Things fall apart so that other things can fall together....
26 juli 2016, Barentszburg

Die ochtend worden we al om 8.30 uur opgehaald door de bus en naar de haven gereden. Daar ligt de MS Polargirl al op ons te wachten. Vandaag varen we naar een mijnstad die nog wel bewoond is, namelijk de Russische nederzetting Barentszburg.

De naam Barentszburg werd in 1924 door de directie van de Nederlandse Spitsbergen Compagnie (Nespico) uit Rotterdam gegeven aan de van oorsprong Nederlandse mijnbouwnederzetting. De naam was een eerbetoon aan de Nederlandse Willem Barentsz die in 1596 Spitsbergen ontdekte.

Wegens financiële problemen was de Nederlandse Spitsbergen Compagnie uiteindelijk genoodzaakt Barentszburg te verkopen. In 1932 nam het Sovjet Staatsbedrijf Trust Arktikugol de Nederlandse eigendommen op Spitsbergen over.

Al in de bus naar Barentszburg komen we Ella weer tegen. Zij gaat niet mee naar Barentszburg maar zal met haar expeditieleden een eind op weg worden gebracht voor haar wilderniskamp. Het is leuk om bij te kletsen. Zij heeft nog niet veel excursies gedaan omdat ze hier nog een tijdje zal zijn. Wel heeft ze haar tijd in Longyearbyen goed besteed om de plaats zelf te ontdekken. Na het wilderniskamp zal ze nog een tijdje op de camping verblijven en dan heeft ze nog genoeg tijd voor excursies.

Wat heel erg grappig is...laat de Nederlandse campingeigenaresse Michelle van Dijk,van de camping waar Ella na haar kamp zal verblijven, nu ook op deze boot zitten! En dat niet alleen, zij wordt vandaag ook nog eens gefilmd door programmamaker/cameraman Dirk Verhoeven in opdracht van de Haagse televisiezender Omroep west!

Dat Michelle zo veel van Spitsbergen kan vertellen maakt deze dag extra bijzonder....

Inmiddels zijn we natuurlijk alweer een tijdje terug uit het prachtige Spitsbergen en ik zocht op internet naar de documentaire die Dirk Verhoeven toen maakte. Hij blijkt 'Van kas naar kou'te heten en is nog online te bekijken. Zo geweldig om allemaal bekende beelden te zien. Ook leuk dat Luuk en ik nog even vluchtig voorbij flitsen. Om de documentaire te zien klik hier

Ik ben een hele tijd bezig om een papegaaiduiker op de foto te krijgen maar dat valt niet mee. Steeds als ik afdruk duikt hij onder water... Uiteindelijk heb ik één foto waar je in ieder geval nog een papegaaiduiker in herkent!

Is een papegaaiduiker lastig te fotograferen? Datzelfde probleem hebben we met de walvissen. Gister op weg naar Pyramiden is dat ook al niet gelukt en nu heb ik ook een twintigtal foto's van water. Uiteindelijk blijkt Luuk met mijn mobiel wel een mooie foto te hebben. Op de foto vind ik het trouwens net een dolfijn maar er werd gezegd dat het om een kleine walvissoort ging.

Natuurlijk hopen we vandaag een ijsbeer te zien maar de streepjes op het bord geven weinig hoop. De andere dag zien we op de facebook van de MS Polargirl dat er die dag wel een ijsbeer is gespot op weg naar Barentszburg maar wij blijken steeds weer op het verkeerde moment op de verkeerde plaats. Nu hebben we morgen nog wel een kans om een ijsbeer te zien maar tijdens het kajakken lijkt het mij een minder goed plan. ;-)

Op weg naar Barentszburg komen we langs de Esmark gletsjer. Minder mooi dan de Nordenskiöld gletsjer van gister maar het blijft indrukwekkend. Als we voor de gletsjer even stil houden breekt er net een groot stuk ijs af wat met luid gekraak in zee valt. Bijzonder om te zien maar het is natuurlijk wel erg dat er steeds meer van deze gletsjer verdwijnt door de opwarming in het poolgebied. Van Michelle horen we dat de gletsjers hier met het jaar kleiner worden.

Eén maand eerder heeft Ludovico Einaudi namens Greenpeace een pianoconcert gegeven om de aandacht te vestigen op de klimaatveranderingen die gaande zijn en een oproep te doen aan iedereen om het poolgebied te beschermen. Echt een filmpje dat ik met dik kippenvel heb bekeken.

En dan is het tijd om afscheid te nemen van Ella. Ik maak nog een mooie fotoserie van haar boottochtje van de MS Polargirl naar de gletsjer die ik haar later op kan sturen. Ze wordt ook nog even geïnterviewd door Dirk voor de documentaire.

Als ik terug loop zie ik Luuk niet meer en ga naar hem op zoek. Ik vind hem op het achterdek met een grote kom zalmsoep. Een vrouw deelt soep en brood uit aan iedereen en als ik ook een kom heb ga ik bij Luuk zitten. Ik ben helemaal verbaasd! Luuk eet normaal gesproken alleen gebakken vis zoals kibbeling of een lekkerbekje en nu zit hij aan de vissoep. Echt lekker vindt hij het niet maar hij eet netjes heel de kom leeg.

En dan zien we Barentszburg liggen. De rails, de bergen steenkool, je kan goed zien dat we hier met een mijnstad te maken hebben.

Aan wal gekomen moeten we via een lange trap omhoog lopen om de stad zelf te bereiken. Een jong stel met kinderwagen kijkt even wat minder blij maar al snel pakt de vader de kinderwagen op en begint ook aan de klim...

Een prachtig plaatje....

We werden rondgeleid door een jongen waarvan ik helaas de naam niet meer weet. Hij vertelt eerst wat over Barentszburg in het algemeen.

Het is een Russische plaats op Noors grondgebied. Bijzonder en dus gelden er ook bijzondere regels. Al de levensmiddelen zijn voor de mensen op Barentszburg veel goedkoper dan op de rest van het eiland. Onze gids vertelt ons dat hij in Barentszburg heel goedkoop kan eten of drinken. De betaling die in Russische roebels plaats vindt mag alleen maar met een speciaal pasje worden betaald en niet met munten. Zo voorkomt de Noorse overheid dat inwoners uit andere plaatsen op Spitsbergen en toeristen veel goedkoper inkopen kunnen doen. Wij kunnen dus verder niets kopen hier alleen in de bar en in de souvenirshop waar we met Noorse Kronen terecht kunnen. 

Onze gids voor de school in Barentszburg

Na de rondleiding hebben we nog wat tijd over om zelf rond te kijken. Natuurlijk mag een selfie bij het bekende standbeeld van Lenin niet ontbreken... 

De kerk van Barentszburg

We lopen langs de brouwerij waarvan de bar vandaag helaas dicht is. Maar we hebben van onze gids al gehoord dat we voor een Russisch biertje gebrouwen op Barentszburg wel terecht kunnen in de bar van het hotel.

Op het moment dat onze gids vertelt over de brouwerij komt er net een toerist aan lopen, een netjes uitziende oudere Engelse dame. Ze blijft staan om mee te luisteren. Als de gids is uitverteld vraagt ze welk soort bier het is dat hier gebrouwen wordt. De gids antwoordt haar dat ze maar één soort bier brouwen. De vrouw is niet tevreden en wil weten waar het bier van gemaakt is. De gids wil zich er vanaf maken met 'het wordt gewoon gebrouwen zoals elk ander biertje' maar ze blijft maar doorgaan. Is het gemaakt van rijst? Of van aardappelen? De gids zegt dat hij daar nog nooit van heeft gehoord en dat het waarschijnlijk gewoon van Hop is gemaakt. Maar de nette vrouw wordt steeds fanatieker en er ontstaat een flinke welles nietes discussie tussen de twee. Het gaat zeker tien minuten zo door en wij komen als toeschouwers niet meer bij. Uiteindelijk geeft de vrouw het op en loopt door.

Luuk fluistert mij nog toe dat het volgens hem wel bestaat dat bier uit rijst en aardappelmeel maar de discussie tussen de dame en de gids was zo leuk en zo veel verstand hebben we er ook niet van om ons in het gesprek te mengen. Als ik een biertje drink in de bar ziet Luuk de gids zitten. Hij loopt naar hem toe en zegt;' It's a shame they don't sell Rice beer!' waarop de gids lachend antwoordt 'It's a shame to drink rice beer!'

Het Russische biertje smaakt prima!

Het is die middag zulk mooi weer dat we terug op de boot zelfs even onze jassen uittrekken. Wanneer de boot vaart begint te maken trekken we hem snel weer aan....

Op de terugweg varen we langs de klif Alkefjellet. In de zomer broeden hier ruim 60.000 paar zeekoeten. Overal waar je kijkt zie je vogels. Helaas heb ik hier geen goede foto's van. Dit was veel te ver weg voor mijn camera. Op een gegeven moment heb ik mijn camera maar verruild voor een verrekijker.

Rond zeven uur zijn we weer terug in de haven. We besluiten ook nu weer in het centrum uit te stappen omdat het eten bij Kroa ons zo goed bevalt dat we niet meer voor minder willen gaan. Ik besluit net als de andere keren weer voor de vis van de dag te gaan. Het blijkt walvis te zijn. Heel erg schrik ik hier niet van omdat ik weet dat het op Spitsbergen heel normaal is om walvis te eten. Uiteraard zijn zij ook aan regels gebonden en mogen ze er maar een beperkt aantal vangen. Ik bedenk heel snel wat ik wil. Eigenlijk is het eten van walvis tegen mijn principe, aan de andere kant ben ik ook nieuwsgierig en is het eigenlijk niet hypocriet om wel koeien te eten maar geen walvissen? 

Ik besluit het één keer te proberen. Het zal de eerste en meteen ook de laatste keer zijn ook al is het lekker. En het smaakt echt goed! Het smaakt naar biefstuk en het lijkt in niets op vis. Ook Luuk probeert een stukje en vindt het ook lekker.

Reacties

Commentaar
Jouw naam/bijnaam
Website url
E-mail
Je Punt profiel
Hou mij op de hoogte
Ik wil op de hoogte gehouden worden
Dit is een verplicht veld
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen op deze website!
Contact opnemen kan via onderstaande button

Welkom !

Welkom op mijn blog. Bloggen doe ik al sinds Januari 2004. Eerst een lange tijd bij weblog ,daarna een tijdje op mijn  eigen site en sinds September 2006 op Punt.nl. Veel lees en kijk plezier !    

 

Wie zijn wij?    

 

Kitty Juf op een basisschool,student Pedagogiek, gek op mijn kinderen, mijn vriend Ewout, Sushi & tapas,feestjes en festivals, reizen, wandelen, internet en schrijven.  

 

Rebecca 3e jaars student aan de Universiteit van Amsterdam, gek op Jeffrey, hockey & pianospelen en op stap gaan.  

 

Luuk 6e klas gymnasium, gek op hockey,de playstation, school en spelletjes doen.  

Categorieën
Link naar mijn reisblog

reacties
Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl