Things fall apart so that other things can fall together....
3-4 augustus 2015, Interrail dag 3 Boedapest

Uiteindelijk vonden we onze coupé. Het zag er netjes uit en er lagen zelfs voor iedereen twee flesjes water klaar. Voor deze trein hadden we maar €20 toeslag hoeven te betalen per bed en dat was dus een stuk minder dat de toeslag van €33 per bed die we van Arnhem naar München hadden moeten betalen. Wel was er in deze coupé nog minder ruimte! Niet alleen wij liepen te klungelen met onze grote koffers, ook de backpackers hadden grote moeite hun rugzakken een plekje te geven. De trein bleek bovendien helemaal afgeladen. We zaten nog maar net toen de gefrustreerde treinmachinist langs kwam. Hij wees op de koffers die we op het onderste bed hadden neergelegd. Die moesten we weghalen want er kwam nog een zesde passagier. Oeps daar hadden we niet op gerekend...

Toen we de bedden gingen boeken vroeg de vrouw van de treinreiswinkel of we het zesde bed ook wilde reserveren zodat we niemand anders in de coupé zouden krijgen. Toen ze merkte dat ik aarzelde haastte ze zich te zeggen dat het zesde bed vrijwel nooit geboekt werd. We hadden de gok dus maar genomen.

De machinist bekeek onze interrailpapieren en wees ons erop dat we het niet goed hadden gedaan. We hadden onze hele reis al in gevuld en dat was niet goed omdat we nog niet wisten of we alle treinen gingen halen. Mochten we een trein missen en dus een andere aansluiting moesten pakken was onze interrailpas ongeldig. Hij had natuurlijk gelijk maar we konden daar weinig meer aan veranderen en hij bleef er over doorzeuren. Uiteindelijk liet hij het er bij zitten en ging weg. Toen we aankwamen waren alle bedden uitgeklapt maar omdat we wilden zitten hadden we de bovenbedden ingeklapt. Toen we wilden slapen kregen we de bedden niet meer uitgeklapt. Gelukkig kwam de machinist weer langs en we vertelden de man dat we het bed niet meer naar beneden kregen. 'No that's because you locked it and you need a key!' Meteen pakte hij zijn sleutel en met een nors gezicht en klapte het bed naar beneden. Marjan reageerde met: 'sorry I won't do it again.' 'Okay'ging de man verder: 'but you did it right now!' Toen de man zijn hielen gelicht had barsten wij in lachen uit.

We haalden de koffers dus maar van het bed af en lieten ze maar tussen de bedden in staan. Ook niet handig maar ze zagen geen andere oplossing. Waar ik trouwens wel erg blij mee was, was een stopcontact op de gang! Eindelijk kon ik mijn inmiddels lege mobiel opladen! Het stopcontact zat vrij hoog maar door de mobieltjes in een plastic zak tussen de klapstoeltjes te klemmen lukte het toch. Wel moesten we onze deur open laten en moesten we ze binnenhalen toen we een poging gingen doen om te slapen.

Bij elk bed twee flesjes water

De jongens vermaakten zich weer met kaarten...

...en chips eten!

Op een gegeven moment besloten we om maar te gaan slapen. Onze medereiziger was nog niet gearriveerd maar we hadden ook geen idee hoe laat dat het geval zou zijn en dus konden we daar ook niet op wachten. Nu had ik die eerste nacht natuurlijk helemaal niet geslapen en was benieuwd of het deze keer wel zou lukken. Na een tijdje begon ik toch een beetje weg te dommelen. Ineens schrok ik klaar wakker van geklop. Omdat ik er vanuit ging dat onze passagier zelf wel binnen zou stappen en ik niet zeker wist of het bij ons was vroeg ik: ' Wordt er nou geklopt?' Er kwam geen antwoord en omdat ik zelf ook wel lekker lag liet ik het er maar bij.

Even later werd er echt op de deur gebonsd. Ik besloot maar overeind te komen om de deur open te doen. Maar dat kreeg ik dus niet voor elkaar! De deur bleek op slot en hoe ik ook draaide aan verschillende knoppen ik kreeg 'm niet open. Ik gluurde door het raampje en zag daar een vriendelijk meisje en het boze gefrustreerde hoofd van onze machinist. Die laatste probeerde met een rood aangelopen hoofd met een sleuteltje de deur open te krijgen. 'I'm sorry but I don't get it open, I don't understand because we did not lock the door!' riep ik. Op dat moment werden Marjan en Luke ook wakker en probeerden ook of ze de deur open kregen. Maar volgens mij draaide ik de deur die de man met de sleutel opende aan de andere kant gewoon weer op slot. Uiteindelijk werd ook Luuk wakker en hij draaide aan een slot helemaal bovenaan waar ik het bestaan niet eens van wist. 'Oja die had hij op slot gedaan toen we gingen slapen.' Marjan merkte droog op dat het natuurlijk ook logisch is dat je een deur op slot doet als je weet dat er `s nachts nog iemand bij komt ;-)

Het was rond twee uur dat onze medepassagier haar koffertje op het enige lege plekje schoof, haar bed opmaakte en ging liggen. Zo te zien was zij gewend om met deze trein te reizen. Nu zouden wij om half acht gewekt worden met koffie of jus orange en een croissantje maar rond half zes werd er alweer op de deur geklopt. Het meisje stond op, pakte haar ontbijt aan van de machinist die voor de deur stond en at dat op op de rand van haar bed. Daarna kwam de machinist weer kloppen om haar paspoort terug te geven en bij de volgende stop vertrok ze weer net zo stilletjes als dat ze binnen gekomen was.

Om half acht werd er inderdaad bij ons op de deur geklopt en kregen we lauwe koffie en een verpakte chocoladecroissant. Niet mijn idee van een lekker ontbijtje maar meer dan verwacht en we waren er blij mee! Dat de koffie lauw was, was ook niet zo gek natuurlijk. Die arme man moest in zijn uppie heel de trein door om iedereen op een andere tijd wakker te kloppen. Nu kon ik zijn humeur een beetje beter begrijpen.

Wat ook wel grappig was... Op een gegeven moment moest ik midden in de nacht naar de wc en was de hele gang afgeladen met backpackers. Iedereen hing slaperig over zijn rugzak en ik moest moeite doen om mij er langs te wurmen. Tja niet iedereen maakt een zit- of ligplaatsreservering en dan kan je de pech hebben dat je op die manier de nacht moet doorbrengen.

Marjan en ik trokken na de koffie onze kleren weer aan maar de jongens hadden moeite met wakker worden. We vroegen ons ook af hoe laat we nu aan zouden komen want we waren immers met een flinke vertraging vertrokken en er werd niets omgeroepen. De oorspronkelijke tijd dat we op Boedapest- Keleti aan zouden komen was 9.04 en we hadden nu dus niet verwacht er voor half tien te zijn. Maar ineens begon de trein tegen negenen vaart te minderen en kregen we toch een beetje de zenuwen. We besloten de koffers maar vast beneden te halen en dat was maar goed ook want ineens stonden we stil. Ik keek naar buiten om te zien welk station dit was en het bleek inderdaad Boedapest-Keleti. Snel stapten we uit maar het zat mij niet lekker. Ik ben iemand die als ik een hotelkamer of in dit geval een coupé verlaat nog elk hoekje inspecteer om te zien of we niets vergeten zijn. Bij dit haastige uitstappen was daar geen tijd voor. Op het perron aangekomen sprak ik het uit dat het mij niet lekker zat en Luuk is nog even de trein in gegaan voor nog een snelle inspectie. Volgens mij vonden ze allemaal maar dat ik liep te mutsen. Was ook wel een beetje zo misschien maar helaas kreeg ik wel gelijk...

Op het station kwamen meteen al taxichauffeurs naar ons toegelopen die ons naar het appartement wilde brengen. Op dat moment stond ineens de machinist naast ons. Hij zei ons met een lelijke blik op de taxichauffeur die ons op dat moment aansprak dat we zelf een officiële taxi moesten bellen omdat die veel minder duur zou zijn en hij gaf ons het nummer door. Ineens was de man super aardig alsof met het stoppen van de trein zijn humeur meteen was opgeklaard. We bedankten de man en liepen naar buiten. We waren benieuwd of we veel zouden merken van de vluchtelingen op het station waarvan de eerste beelden net in het nieuws waren geweest. We zagen inderdaad groepen zowel op als voor het station maar het zag er rustig en gemoedelijk uit. Neemt niet weg dat het hoe dan ook verschrikkelijk blijft al die mensen die huis en familie moesten achterlaten en nu hun dagen door moesten brengen op een station. Hier een nieuwsbericht van 3 augustus, de dag dat wij op Boedapest-Keleti aankwamen.

We liepen naar buiten en besloten even op de kaart te kijken waar we precies moesten zijn. Nog maar net stonden we met alle koffers buiten toen Luke ontdekte dat hij zijn mobiel niet had. Hij wist ook meteen waar de telefoon (inclusief ID kaart en schoolpas)was gebleven. Op het kofferplateau tussen de bedden, helemaal bovenin. We besloten Luuk en Jonno bij de koffers te laten en Marjan, Luke en ik liepen snel terug naar het spoor waar we uit waren gestapt. De trein stond er niet meer, zoals we eigenlijk ook wel hadden verwacht. Ik sprak een jonge man aan in de hoop dat hij wat Engels zou spreken. We hadden inmiddels al door dat dit hier niet vanzelfsprekend was. De man leek blij te zijn om even iets anders te doen te hebben in plaats van op zijn post op het station te staan. Hij sprak een paar woorden Engels maar genoeg om ons te helpen bij het vertalen bij de informatiebalie. De jongen vertelde ons blij dat we geluk hadden, de trein stond nog op het rangeerterrein en moest nog worden schoongemaakt. Hij vertelde er meteen bij dat het wel een stukje lopen was en we besloten dat Marjan en ik even mee zouden lopen en Luke zou teruglopen naar Luuk en Jonno omdat zij anders niet zouden weten waarom het zo lang duurde.

Marjan en ik liepen met de jongen mee. Het was inderdaad een behoorlijk stuk lopen naar het rangeerterrein dat was afgesloten door een hek. Een chagrijnige vrouw stond op wacht. De jongen zei wat in het Hongaars en met een nors knikje liet de vrouw ons door. We liepen naar de trein en op dat moment liep er een man die ook bij de spoorwegen werkte ons tegemoet. Ook hij kreeg te horen van de jongen wat wij daar kwamen doen. Hij vroeg aan Marjan wat voor telefoon en toen ze Iphone zei  riep hij lachend uit:' Aaah een Iphone?!! Die ben je kwijt.' Hij vroeg of hij de reservering mocht zien van Marjan waar onze coupe op genoteerd stond. Daarna zei hij iets in het Hongaars tegen de jongen en die werd ineens wat zenuwachtig. Hij vertaalde voor ons dat we de trein niet in mochten maar dat de man zelf in de trein ging kijken. Dat was al raar natuurlijk maar we lieten ons op dat moment toch afbluffen. We moesten teruglopen en daar voor het hek op de man wachten die natuurlijk niet meer terugkwam. Toen ik daarna zelf het hek open deed stond de chagrijnige vrouw er meteen weer voor om ons de toegang te versperren. Ik heb haar met een Engels woord dat ze vast wel begreep even duidelijk gemaakt hoe ik over haar dacht.

Zo jammer hoe het gelopen is en natuurlijk wisten we daarna hoe we beter hadden kunnen reageren. Ik had gewoon een sprintje moeten trekken en de trein in moeten springen maar op dat moment ga je er nog vanuit dat het goed komt. Dat die man straks voor je staat met de telefoon en de ID kaart. Je gaat er toch van uit dat iemand het goed bedoeld? Er zat niets anders op dan aangifte te doen van diefstal. Inmiddels was het al aardig laat en de eigenaar van ons appartement zou op ons wachten. Telefonisch kon ik hem niet bereiken en dus besloot ik met Jonno en Luuk een taxi te nemen naar het appartement terwijl Marjan en Luke naar de politie gingen.

We hadden het Living Budapest Apartment geboekt op de Régi Posta Utca 19. Helaas bleek dit het nummer van de hele flat te zijn! We hadden dus geen idee waar we moesten zijn en de eigenaar was nog steeds niet telefonisch bereikbaar. Ik drukte dus maar op alle belletjes die er waren maar niemand drukte de deur voor ons open. Gelukkig ging er op een gegeven moment iemand het appartementencomplex binnen waardoor we mee naar binnen konden lopen. Omdat we daar nog steeds geen idee hadden waar we moesten zijn vroeg ik het enkele mensen die we in het appartementencomplex tegen kwamen. Niemand bleek eigenaar Victor te kennen en zelfs een directe buurvrouw (bleek later) die ik sprak zei het niets.

Tot ik een oude vrouw in de hal sprak. Ze sprak geen engels maar toen ik haar het briefje met daarop de naam van de eigenaar liet zien maakte ze met gebaren duidelijk op welke etage en welke deur we moesten zijn. Het was de gallerij waar we dus al eerder waren geweest en waar niemand iets wist van ene Oscar die appartementen verhuurde. Luuk en Jonno bleven beneden bij de spullen en ik liep naar het huis. Er was geen bel dus klopte ik op de deur. Een man deed de deur open en ik vroeg of hij Oscar was. Hij bleek de schoonmaker te zijn en hij reageerde een beetje nerveus. We konden er pas na twee uur in volgens hem. Ik maakte hem duidelijk dat ik met Oscar 9.30 uur af had gesproken. Ook hij kon Oscar niet bereiken maar hij had nog wel even tijd nodig om het huis schoon te maken. Op dat moment was het 11.25 uur en hij zei dat hij nog een half uurtje nodig zou hebben. Geen probleem, dat half uurtje kon er na al die toestanden nog wel bij. Inmiddels was ik dringend aan koffie toe want de lauwe bak koffie om 7.30 uur in de trein was de enige koffie die ik die ochtend op had.

Onder het appartement zat een koffiebar met terras waar we meteen neerploften. Inderdaad konden we om 12.00 uur naar boven. De schoonmaker liet ons zien waar de sleutels lagen en hoe we het twee dagen later achter moesten laten en toen ging hij er weer vandoor. Oscar hebben we verder niet meer gezien of gehoord.

Het appartement was erg ruim, mooi ingericht en netjes. Alleen wat ontzettend jammer van deze start, wat was het fijn geweest als we gewoon met zijn vijven hadden kunnen binnenstappen. Het duurde nog even voordat Luke en Marjan er waren. Zonder mobiel maar met een proces verbaal en vol verhalen. Het bleek dat Marjan nog helemaal geen koffie op had en gelukkig was er oploskoffie in het appartement. We namen plaats op het balkon.

Bij de koffie vertelde Marjan wat ze allemaal hadden beleefd. Gelukkig was er op het station een politiepost waar ze terecht konden. De politieagent die ze te spreken kregen nam ze meteen serieus. Hij vertelde ook dat het zeer ernstig was als iemand van de spoorwegen iets wegnam uit de trein. De beschrijving van de man werd genoteerd en ze gingen het natrekken. In principe had de man de tijd om 'gevonden voorwerpen' binnen 8 (?) dagen naar de politie te brengen voordat er sprake zou zijn van diefstal. Het viel nog niet mee voordat alles op papier stond en alle benodigde stempeltjes en handtekeningen waren gezet. Tja dat herkende ik nog wel van Macedonië waar ook erg veel tijd in de aangifte ging zitten.

Ook zijn ze nog naar de trein gelopen, de knappe brede politieagent voorop en Marjan en Luke er achteraan. Ze passeerden de norse vrouw maar de agent smeet gewoon het hek open en keek haar niet eens aan. Dat deed Marjan wel! Zij keek de vrouw met een minachtende blik aan toen ze doorliepen. Oooh wat had ik hier graag bij geweest haha.... Marjan wat ben ik trots op je!! :-) Ze liepen naar de coupé maar de mobiel was natuurlijk weg. Wel liepen ze de man die de mobiel gestolen had nog tegen het lijf en dus kon Marjan hem aanwijzen. Jammer dat ze hier op dat moment niets mee konden maar ik weet bijna zeker dat de man zich toch eventjes niet zo lekker voelde toen Marjan hem aanwees in het bijzijn van de brede politieagent.

Heerlijk koffie drinken op ons terras met geweldig uitzicht!

Toen iedereen gedoucht was besloten we snel iets te zoeken voor de lunch. Het enige dat we ophadden was het chocolade croissantje van die ochtend en dus waren onze magen inmiddels wel aan het rommelen. Gelukkig hadden we een appartement in hartje Pest dus was er op elke hoek wel een restaurant te vinden. En zo genoten we om drie uur `s middags op een terras in de schaduw van een heerlijke lunch. Onze vakantie in Boedapest was begonnen!

Na de late lunch liepen we naar de VVV waar we wat informatie vroegen over de Hop-on Hop-off bussen van Boedapest. Het meisje wees ons op de kaart wat bezienswaardigheden aan die we zeker niet moesten overslaan en we besloten de buskaartjes te nemen die 48 uur geldig waren. Die waren niet veel duurder dan de 24 uurs kaarten en zo konden we er tijdens ons gehele verblijf mee reizen. Wat de doorslag gaf was dat de boot er ook bij zat en een boottocht op de Donau wilden we ook zeker niet overslaan. Rond een uur of vijf stonden we bij de bushalte.

Helaas hadden we een dichte bus maar het bracht ons wel naar de burchtheuvel. Vroeger was dit het centrum van Boeda. Vanaf hier heb je ook een prachtig uitzicht!

Op de achtergrond het Royal Palace, ook wel bekend als Buda Castle. Helaas hebben we geen tijd gehad dit te bezichtigen.

Luuk en Jonno voor de Matthiaskerk op het plein van de Drievuldigheid

Luuk bij het Vissersbasion

Het Vissersbastion vond ik indrukwekkend! Op cityzapper.nl lees ik dat de naam waarschijnlijk komt van de vissers die vroeger op deze plek hun weekmarkt hielden. Tegenwoordig heeft het een andere functie, vele liefdes hebben hier hun eerste afspraakje. Hier wordt gekust in de verborgen nissen en op de stenen bankjes van het Bastion.

De hop-on hop-off boot vertrok pas om 21.00 uur. Ook al haddenn we laat geluncht, ons avondeten uitstellen tot half elf zagen we ook niet zitten. Er vertrok ook een boot om 20.00 uur alleen moesten we die dan natuurlijk gewoon betalen. Marjan en ik keken elkaar even aan en hadden hetzelfde idee. Wat was er heerlijker dan zo'n vermoeiende warme dag af te sluiten op het water?! We stopten de Hop-on Hop-off tickets weg voor de volgende dag en kochten vijf kaartjes, daarna namen we plaats op het dek. Met een koel drankje in de hand en een heerlijk zacht briesje zagen we de zon op de Donau ondergaan. Op de heenweg konden we de gebouwen nog goed onderscheiden en op de terugweg genoten we van de prachtige verlichting. Hadden we op een ander tijdstip de boot gepakt hadden we er nooit zo van kunnen genieten!

Na de heerlijke boottocht liepen we weer naar het centrum. Daar werden we aangesproken door een propper van restaurant Parisi 6, een restaurant met Hongaarse specialiteiten. Hij was absoluut niet opdringerig en was zeer geïnteresseerd in ons Interrail avontuur en in Nederland. We zeiden hem dat we verder keken en nog even wat boodschappen moesten doen maar dat we misschien nog wel langs zouden komen. Uiteindelijk zijn we inderdaad teruggelopen naar Parisi 6. Ik koos een heerlijke forel, Luuk een Goulash en Marjan, Luke en Jonno een Hongaars kipgerecht. Van het huis kregen we nog zelfgemaakt Citroenijs. 

Daarna liepen we terug naar ons appartement dat om de hoek lag. Marjan en ik zochten al snel ons bed op, de jongens bleven nog lang (na)kaarten...

Reacties

Commentaar
Jouw naam/bijnaam
Website url
E-mail
Je Punt profiel
Hou mij op de hoogte
Ik wil op de hoogte gehouden worden
Dit is een verplicht veld
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen op deze website!
Contact opnemen kan via onderstaande button

Welkom !

Welkom op mijn blog. Bloggen doe ik al sinds Januari 2004. Eerst een lange tijd bij weblog ,daarna een tijdje op mijn  eigen site en sinds September 2006 op Punt.nl. Veel lees en kijk plezier !    

 

Wie zijn wij?    

 

Kitty Juf op een basisschool,student Pedagogiek, gek op mijn kinderen, mijn vriend Ewout, Sushi & tapas,feestjes en festivals, reizen, wandelen, internet en schrijven.  

 

Rebecca 3e jaars student aan de Universiteit van Amsterdam, gek op Jeffrey, hockey & pianospelen en op stap gaan.  

 

Luuk 6e klas gymnasium, gek op hockey,de playstation, school en spelletjes doen.  

Categorieën
Link naar mijn reisblog

reacties
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl