Things fall apart so that other things can fall together....
Oorlog

Vanmorgen bij het buitenspelen sprak ik er nog over met een collega, niet één van de kinderen had het gehad over de vreselijke aanslagen die zijn gepleegd in Parijs. En gelukkig maar... Het is al erg genoeg dat wij als volwassenen er doorlopend mee bezig zijn. Dat wij ons afvragen hoe het nu verder moet, niet of maar wanneer de volgende explosie van geweld zal plaats vinden en tegelijk hopend dat onze dierbaren niets overkomt.

De kinderen waren allemaal vol van Sinterklaas en zo moet het ook zijn, die heerlijke spannende tijd van schoencadeautjes, liedjes en Sinterklaasverhalen.

En toen was ik vanmiddag met een groepje kleuters aan het rijmen. Ineens vanuit het niets zei een kind dat hij het maar eng vond dat er nu oorlog is. Ik vroeg hem waarom hij dat dacht en hij vertelde dat er allemaal mensen waren doodgeschoten. Het is natuurlijk niet zo gek dat ze er beelden van hebben meegekregen. Natuurlijk probeerde ik hem gerust te stellen door te zeggen dat het in een ander land was gebeurd. Een ander kind mengde zich in het gesprek:' Ja maar hier in Nederland kan het ook gebeuren hoor want sommige mensen zijn heel boos op Nederland!'.

De ander nam het gesprek weer over. 'Ja en ze gaan straks allemaal mensen dood maken hier. Ze kunnen ook gewoon de scholen in en kinderen doodmaken en dan moeten we misschien wel vluchten naar een ander land. En hoe moet dat dan als je de taal niet spreekt?' Ik antwoordde dat ze zich daar maar niet zo druk over moesten maken omdat ze heel veel mensen om zich heen hebben om ze te beschermen, hun ouders, op school de meesters en juffen en de politie let ook heel goed op. Dit antwoord leek ze enigszins gerust te stellen. Ineens klaarde het gezicht van één van hen op terwijl hij triomfantelijk riep; ' Ja en Sinterklaas en de Pieten zijn ook in het land en die Pieten kunnen ook heel goed vechten!'

Oké ik associeer Pieten niet bepaald met vechten maar op dit moment leek het een stukje veiligheid te bieden dus besloot ik daar verder maar niet op door te gaan. In plaats daar van pakte ik het rijmen weer op; 'Wat rijmt er op dak?' 'KAK!' riepen ze bijna in koor waarna ze over de tafel hingen van het lachen. De angst was weer even weg maar wat vind ik het erg dat kinderen met dit soort angsten om moeten gaan. En dan heb ik het nog niet eens over de kinderen die in oorlogsgebieden leven en bij wie deze angst de dagelijkse realiteit is...

 

Reacties

Commentaar
Jouw naam/bijnaam
Website url
E-mail
Je Punt profiel
Hou mij op de hoogte
Ik wil op de hoogte gehouden worden
Dit is een verplicht veld
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen op deze website!
Contact opnemen kan via onderstaande button

Welkom !

Welkom op mijn blog. Bloggen doe ik al sinds Januari 2004. Eerst een lange tijd bij weblog ,daarna een tijdje op mijn  eigen site en sinds September 2006 op Punt.nl. Veel lees en kijk plezier !    

 

Wie zijn wij?    

 

Kitty Juf op een basisschool,student Pedagogiek, gek op mijn kinderen, mijn vriend Ewout, Sushi & tapas,feestjes en festivals, reizen, wandelen, internet en schrijven.  

 

Rebecca 3e jaars student aan de Universiteit van Amsterdam, gek op Jeffrey, hockey & pianospelen en op stap gaan.  

 

Luuk 6e klas gymnasium, gek op hockey,de playstation, school en spelletjes doen.  

Categorieën
Link naar mijn reisblog

reacties
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl