onder luid geschreeuw. Toen ik thuis besloot te googlen op foto's van het trammetje bleek dat mijn foto sowieso niet uniek was geweest. Het meeliften op en aan de tram schijnt heel gewoon te zijn ;-)

Op het Taksimplein

Na ons bezoek aan Taksim pakten we opnieuw de Füniküler en de tram terug naar ons hotel. Het was flink druk in de tram en toen we uit wilde stappen drong een oude man naar voren die voor ons ging staan. Eerst dacht ik dat hij voor wilde dringen maar ik vond dat geen probleem. De man stapte uit, hield mensen tegen en gebaarde dat wij uit moesten stappen. Maakte hij gewoon ruimte zodat wij makkelijker uit konden stappen! Zelf hoefde hij er nog helemaal niet uit dus toen wij er uit waren stapte hij zelf weer in. Niet te geloven hoe lief en leuk de mensen allemaal zijn in Istanbul ! Ik was van te voren door verschillende mensen gewaarschuwd dat we opgelicht konden worden in Istanbul maar wij hebben echt allemaal leuke en lieve mensen ontmoet in Istanbul...

In het hotel kwamen we even een uurtje bij op de kamer voordat we weer op zoek gingen naar een restaurant. Er zaten heel wat restaurants in de omgeving van ons hotel en voor de tweede keer kwamen we in gesprek met een man die vertelde de eigenaar te zijn van meerdere restaurants waaronder New Hatay. Hij herkende ons van de avond ervoor en vroeg of we nu wel in één van zijn restaurants wilden eten ? We zeiden hem dat we eerst souvenirtjes zouden kopen en daarna beslissen waar we zouden gaan eten. Dat was ook zo en we kochten eerst wat Turksfruit en thee in bij een Turkish Delight Shop. Daarna besloten we inderdaad bij New Hatay te gaan eten en hebben we de 'eigenaar' helaas niet meer gezien.

New Hatay bleek een Gouden zet ! Wat een geweldig restaurant... Het personeel deed er alles aan om het iedereen naar de zin te maken. Hele shows werden er opgevoerd met stenen potten die kapot werden geslagen. Dit lieten ze ook door klanten doen dus soms vlogen de scherven je om de oren :-) Erg leuk en gezellig maar het eten bleek ook nog eens perfect te zijn. Rebecca en ik kozen voor gegrilde zeebaars en ik heb nog nooit zo'n heerlijke vis gegeten ! 

Toguc zag Rebecca trouwens helemaal zitten. Hij zei dat als ze nog eens naar Istanbul zou komen hij dan met een spandoek met een groot hart op het vliegveld zou staan en hij bleef volhouden dat ze vast een model was. Op een gegeven moment zaten de mensen naast ons omgedraaid om te zien tegen wie hij al die mooie woorden sprak ;-) Ze vonden elkaar op Facebook en sindsdien reageert hij op ieder bericht dat Rebecca daar plaatst. Het lijkt wel of hij en 'de Italiaanse buurman' die Rebecca vorig jaar leerde kennen in Lloret elkaar proberen af te troeven. Erg grappig om te zien :-)

Toguc was zo lief om beide vissen voor ons te fileren...

Nog nooit zo'n heerlijke gegrilde vis (Zeebaars) gegeten !

Heerlijke vis, lekker brood, goede wijn en een heerlijke koffie met likeur toe !

Reacties

Commentaar
Jouw naam/bijnaam
Website url
E-mail
Je Punt profiel
Hou mij op de hoogte
Ik wil op de hoogte gehouden worden
Dit is een verplicht veld
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen op deze website!
Contact opnemen kan via onderstaande button

Welkom !

Welkom op mijn blog. Bloggen doe ik al sinds Januari 2004. Eerst een lange tijd bij weblog ,daarna een tijdje op mijn  eigen site en sinds September 2006 op Punt.nl. Veel lees en kijk plezier !    

 

Wie zijn wij?    

 

Kitty Juf op een basisschool,student Pedagogiek, gek op mijn kinderen, mijn vriend Ewout, Sushi & tapas,feestjes en festivals, reizen, wandelen, internet en schrijven.  

 

Rebecca 3e jaars student aan de Universiteit van Amsterdam, gek op Jeffrey, hockey & pianospelen en op stap gaan.  

 

Luuk 6e klas gymnasium, gek op hockey,de playstation, school en spelletjes doen.  

Categorieën
Link naar mijn reisblog

reacties
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl